Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 30 marca 2020 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2019 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę budynku gospodarczego oraz budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą na działce nr [..] i [..] obręb [..] przy ul. S. w G. Wnioskiem z dnia 14 października 2019 r. Wspólnota Mieszkaniowa wystąpiła do Prezydenta Miasta o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją o pozwoleniu na budowę powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania oraz wstrzymanie wykonania powyższej decyzji w całości, na podstawie art. 152 k.p.a., z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Wspólnoty. Wspólnota, która zarządza budynkiem usytuowanym na działce sąsiadującej z działką objętą pozwoleniem na budowę, nie została brała udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 22 października 2019 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. Dodatkowo, w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lipca 2019 r., postanowieniem z dnia 28 października 2019 r. organ odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wstępna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 23 lipca 2019 r.
Na wniosek Wspólnoty z dnia 12 listopada 2019 r. postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r. Prezydent Miasta zawiesił postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę wznowione postanowieniem z dnia 22 października 2019 r.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 października 2019 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia 23 lipca 2019 r. Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie przepisu art. 124 § 2 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób uniemożliwiający ocenę jego zasadności, naruszenie przepisu art. 152 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki obligujące organ do wstrzymania wykonania decyzji pomimo, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji oraz naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania i rozważenia, czy w istocie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 23 lipca 2019 r. oraz zaniechanie uwzględnienia okoliczności podniesionych przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania odnoszących się do oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie związanego z wysokością tej zabudowy i zacieniania przez nią nieruchomości sąsiednich.
Dodatkowo pismem z dnia 22 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej poinformował o wznowieniu postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej pozwoleniem na budowę oraz o prowadzonych "ciężkich pracach budowlanych" na działkach objętych inwestycją.
Rozpoznając zażalenie Wojewoda postanowieniem z dnia 30 marca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2019 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie organu odwoławczego Wspólnota nie wykazała, że wykonanie decyzji może spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazano też, że Wspólnota nie wskazała przepisów prawa, które jednoznacznie wskazywałyby na objęcie jej nieruchomości obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ponadto, nawet przyznanie skarżącej statusu strony w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. nie musi skutkować uchyleniem tej decyzji. Dodatkowo postępowanie wznowieniowe zostało zawieszone postanowieniem Prezydenta z dnia 19 listopada 2019 r. na wniosek złożony przez skarżącą.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz zaniechania wyczerpującego zbadania i rozważenia, czy w istocie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, przyznano, że co prawda uzasadnienie rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta jest lakoniczne, to jednak po analizie posiadanych materiałów dowodowych Prezydent stwierdził, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia wydanej decyzji. Posłużenie się w art. 152 § 1 k.p.a. terminem "prawdopodobieństwa" nie można utożsamiać z terminami "udowodnienie" czy "uprawdopodobnienie". Zróżnicowanie terminologiczne pozwala na sformułowanie wniosku, że nie ma podstaw do wymagania od organu chociażby uproszczonego dowodzenia o skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Za wystarczające uznać należy wskazanie przez ten organ na takie możliwości. Powzięcie przez organ takiego przekonania może opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Wojewoda wskazał też, że oceniając zaistnienie przesłanek do wstrzymania decyzji organ nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny organ uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do wstrzymania decyzji wydanej w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie. Ponadto, zdaniem organu, sam fakt wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o warunkach zabudowy nie może być podstawą do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o decyzję ostateczną o warunkach zabudowy, której do tej pory nie wyeliminowano z obiegu prawnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji. Organowi zarzucono:
- 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 152 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie przedstawiła konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz prawdopodobieństwa wystąpienia skutków trudnych do odwrócenia bądź niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, podczas gdy w zażaleniu i dalszym piśmie w sprawie wskazano na uwagi merytoryczne dotyczące zaciemnienia, które w sposób znaczący wpływają na sferę prywatną skarżącej, tj. na fakt, że projektowany budynek będzie zdecydowanie przewyższał wysokością sąsiadujący z nim budynek skarżącej i tym samym powodował jego zaciemnienie,
