Uzasadnienie
Skarżący T. Ch. i K. Ch. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2012r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organom administracji do ponownego rozpoznania.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Skarżący K. i T. Ch. są właścicielami lokalu nr [...] w budynku przy ul. W. [...] w G. W mieszkaniu tym zainstalowano, bez zgłoszenia, wkład kominkowy żeliwny, obudowany marmurem, z rozprowadzeniem kanałami do poszczególnych pomieszczeń, w miejsce pieca kaflowego. Kominek ten jest źródłem ogrzewania mieszkania.
W dniu 4 października 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na skutek pisma Zarządcy budynku przy ul. W. [...] w G., wszczął postępowanie w sprawie montażu wkładu kominkowego w mieszkaniu nr [...].
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008r. PINB, działając na podstawie art. 81c ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 ppkt 1 i 2, art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nałożył na K. Ch. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót związanych z montażem wkładu, pod kątem bezpieczeństwa budynku i użytkowania oraz zgodności wykonanych robót z warunkami technicznymi i sztuką budowlaną.
Po przedłożeniu orzeczenia decyzją z dnia 28 marca 2008r. PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, związanych z montażem wkładu kominkowego w mieszkaniu nr [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, że przedłożone przez inwestora dokumenty (orzeczenie techniczne) wskazuje, że nie ma podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W orzeczeniu stwierdzono, że montaż wkładu kominkowego został wykonany z zachowaniem sztuki budowlanej. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną.
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010r. wydanym na podstawie art. 149 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa PINB wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją z dnia 8 marca 2008r, wobec braku udziału w tym postępowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej.
Po wznowieniu postępowania, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2010r. PINB działając na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na skarżących obowiązek dostarczenia oceny technicznej wykonanych robót, polegających na montażu wkładu kominkowego w mieszkaniu nr [...] wraz z aktualną opinią kominiarską dotyczącą prawidłowości podłączenia kominka i zapewnienia właściwej wentylacji pomieszczeń. Na skutek zażalenia skarżących powyższe postanowienie zostało uchylone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 30 listopada 2010r. Organ II instancji wskazał, że w sytuacji w której ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego W. D.-R. ulicy B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [.] z dnia 30 grudnia 1999r. (DZ. Urz. Woj.:om. [...]) wykluczają wprowadzenie innego sposobu ogrzewania, niż wskazane w tym planie, ocena (ekspertyza) nie mogłaby być dowodem o charakterze rozstrzygającym. W konsekwencji stwierdzono, że organ nadzoru powinien zakończyć postępowanie rozstrzygnięciem w oparciu o przepisy art. 151 kpa.
Decyzją z dnia 10 sierpnia 2011r., wydaną w postępowaniu wznowieniowym, PINB działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uchylił decyzję z dnia 28 marca 2008r. orzekającą o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na montażu wkładu kominkowego w mieszkaniu nr [...] w budynku przy ul. W. [...] w G. do stanu zgodnego z prawem i nakazał skarżącym wykonanie czynności polegającej na odłączeniu wkładu kominkowego w obudowie marmurowej od istniejącego kominka, którym aktualnie odprowadzane są spaliny z kominka, w celu wyeliminowania ww. kominka jako źródła ciepła wykorzystywanego do ogrzewania lokalu.
Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i żądań, naruszenie art. 28 kpa i art. 145 §1 pkt 4 kpa poprzez uznanie, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. W. [...] jest stroną postępowania, art. 147 kpa poprzez brak wskazania czy postępowanie zostało wznowione z urzędu czy na wniosek strony, art. 107 § 1 kpa poprzez brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 132 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne ustalenie, że zamontowanie kominka na opał stały w miejsce pieca kaflowego – to zmiana sposobu ogrzewania lokalu, gdyż rodzaj paliwa pozostał ten sam - w obu przypadkach wykorzystywane było paliwo stałe.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 maja 2012r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 10 sierpnia 2012r. i nakazał skarżącym wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2012r. czynności polegającej na odłączeniu wkładu kominkowego w obudowie z marmuru od istniejącego komina, którym aktualnie odprowadzane są spaliny z kominka zlokalizowanego w mieszkaniu nr [...] w celu wyeliminowania ww. kominka jako źródła ciepła wykorzystywanego do ogrzewania tego lokalu. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji uznał, że decyzja z dnia 10 sierpnia 2011r. o nałożeniu obowiązku była uzasadniona i zgodna z prawem, tj. z przepisem art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego albowiem nałożenie obowiązków jest dopuszczalne również w przypadku gdy roboty budowlane zostały zakończone.
Organ uznał jednakże, że nie mogła ona zostać utrzymana w mocy z uwagi na brak określenia terminu wykonania czynności polegającej na odłączeniu wkładu kominkowego. W myśl bowiem przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W świetle powyższego organ II instancji uznał, że sentencja decyzji wymaga uzupełnienia o podanie terminu wykonania nałożonego obowiązku.
Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili 1.naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez brak rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji z dnia 28 marca 2008r.
