Uzasadnienie
Skarżący A. N. wniósł w dniu 28 grudnia 2012 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem Rady Gminy U., skargę na uchwałę Rady Gminy U. z dnia 29 września 2006 roku, nr [...] podjętą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości D., P. w gminie U. Do skargi skarżący dołączył kopię wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą z dnia 12 listopada 2012 roku, złożonego w Urzędzie Gminy U. w dniu 14 listopada 2012 roku.
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może
- - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy tutejszego Sądu o sygnaturze II SA/Gd 187/07 wynika, że w dniu 16 lutego 2007 roku skarżący A. N. wniósł skargę na tę samą uchwałę Rady Gminy U. Powyższa skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 187/07, z uwagi na wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia.
Przed wniesieniem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 187/07 skarżący
- - pismem z dnia 23 października 2006 roku - wystąpił do Rady Gminy U. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Również skarga wniesiona w niniejszej sprawie została poprzedzona pismem z dnia 12 listopada 2012 roku, określonym przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W obydwu wskazanych powyżej pismach skarżący domagał się unieważnienia kwestionowanej uchwały wskazując, że uchwała narusza jego interes prawny jako właściciela nieruchomości, ponieważ pozbawia go możliwości zabudowy należącej do niego nieruchomości, odbierając mu prawo do dysponowania jego własnością. Skarżący zarzucał również, że ww. uchwała stoi w sprzeczności z możliwością realizacji programów rolno - środowiskowych. Obniża ona również dochodowość gospodarstwa rolnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP.
Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być bowiem w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym - z powodu specyfiki postępowania - przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 9 września 2005 roku, sygn. VI SA/Wa 1888/04, Baza Orzeczeń Lex nr 205479).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącego z dnia 12 listopada 2012 roku nie stanowiło wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Za skutecznie złożone wezwanie należało bowiem uznać pismo skarżącego z dnia 23 października 2006 roku.
W związku z powyższym niezbędnym stało się zbadanie w niniejszej sprawie, czy skarga została wniesiona przez skarżącego w terminie do jej wniesienia.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 roku (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60), które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 cyt. ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania, przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.
Jak powyżej wyjaśniono, za skutecznie złożone przez skarżącego wezwanie Rady Gminy U. do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd uznał pismo skarżącego z dnia 23 października 2006 roku. Pismo to wpłynęło do Rady Gminy U. w dniu 26 października 2006 roku. Okolicznością bezsporną pozostaje, że Rada Gminy nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od otrzymania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę Rady Gminy U. wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa i upłynął dla skarżącego w dniu 25 grudnia 2006 roku. Jednak ze względu na to, że termin ten wypadł w Święta Bożego Narodzenia, zgodnie z art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uległ przesunięciu do dnia 27 grudnia 2006 roku. Zatem ostatnim dniem - kiedy A. N. mógł wnieść skargę w terminie - był dzień 27 grudzień 2006 roku.
Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w dniu 28 grudnia 2012 roku, a więc znacznie po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi zaś, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.