Uzasadnienie
Skarga A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia 25 października 2016 r. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że budynek biurowo-produkcyjno-magazynowy na działce nr [..] przy ul. K. w Z. jest w rzeczywistości znacznie większy niż wskazują na to mapy inwentaryzacyjne w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego. Z map zamieszonych na portalu [..] wynika bowiem, że przedmiotowy budynek produkcyjny z częścią socjalno-biurową ma powierzchnię zabudowy 319 m2, natomiast z otrzymanego operatu szacunkowego i planu technologicznego wynika, że powierzchnia ta wynosi 411 m2. Na omawianych mapach nie zostały naniesione takie pomieszczenia z kontrolowanego budynku jak: magazyn mięsa drobiu do obrotu, magazyn pojemników czystych, magazyn surowca mięsa drobiowego, rampy manipulacyjnej zadaszonej obudowanej, magazynu mroźni mięsa.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 15 lutego 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozbudowy budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 16 marca 2017 r. organ ustalił, że działka nr [..] zabudowana jest obiektami, które skarżący sukcesywnie sytuował w latach 2013 - 2016. Obecna podczas oględzin żona skarżącego – W. B. oświadczyła do protokołu, że budynek główny zakupiony w 2011 r. posiadał wiatę i rampę stalową. Organ ustalił także, że: wiata o wymiarach ok. 5,60 m x ok. 12,30 m została obudowana blachą falistą w 2012 r.; istniejąca rampa została osłonięta przezroczystymi płytami z poliwęglanu w 2015 r.; obok obudowanej wiaty ustawiony jest kontener o wymiarach ok. 12,20 m x ok. 2,30 m sąsiadujący z działką drogową; obok kontenera na jego przedłużeniu ustawiona jest wiata na betonowej podmurówce z 4 metalowymi słupkami, na których opiera się zadaszenie o wymiarach ok. 9,30 m x ok. 2,40 m; wiata osłonięta jest siatką, wewnątrz znajdują skrzynki; przy wejściu na rampę znajduje się wiata o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, krytym blachą trapezową o wymiarach ok. 9,0 m x ok. 5,30 m, za wiatą jest pomieszczenie gospodarcze o wymiarach ok. 4,30 m x ok. 2,80 m; wzdłuż ogrodzenia (przy granicy z działką nr [..]) znajduje się wiata o konstrukcji drewnianej ok. 2,80 m x ok. 12,50 m; przy wiacie ustawione są dwa kontenery o wymiarach zewnętrznych ok. 12,20 m x ok. 4,80 m; wiaty ustawione są na podmurówce betonowej i dwuteownikach stalowych (o wysokości ok. 12 cm); dwa kontenery i wiata są zadaszone (konstrukcja drewniana dwuspadowa); dach nad kontenerami i wiatą kryty jest blachą trapezową. Według ustaleń organu obiekty te zostały ustawione w latach 2013 - 2014 r.
Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 28 kwietnia 2017 r., inwentaryzacji geodezyjnej wszystkich obiektów zlokalizowanych na działce nr [..] w Z. W dniu 15 maja 2017 r. skarżący przedłożył do akt, sporządzoną w dniu 9 maja 2017 r., inwentaryzację geodezyjną wszystkich obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie działki nr [..] w Z. a w dniu 31 maja 2017 r. organ pozyskał do akt sprawy mapy do celów informacyjnych przedstawiających treść mapy ewidencyjnej i mapy zasadniczej na dzień 16 listopada 2011 r. tj. na dzień zawarcia aktu notarialnego zakupu działki nr [..], oraz na dzień 31 maja 2017 r.
Następnie, postanowieniem z dnia 11 września 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich rozbudowane w latach 2012 - 2014, bez pozwolenia na budowę, części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. obejmujące: trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2 oraz nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 29 grudnia 2017 r., następujących dokumentów:
- 1. decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2;
- 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego dot. rozbudowy budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2;
- 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Uzasadniając wydane postanowienie, organ wskazał, że ze stanu faktycznego wynika, że skarżący w latach 2012 - 2014 r. rozbudował istniejący budynek biurowo-produkcyjno-magazynowy na działce nr [..] przy ul. K. w Z. o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz o kontener o powierzchni 28 m2. Skarżący nie okazał zaś wymaganego prawem pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku w wykonanym zakresie. Powyższe, jak wskazał organ, uzasadniało wszczęcie procedury określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane a na wstępie wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy. Organ wyjaśnił przy tym, że przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych w postanowieniu traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Organ wskazał również, że w niniejszej sprawie wysokość opłaty legalizacyjnej wyniesie 250.000,00 zł (za część magazynowo - produkcyjną rozbudowanego budynku odpowiadającą kategorii XVIII) + 300.000,00 zł (za część biurową rozbudowanego budynku odpowiadająca kategorii XVI), co daje łączną kwotę 550.000,00 zł.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie zarzucając, że wydane zostało ono z naruszeniem:
- - art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa - wobec nakazania zabezpieczenia budynku przed dostępem osób trzecich bez podstawy prawnej, co skutkuje nieważnością postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 Kpa;
- - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa - poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wydania orzeczenia bez zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w szczególności bez ustalenia czy rozbudowa budynku na działce nr [..] stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia osób przebywających w obiekcie;
- - art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę prawną do nakazania skarżącemu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku na działce nr [..].