2.naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 151 § 1 pkt 2 kpa stanowiący, że po przeprowadzeniu ponownie postępowania – organ uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą sprawę. W zaskarżonej decyzji organ nie wydał rozstrzygnięcia co do decyzji dotychczasowej, tj. decyzji z dnia 28 marca 2008r. orzekającej o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych. Takie orzeczenie powoduje, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje, dotyczące tego samego przedmiotu, tj. decyzja z dnia 28 marca 2008r. i z dnia 22 maja 2012r. – obie są sprzeczne, pierwsza stanowi, ze skarżący nie mają obowiązku wykonywać żadnych robót budowlanych, a druga, że taki obowiązek istnieje.
Ponadto skarżący podnieśli, że błędne jest oparcie zaskarżonej decyzji na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Podniesiono, że taką decyzję organ może wydać w ciągu 2 miesięcy od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, w przedmiotowej sprawie takie postanowienie nie zostało wydane. W konsekwencji jak podnieśli skarżący wydanie decyzji na wskazanej podstawie prawnej nie jest dopuszczalne
Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 lipca 2012 działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego:
- 1) uchylił w całości decyzję z dnia 22 maja 2012r.
- 2) uchylił w całości zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia 10 sierpnia 2011r. Powiatowego Inspektora Budowlanego uchylającą decyzję nr [...] z dnia 28 marca 2008r. i nakazującą skarżącym wykonanie czynności polegającej na odłączeniu wkładu kominkowego w obudowie z marmuru od istniejącego komina, którym aktualnie odprowadzane są spaliny z kominka zlokalizowanego w mieszkaniu nr [...] budynku przy ul. W. [...] w G. w celu wyeliminowania w/wym. kominka jako źródła ciepła wykorzystywanego do ogrzewania lokalu i orzekł w ten sposób, że:
- a) uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia 28 marca 2008r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego orzekającą o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na montażu wkładu kominkowego w mieszkaniu nr [...] do satnu zgodnego z prawem,
- b) nakazał skarżącym wykonanie w terminie do dnia 30 września 2012r. czynności polegającej na odłączeniu wkładu kominkowego w obudowie z marmuru od istniejącego komina, którym aktualnie odprowadzane są spaliny z kominka zlokalizowanego w mieszkaniu nr [...] w celu wyeliminowania w/w kominka jako źródła ciepła wykorzystywanego do ogrzewania tego lokalu.
- 3) stwierdził, że działanie organu odwoławczego nie nosiło znamion działania z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że uznając za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia decyzją z dnia 22 maja 2012r. przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł zgodnie z przytoczoną wyżej sentencją decyzji.
Natomiast odnosząc się do drugiego z zarzutów dotyczących błędnego zastosowania art. 51 ustawy Prawo budowlane, organ II instancji wskazał, że przepisy te znajdują zastosowanie także w przypadku zakończenia wszystkich robót budowlanych. Jednoczenie wskazano, że kwestia zgodności montażu kominka ze sztuką budowlaną w świetle ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Nadto organ wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania są roboty budowlane związane z montażem wkładu kominkowego, a nie kwestie związane z nakazem przemurowania komina jednoprzewodowego, a nadto fakt wykonania obowiązku nałożonego na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej powinien zostać potwierdzony przez organ nadzoru budowlanego I instancji.
K. Ch. i T. Ch. złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organom administracji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi skarżący ponowili swoje zarzuty sformułowane w skardze do Sądu na decyzję z dnia 22 maja 2012r, zarzucając decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz przepisów postępowania, tj. art. 28 kpa poprzez uznanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. W. [...] w G. za stronę postępowania.
Skarżący ponownie podnieśli, że wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie było dopuszczalne, gdyż nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania określonego w art. 50 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżący ponownie zakwestionowali status strony Wspólnoty Mieszkaniowej podnosząc, że przewód kominowy, do którego został podłączony kominek przynależy tylko do mieszkania skarżących. W konsekwencji w sprawie korzystania z tego komina Wspólnota Mieszkaniowa nie może być stroną postępowania, albowiem nie posiada interesu prawnego do udziału w takim postępowaniu.
Nadto zarzucono, że bezpodstawne jest ustalenie, że przedmiotowe roboty nie były zgłoszone przez poprzedniego właściciela mieszkania. Zarzucono, że w decyzji wadliwie określono obowiązek poprzez nakazanie odłączenia, gdyż takie pojęcie nie występuje w prawie budowlanym. Odnosząc się do powoływanego przez organy planu miejscowego skarżący zarzucili, że plan nie może ingerować w kwestie formy ogrzewania, tj. czy ogrzewanie ma następować za pomocą kominka czy też za pomocą pieca. Plan może jedynie określać rodzaj dopuszczalnego ogrzewania na danym terenie, w odniesieniu do rodzaju spalin. Zarówno w czasie ogrzewania piecem kaflowym, jak i ogrzewając mieszkanie kominkiem skarżący ogrzewali mieszkanie paliwem stałym: węglem i drewnem, a obecnie drewnem. Nie nastąpiła zatem zmiana sposobu ogrzewania mieszkania pomimo fizycznej zmiany formy ogrzewania z pieca na kominek.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- zw. dalej p.p.s.a.- sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności ograniczać się do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu treści ww. przepisu art. 134 § 1 Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż to zarzucano w skardze.
