Uzasadnienie
E. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego rozłożenia na raty opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Zarządzeniem Przewodniczącej II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 października 2021 r. (vide: potwierdzenie odbioru, k. 12 akt).
W piśmie z dnia 2 listopada 2021 r. skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Postanowieniem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II SPP/Gd 169/21, referendarz sądowy odmówił skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 23 maja 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 marca 2022 r.
Zarządzeniem z dnia 24 maja 2022 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 11 października 2021 r. w przedmiocie wezwania go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 czerwca 2022 r. (vide: potwierdzenie odbioru, k. 16 akt).
W dniu 9 czerwca 2022 r. skarżący nadał w placówce pocztowej pismo z dnia 7 czerwca 2022 r. zawierające wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2022 r. i przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SPP/Gd 56/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt II OZ 475/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie.
Na podstawie rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza przychodowego ustalono, że w okresie od dnia 30 sierpnia 2021 r. do dnia 12 września 2022 r. skarżący nie uiścił wpłaty w wysokości 100 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga E. W. podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022, poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast wedle § 3 przytoczonego artykułu – skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie skarżący odebrał prawomocne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 9 czerwca 2022 r., z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tej czynności. Siedmiodniowy termin do uregulowania należnego wpisu, bezskutecznie upłynął zatem z końcem 16 czerwca 2022 r. Brak uiszczenia wpisu został ustalony przez Sąd na podstawie rejestru dochodów budżetowych i kwitariusza, które nie wykazały, aby we wskazanym wyżej terminie skarżący uiścił należny od skargi wpis.
W sprawie ustalono również, że skarżący nie został zwolniony od kosztów sądowych. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a.
Bez wpływu zatem na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego pozostawał kolejny wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w sytuacji, gdy pierwszy z nich został prawomocnie rozpoznany negatywnie. Już wówczas bowiem uaktualnił się obowiązek skarżącego w zakresie wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego, do czego skarżący w prawidłowy sposób został wezwany. Kolejne wnioski bowiem nie chronią strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (zob. postanowienia NSA: z 16 lutego 2021 r., II OZ 73/21, z 21 lutego 2017 r., II OZ 134/17; z 21 marca 2018 r., II OZ 308/18; z 11 kwietnia 2019 r., II OZ 304/19, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji, brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi uniemożliwił merytoryczne rozpoznanie wniesionej przez skarżącego skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., sąd odrzucił skargę.