Uzasadnienie
W dniu 5 października 2012 r. B. J. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych i przyznanie zastępstwa procesowego.
Zgodnie z zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2012 r. wnioskującej doręczono urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu - w termin 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Przesyłkę zawierającą wezwanie wraz z urzędowym formularzem PPF wnioskująca odebrała w dniu 13 grudnia 2012 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru karta 34).
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2013 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek B. J. z dnia 5 października 2012 r. o przyznanie prawa pomocy. Referendarz stwierdził bowiem, że wnioskodawczyni, pomimo skierowanego do niej wezwania, nie nadesłała wypełnionego, urzędowego formularza PPF, stąd też należało pozostawić go bez rozpoznania.
Na zarządzenie Referendarza sądowego B. J. wniosła sprzeciw, domagając się jego uchylenia i zawieszenia postępowania w sprawie pomocy prawnej do czasu rozpatrzenia przez Ministra Sprawiedliwości jej wniosku z dnia 6 grudnia 2012 r. dotyczącego uregulowanie zasad i kryteriów przyznawania prawa pomocy i tym samym prawa do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012 r. poz. 270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (DZ.U. nr 227, poz. 2245). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis 2009, s. 651).
Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74).
Prawidłowo więc, z uwagi na to, że B. J. nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, wezwana została przez referendarza sądowego do spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 252 § 2 ustawy. W wezwaniu tym wnioskującej doręczono formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia i podpisania, jak również pouczono ją o treści art. 252 i art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mimo to wnioskująca, w wyznaczonym terminie tj. do dnia 20 grudnia 2012 r. - nie nadesłała do Sądu wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie zaś z treścią art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.