Podstawę prawną dla wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., regulujący tzw. instytucję samokontroli, która została ustalona na zasadzie wyjątku. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ, mianowicie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po wniesieniu przez K. Ch. i T. Ch. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję z dnia 22 maja 2012r. nie przekazał skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku lecz wydał decyzję autokontrolną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Podstawowym warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a. jest uwzględnienie skargi w całości, przez co należy rozumieć uwzględnienie skargi co do jej istoty.
Uzasadnieniem takiego unormowania jest umożliwienie organowi administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania lub braku działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę ich zgodności z prawem. Przy czym aby organ administracji publicznej mógł uznać skargę za zasadną i aby mógł ją uwzględnić, musi stwierdzić obiektywny fakt naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji. Konstrukcja taka nie powinna przy tym naruszać praw skarżącej strony, skoro uwzględnienie skargi oznacza skorygowanie zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze. Uwzględnienie skargi w całości oznacza, jak to wyżej wskazano, uwzględnienie skargi co do jej istoty, co oznacza uznanie przez organ za zasadne zarówno zarzutów, wniosków, jak i argumentacji wskazanej w skardze. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w sytuacji, gdy organ nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w skardze ocenę prawną, to nie może wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. Porównanie treści skargi wniesionej na decyzję z dnia 22 maja 2012r. z rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 54 § 3 p.ps.a. prowadzi do wniosku, że organ nie uwzględnił skargi w całości. W szczególności wskazać należy, że skarżący kwestionowali w toku postępowania administracyjnego, jak i skardze podstawę prawną rozstrzygnięcia w postaci art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r, Prawo budowlane (tj. Dz. U z 2010r., nr 243, poz.1623 ze zm.). Wydając decyzję autokontrolą organ odwoławczy zastosował tę podstawę prawną dla nałożenia na skarżących obowiązku mającego na celu doprowadzenie wykonanych robót związanych z montażem wkładu kominkowego do stanu zgodnego z prawem - według argumentacji organu do stanu wymaganego postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W swojej decyzji autokontrolnej w punkcie 2b organ orzekł ponownie o nakazaniu skarżącym wykonania w terminie do 30 września 2012r. czynności polegającej na odłączeniu wkładu kominkowego w obudowie z marmuru od istniejącego komina, w celu wyeliminowania kominka jako źródła ciepła wykorzystywanego do ogrzewania lokalu Podstawą dla takiego rozstrzygnięcia stanowił ww. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Reasumując w decyzji autontrolnej organ odwoławczy zweryfikował wprawdzie własne błędy, przy wydawaniu decyzji z dnia 22 maja 2012r., zarzucone również przez skarżących, jednakże weryfikacja przez organ błędnego orzeczenia przy rozpoznawaniu odwołania skarżących po wznowieniu postępowania z uwagi na treść przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa, nie mogła być podstawą wydania decyzji autokontrolnej wobec treści przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. Organ weryfikując treść decyzji, poprzez uznanie za zasadny zarzut naruszenia art. 151 § pkt 2 kpa, nie uwzględnił skargi w całości. Wydając bowiem orzeczenie autokontrolne organ winien podzielić zawarte w skardze zarzuty w całości. Warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 54 par. 3 p.p.s.a. jest uwzględnienie skargi w całości. O ile organ nie podziela niektórych zarzutów strony wnoszącej skargę bądź też nie zamierza uwzględnić w całości wniosków w niej zawartych winien odstąpić od wydania decyzji autokontrolnej (por. wyroki NSA z dnia 5 lutego 2008r., sygn. akt I OSK 581/07. z dnia 20 stycznia 2011, sygn. akt II OSK 102/10, z dnia 11 maja 2011, sygn. akt II OSK 810/10).
W rozpoznawanej sprawie organ nie podzielił wszystkich zarzutów zawartych w skardze na decyzję z dnia 22 maja 2012r., ponownie orzekając o nałożeniu kwestionowanego przez skarżących obowiązku, na kwestionowanej przez nich podstawie prawnej, a więc nie uwzględnił skargi w kierunku zgodnym z żądaniami zawartymi w skardze.
Tym samym w niniejszej sprawie organ administracji publicznej nie uwzględnił skargi w całości, pomimo zastosowania trybu z art. 54 § 3, czym naruszył powołany przepis i naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania przez organ II instancji i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
W wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji, organ II instancji nada bieg skardze wniesionej przez skarżących na decyzję z dnia 22 maja 2012r. stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a.
Nadto działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana
Wobec uwzględnienia skargi i działając na podstawie przepisu art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził solidarnie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 474 zł stanowiącej równowartość wpisu sądowego uiszczonego przez skarżących w kwocie 200 zł wraz z kosztami zastępstwa procesowego i opłatami od pełnomocnictwa w kwocie 234 zł.