Uzasadnienie
Skarga A. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 31 lipca 2001 r., nr XLIII/233/2001, wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994) – zwanej dalej u.s.g.
Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Stosownie zaś do treści art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Wyjaśnić należy, że niewątpliwie w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Taka treść art. 101 ust. 1 u.s.g. wprowadzona została ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Jednakże, w art. 17 ust. 2 tej ustawie wskazano jednocześnie, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy tj. po 1 czerwca 2017 r. Będąca przedmiotem niniejszej skargi uchwała Rady Miejskiej uchwalona zaś została w dniu 31 lipca 2001 r., a więc jeszcze przed wejściem w życie tej ustawy.
Skarżąca Spółka musiała więc przed wniesieniem skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 31 lipca 2001 r., nr XLIII/233/2001, wyczerpać tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa a do skargi dołączyć dowód, że wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Ponieważ skarżąca nie dołączyła do wezwania do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 25 września 2018 r., wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Rady Miejskiej z takim wezwaniem.
Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie skarżąca Spółka otrzymała w dniu 1 października 2018 r. a tym samym termin wykonania zarządzenia upływał dla skarżącej w dniu 8 października 2018 r.
W terminie tym skarżąca nie nadesłała dowodu wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa a w piśmie z dnia 4 października 2018 r. cofnęła skargę wniesioną w niniejszej sprawie i wniosła o umorzenie postępowania.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Sąd miał przy tym na uwadze, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. gdy WSA stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy skarga nie zawiera błędów lub braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W obliczu wystąpienia takich błędów lub braków sąd administracyjny skargę odrzuca (zob. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, Legalis).
Jednocześnie, Sąd orzekł o zwrocie skarżącej Spółce uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 300 zł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.