- 2. naruszenie art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 145 § 1 ust.4 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że kwestia posiadania przez skarżącą statusu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. jest wątpliwa, podczas gdy działka nr [..] będąca w zarządzie skarżącej sąsiaduje z działką będącą przedmiotem postępowania, której dotyczy sprawa, a nadto, planowana inwestycja, jej rozmiar oraz zasięg zdają się mieć bezpośredni wpływ chociażby na zacienienie budynków skarżącej.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji dominuje zabudowa 2-3 – kondygnacyjna i dlatego niezrozumiałe jest, że decyzja zezwalająca na usytuowanie przedmiotowego budynku przewyższającego okoliczną zabudowę wydana została bez wyczerpującej i dokładnej analizy wpływu na nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania. Kwestia ta została na każdym etapie rozpoznawania sprawy bezzasadnie pominięta i tym samym powoduje poważne wątpliwości w zakresie prawidłowości i zgodności z przepisami. Powstający budynek znajduje się w bardzo bliskiej odległości od nieruchomości skarżącej, powstająca zabudowa oddalona jest od działki skarżącej o około 1,5 m. Powstaje zatem poważna wątpliwość w zakresie zacienienia nieruchomości Wspólnoty. Powyższe nieprawidłowości oraz kwestia posiadania statusu strony przez skarżącą w postępowaniu właściwym powodują, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skarżąca wskazała również, że zaawansowanie prac przy realizacji inwestycji jest tak znaczące, że skutki mogą być trudne do odwrócenia, ponieważ wymagały będą burzenia wysokiej konstrukcji, a dokonywane prace ziemne polegające na palowaniu gruntu spowodują zmiany nie do odwrócenia w ogóle. Prace wyburzeniowe dotyczące kilku kondygnacji budynku wielorodzinnego będą ponadto generowały zaangażowanie znacznych sił i środków i z pewnością będą stanowić zagrożenie dla nieruchomości sąsiednich. Nieruchomość skarżącej, zasłonięta z jednej strony budynkiem wielorodzinnym, straci znacząco na wartości, co również wpływa na pojęcie szkody w odniesieniu do skutków wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zdaniem skarżącej na żadnym etapie postępowania nie dokonano prawidłowego określenia obszaru oddziaływania obiektu i nie ustalono w związku z tym, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje nieruchomości w zarządzie skarżącej tj. działki nr [..].
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i wskazano, że wysokość nowego budynku, większa niż wysokość istniejącej zabudowy, nie powoduje naruszenia § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedstawiona w projekcie budowlanym analiza zacieniania wykazała, że wszystkie budynki znajdujące się w strefie oddziaływania projektowanej zabudowy mają zapewnione wymagane nasłonecznienie. Wojewoda wskazał też, że nie podważył statusu strony postępowania przysługującego skarżącej w prowadzonym postępowaniu zażaleniowym, a jedynie zauważył, że kwestia posiadania statusu strony zakończonego postępowania powinna być przedmiotem ustaleń w postępowaniu wznowieniowym i ustalenia te powinny znaleźć odzwierciedlenie w przyszłej decyzji w tej sprawie.
W piśmie z dnia 21 sierpnia 2020 r. skarżąca wskazała, że z uwagi na to, że prace na działkach będących przedmiotem niniejszego postępowania cały czas trwają i są bardzo zaawansowane, tylko wstrzymanie wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania o pozwolenie na rozbiórkę i budowę może zapobiec możliwym, daleko idącym szkodom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 30 marca 2020 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2019 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej jako k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W sytuacji zatem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kończącej postępowanie, które zostało następnie wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Podkreślić należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu, albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji, w wyniku wznowienia postępowania. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego.
Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r., II SA/Kr 961/08, dostępny na stronie https://orzeczenia.gov.pl). Określenie tego prawdopodobieństwa powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego powinna być przekonywująca i wyczerpująca, odnosząca się ściśle do okoliczności konkretnej sprawy. Oceny ta dokonuje się na podstawie akt sprawy, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, także wynikających z innych postępowań, mających związek z toczącym się postępowaniem wznowieniowym.
Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji.
Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2018 r., sygn. II OSK 2456/16, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji musi odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej będzie zasadniczo pochodną stwierdzenia, a przynajmniej uprawdopodobnienia przyczyny wznowienia postępowania. Wykluczają je natomiast pozytywne ustalenia co do okoliczności opisanych w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Jednak samo ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o wstrzymaniu wykonania decyzji.
Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewody prowadzi do wniosku, że organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły i nie zbadały rzetelnie przesłanki wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności nie odniosły się do argumentów merytorycznych, które w ocenie skarżącej, przemawiają za prawdopodobieństwem jej uchylenia, a jednocześnie świadczą o przysługującym jej interesie prawnym w sprawie oraz podważają wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wskazuje na faktyczne zbadanie przez Wojewodę przesłanki prawdopodobieństwa.
Wskazać należy, że organ I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę wskazując jedynie na bliżej nieopisaną wstępną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła ten organ do wniosku, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 23 lipca 2019 r. W istocie organ I instancji przywołał jedynie treść przepisu art. 152 § 1 k.p.a. uznając, że wskazana w nim przesłanka wstrzymania wykonania decyzji nie zachodzi w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, orzekając w administracyjnym toku instancji jako organ merytoryczny to Wojewoda, powinien był zbadać prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Tymczasem organ odwoławczy ograniczył się do zaakceptowania stanowiska organu I instancji, stwierdzając, że co prawda jest ono lakoniczne, jednakże skoro nie można utożsamiać prawdopodobieństwa z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego i udowodnieniem, to wystarczyło, że organ I instancji był wstępnie przekonany o tym, że nie dojdzie do uchylenia decyzji, zatem nie zaszły okoliczności obligujące go do wstrzymania decyzji.