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub ewentualnie o uchylenie kwestionowanego postanowienia w części nakazującej mu zabezpieczenie przed dostępem osób trzecich rozbudowanych w latach 2012 - 2014 części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. obejmujących: trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2. Jednocześnie, skarżący wniósł o zmianę kwestionowanego postanowienia w części nakładającej obowiązek przedstawienia wskazanych w postanowieniu dokumentów w terminie do dnia 29 grudnia 2017 r. poprzez nałożenie tego obowiązku w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r.
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego: 1. utrzymał kontrolowane postanowienie w części dotyczącej nałożonego obowiązku oraz 2. uchylił kontrolowane postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin do dnia 31 października 2018 r.
W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że na działce nr [..] znajdują się obiekty, które skarżący sukcesywnie sytuował w latach 2013 - 2016. Budynek główny zakupiony został w 2011 r. posiadał wiatę i rampę. Budynek biurowo-produkcyjno-magazynowego użytkowany jest przez firmę A. i został wybudowany w pierwszej połowie XX w. Obiekt jest parterowy, niepodpiwniczony, na poddaszu znajdują się pomieszczenia pomocnicze. Działka jest zabudowana również obiektami, które skarżący sukcesywnie sytuował w latach 2013 -2016, tj.:
- - obiekt nr 1 o powierzchni 95 m2 - składa się z dwóch kontenerów oraz wiaty, której konstrukcję stanowią drewniane słupy; całość obiektu pokryta jest dachem drewnianym dwuspadowym; wiata o wymiarach ok. 2,8 m x 12,5 m oraz dwa kontenery o wymiarach zewnętrznych ok. 12,2 m x ok. 4,8 m; odległość obiektu od ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działką nr [..] a [..] wynosi ok. 0,6 m;
- - obiekt nr 2 o powierzchni 66 m2 – wiata o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, o wymiarach ok. 9,0 m x 5,3 m; zlokalizowana jest przy wejściu na rampę;
- - obiekt nr 3 o powierzchni 105 m2 - zabudowanie wiaty o wym. ok. 5,60 m x 12,3O m oraz wiata na skrzynki osłonięta siatką o wym. ok. 9,3 m x ok. 2,4 m;
- - obiekt nr 4 o powierzchni 28 m2 – kontener od strony ul. K. o wymiarach ok. 12,2 m x ok. 2,3 m, postawiony na konstrukcji stalowej.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który uznał, że wykonanie prac budowlanych przez skarżącego, polegających na rozbudowie części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz o kontener o powierzchni 28 m2 nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę a fakt ten uzasadniał wdrożenie przez organ I instancji procedury wynikającej z przepisów art. 48 Prawa budowlanego. W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich wypadkach, zostało wydane postanowienie z dnia 11 września 2017 r., w którym organ I instancji w celu doprowadzenia wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej przedmiotowych trzech wiat na rampach oraz kontenera nałożył na skarżącego wykonanie w określonym terminie sprecyzowanych obowiązków. Jednakże, z uwagi na upływ części terminu przewidzianego na przedłożenie dokumentów, organ odwoławczy uznał za konieczne zmianę tego terminu.
Wobec powyższego, jak wskazał, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił kontrolowane postanowienie organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin wykonania do dnia 31 października 2018 r. a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Odnosząc się zaś do argumentów zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego, wszczynając postępowanie na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, w każdym przypadku samowoli budowlanej ma obowiązek rozważyć w pierwszej kolejności, przed podjęciem decyzji o nakazie rozbiórki, czy jest możliwa legalizacja w świetle obowiązujących przepisów ustawy. Jest to więc obowiązek organu wynikający z prawa a nie gest dobrej jego woli.
We wniesionej do Sądu skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc wobec niego tożsame zarzuty jak przedstawione w zażaleniu na postanowienia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., nr [..], wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną tego postanowienia stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję lub postanowienie, w którym uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając to postanowienie – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.
Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji lub postanowieniu wydanym przez organ odwoławczy na podstawie tego przepisu powinno składać się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla rozstrzygnięcie organu I instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części, jeżeli zaś uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w całości, to nie może orzec co do istoty sprawy w części, a w pozostałej przekazać sprawę do rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji swojego rozstrzygnięcia, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Sytuacja prawna strony w takich okolicznościach będzie określona rozstrzygnięciem organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżone rozstrzygnięcie i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz rozstrzygnięciem organu I instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy.
Dlatego też, organ odwoławczy, który uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie (tak m.in.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 792 - 793).
Obowiązek precyzyjnego określenia w wydanym przez organ odwoławczy postanowieniu rozstrzygnięcia wynika ponadto z treści art. 124 Kpa, który wskazuje, że: postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2).
Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie i doktrynie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji lub postanowieniu jest jego kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Dlatego też, powinno być sformułowane w sposób jasny, wyraźny i jednoznaczny, tak aby było zrozumiałe dla stron, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1923/07, Legalis). Rozstrzygnięcie powinno być wprost wyrażone w osnowie, gdyż nie można go ani domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1418/97, Legalis). Osnowa decyzji lub postanowienia powinna być sformułowana w taki sposób, żeby możliwe było następnie wykonanie decyzji/postanowienia dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, czyli aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczyło (zob. wyrok NSA z dnia 15 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1654/97, niepubl.).
Jednocześnie, z treści powołanego art. 124 Kpa wynika, że postanowienie organu odwoławczego powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z treści art. 107 § 3 Kpa, mającego zastosowanie w zw. z art. 126 Kpa, wynika przy tym, że uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa.
Obowiązek zawarcia w postanowieniu/decyzji organu odwoławczego uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z art. 11 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji lub postanowienia do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji/postanowienia organu odwoławczego powinno zawierać ponadto odniesienie się do zarzutów przedstawionych przez strony w toku postępowania odwoławczego. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd.
Niewątpliwie również, co należy podkreślić, uzasadnienie powinno być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej zawartego w sentencji (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 9/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji czy też postanowienia musi istnieć spójność. Tym bardziej ma to znaczenie w przypadku orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Wypowiedź bowiem organu, że uchyla decyzję w części, wobec możliwych treści rozstrzygnięć określonych w art. 138 § 1 Kpa oznacza, że w pozostałej części utrzymuje tę decyzję w mocy, zwłaszcza że organ obowiązany będzie w uzasadnieniu orzeczenia przedstawić argumentację, z której wynikać będzie nie tylko, że rozpoznał sprawę ponownie, ale także, że decyzję w części uznał za prawidłową. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i decyzję należy odczytywać tak jak wynika z jej sentencji i uzasadnienia łącznie (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 716/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Opisanych powyżej wymogów nie spełnia kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Przede wszystkim bowiem, rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanym postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sformułowane zostało w sposób niejasny.
Postanowieniem tym organ odwoławczy orzekł o: utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 września 2017 r. w części dotyczącej nałożonego obowiązku oraz uchylił to postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin do dnia 31 października 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. oprócz tego, że nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 29 grudnia 2017 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to nakazał także skarżącemu zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich rozbudowane w latach 2012 - 2014, bez pozwolenia na budowę, części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. obejmujące trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2. Z treści zawartego w postanowieniu organu odwoławczego rozstrzygnięcia nie wynika, aby organ ten orzekł w sprawie nałożonego na skarżącego nakazu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z., jako że utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy jedynie w części dotyczącej nałożonego obowiązku.
Jednakże, w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia organ ten wskazał, że uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 31 października 2018 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe stwierdzenie sugeruje, że wolą organu odwoławczego było utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji nie tylko w zakresie nałożonego na skarżącego obowiązku dostarczenia dokumentów, ale także w zakresie nakazu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego. Tym samym, wobec przedstawionej powyżej teorii, możliwe byłoby uznanie, że nakaz ten utrzymany został przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy.
Wskazana sprzeczność między uzasadnieniem postanowienia a jego rozstrzygnięciem uczyniła jednakże zawarte w kontrolowanym postanowieniu rozstrzygnięcie niejasnym i jednocześnie niezrozumiałym. Uzasadnienie kontrolowanego postanowienia nie odnosi się bowiem w ogóle do zarzutów wniesionego przez skarżącego zażalenia, w tym przede wszystkim do zarzutu poddającego w wątpliwość legalność nałożonego na skarżącego nakazu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku, a także zakresu tego nakazu. To zaś czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd kontroli zgodności z prawem podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać jedynie należy, że zgodnie z treścią stanowiącego podstawę prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania legalizacyjnego art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie zaś do treści art. 48 ust. 3 tej ustawy w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane zostało z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2, art. 124 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 11 Kpa a naruszenie to miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd uchylił kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., o czym orzekł w punkcie 1 wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie