Uzasadnienie
Wójt Gminy decyzją z dnia 6 października 2003 r., nr [...] na podstawie art. 104 kpa, art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dna 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz.
12) oraz ustaleń zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr [...] w miejscowościach D. – W. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 23 grudnia 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa z 2003 r. Nr 24, poz. 258; sprostowanie w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2003 r. Nr 41, poz. 599) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni wiatrowych (30 szt.), GPZ, linii 110 kV wchodzących w skład Parku Wiatrowego Nr [...] D. – W., położonej na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie wsi W.; nr [...], [...], [...], [...] w obrębie wsi D. PGR; nr [...] w obrębie wsi D.; nr [...], [...], [...] w obrębie wsi P. stanowiących własność osób prywatnych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wskazując, że nie zgadza się na lokalizację elektrowni wiatrowych w odległości od 100 do 150 metrów od jej działki.
Odwołanie od decyzji z dnia 6 października 2003 r. wnieśli również M. i D. K. domagając się nie instalowania turbin wiatrowych w obrębach ich działki.
Odwołanie wnieśli ponadto G. i E. P., wskazując, że decyzja jest sprzeczna z ich interesami poprzez pozbawienie ich swobodnego dysponowania własną działką obecnie i w przyszłości. Ponadto wskazali, że ich działka traci na wartości z powodu promieniowania jonizującego, emisji zanieczyszczeń i wibracji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 listopada 2003 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 39 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że podniesiona w odwołaniach argumentacja nie może podważać zasadności podjęcia decyzji przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego, ponieważ zamiar inwestycyjny jest zgodny z ustaleniami planu, zaś przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi z art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, organ pierwszej instancji spełnił też obowiązki wiążące się z trybem określonym przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska. Dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę rozpatrywane być powinny wszelkie sprawy warunków technicznych inwestycji w tym także aspekty bezpieczeństwa, uciążliwości oraz zagrożeń dla środowiska i ludzi, które mogłyby powstać w związku z funkcjonowaniem obiektów. W tym zakresie rozstrzygnięcia podejmują organy administracji architektoniczno - budowlanej.
W jednobrzmiących skargach na powyższą decyzję skarżący J. M., J. K. oraz A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. zarzucili naruszenie art. 7 i art. 10 kpa przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i interesu obywateli, a także nie zapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniu oraz jednostronną ocenę materiału dowodowego. Ponadto zarzucili naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, brak oceny w oparciu o całokształt materiału dowodowego jak i uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
Skarżący zarzucili także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż projektowana inwestycja nie będzie wywierała wpływu na dotychczasowy sposób wykorzystania nieruchomości znajdujących się w jej granicach lub sąsiadujących z inwestycją. Zarzucili także naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym polegające na błędnym uznaniu, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podnosząc powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe skargi Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 71/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawę ze skargi J. K. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi J. M. toczącą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt II SA/Gd 70/04.
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 72/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawę ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi J. M. toczącą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt II SA/Gd 70/04.
Postanowieniem z dnia 3 marca 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 70/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt II SA/Gd 272/04, w której wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy z dnia 23 grudnia 2002r. Nr [...] w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Postanowieniem z dnia 19 września 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 70/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie. Sprawa została wpisana do repertorium pod nowy numer II SA/Gd 551/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargi wniesione w niniejszej sprawie podlegały uwzględnianiu, jednakże z innych powodów niż zawarte w skargach.
Z ustaleń dokonanych przez Sąd wynikało, że będący stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym J. K., C. J. oraz M. Z. zmarli odpowiednio w dniach: 16 sierpnia 1974 r., 7 sierpnia 1977 r., 25 maja 1985 r. Wskazane osoby zmarły zatem przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Organy obu instancji, uznając wskazane wyżej osoby za strony w postępowaniu administracyjnym, nie dokonały niezbędnych ustaleń, czy istnieją ich następcy prawni. Zgodnie zaś z art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 kpa, stronami w sprawie. Obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie jest jednym z najistotniejszych aspektów zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 10 § 1 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Gwarancją realizacji tego prawa strony jest sankcja wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracji nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 1998r., sygn. akt I SA/Lu 684/97, w katalogu Lex nr 34726).
W toku postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wbrew przepisom art. 10 § 1 kpa, nie brali udziału następcy prawni wskazanych wyżej osób, zmarłych przed wszczęciem postępowania, które zostały uznane przez organ pierwszej instancji za strony w tymże postępowaniu. W konsekwencji, o wszczęciu przedmiotowego postępowania nie zostały zawiadomione wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Uchybienia powyższe nie zostały również uwzględnione przez organ odwoławczy.
Wskazane wyżej naruszenia przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 kpa stanowią, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdza naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Stwierdzenie powyższych uchybień upoważniało Sąd do odstąpienia od merytorycznego rozpoznania zarzutów zawartych w skargach, albowiem na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przedmiotowa sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu z uwzględnieniem przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, zaś na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określił w punkcie 2 sentencji wyroku, że powyższe decyzji nie mogą być wykonane.