Wojewoda, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, formułując taki sam wniosek, co organ I instancji – również oparł się na bliżej niedookreślonej wstępnej ocenie materiału dowodowego. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika bowiem, brak jest w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień, na jakiej podstawie organ II instancji twierdzi, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej. Wywody Wojewody są ogólne, oderwane od okoliczności przedmiotowej sprawy i cech charakteryzujących kwestionowaną inwestycję oraz abstrahujące całkowicie od zastrzeżeń Wspólnoty.
Wojewoda wskazał jedynie, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji objętej kwestionowanym w trybie nadzwyczajnym pozwoleniem na budowę, nie może być podstawą do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Istotne natomiast jest, aby ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji była dokonana przez pryzmat zarzutów podnoszonych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Tymczasem w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji takiego odniesienia się do treści wniosku skarżącej zabrakło, co słusznie zarzuciła skarżąca w skardze wniesionej do sądu. Jak wynika z treści wniosku o wstrzymanie, strona skarżąca wskazywała na konkretne okoliczności, które w jej ocenie, uprawdopodabniają uchylenie kwestionowanej decyzji. W szczególności skarżąca wskazała, że jej nieruchomość sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestora, a inwestor realizuje zabudowę mieszkaniową w odległości około 14 metrów od granicy nieruchomości w wysokości przewyższającej budynki usytuowane na nieruchomości skarżącej, co prowadzić będzie do zacienienia jej nieruchomości.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ weryfikując przesłankę wstrzymania wykonania z art. 152 § 1 k.p.a. dokonał analizy zasadniczych twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o wstrzymanie. Podtrzymując odmowę wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Wojewoda stwierdził, że rozstrzygnięcie takie uzasadnia fakt, że Wspólnota nie wykazała, że wykonanie decyzji spowoduje dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Oznacza, że Wojewoda uznał, że od wykazania przez Wspólnotę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie wykonania. Tymczasem w świetle dyspozycji art. 152 k.p.a. wskazane okoliczności są całkowicie irrelewantne prawnie. Jedyną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia na podstawie art. 152 k.p.a. jest prawdopodobieństwo jej uchylenia, którego organ odwoławczy, akceptując stanowisko organu I instancji, w ogóle nie zweryfikował.
Konkludując, stwierdzić należy, że Wojewoda nie rozpoznał prawidłowo wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, do czego był zobowiązany wydając postanowienie w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. Tym samym, ustalenia organu nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., co powoduje, że kontrolowane postanowienie dotknięte jest wadami, które musiały prowadzić do jego wyeliminowania z obrotu prawnego, bowiem zaistniałe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wyjaśnić należy, że wprawdzie w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie powołanego przepisu nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowieniowego postępowania, jednak reguła ta nie zwalnia organu od obowiązku odniesienia się do okoliczności podnoszonych przez stroną, w tym dotyczących zaistnienia w sprawie przesłanki wznowieniowej, gdyż jedynie ich należyte zbadanie pozwala ocenić czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania, a co za tym idzie - zaistnienie przesłanki wstrzymania, o której mowa w art. 152 k.p.a. Organ weryfikując prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji winien uczynić to w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w zakończonym ostatecznie postępowaniu zwykłym. Nie przesądzając jeszcze na tym etapie o prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę Wojewoda powinien zweryfikować twierdzenia Wspólnoty o oddziaływaniu projektowanego obiektu na jej nieruchomość biorąc pod uwagę charakterystykę inwestycji, jej parametry i obszar oddziaływania określone w zatwierdzonym projekcie budowlanym.
Z niego wynika, że działka skarżącej Wspólnoty została objęta obszarem odziaływania projektowanej inwestycji (s. 90.3 projektu), co nakazuje traktować wątpliwości Wojewody co do statusu Wspólnoty jako strony postępowania o pozwolenie na budowę, za nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zobowiązany będzie dokonać, według reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., prawidłowej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania w kontekście zaistnienia zgłoszonej przez skarżącą we wniosku podstawy wznowienia postępowania oraz zastrzeżeń formułowanych pod adresem inwestycji, a nie przesłanek znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, które nie mają zastosowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Zajęte w sprawie stanowisko organ powinien uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Przy tym wskazać należy, że zawieszenie wznowionego postępowania nie jest przeszkodą procesową do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem jest to czynność procesowa, którą można uznać za czynność niezbędną w rozumieniu art. 102 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 29 września 2020 r., II OSK 1425/20, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych, na którą składa się oprócz wpisu sądowego od skargi (100 złotych), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych, ustalonej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).
Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.