Uzasadnienie
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 18 listopada 1997 r. na podstawie art. 48 w związku z art. 28 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazał Iwonie i Lechowi małżonkom G. rozbiórkę drewnianej wiaty garażowej, wybudowanej przy jednorodzinnym budynku mieszkalnym Nr 108 przy ul. I. w G. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Iwona i Lech G., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wybudowali w 1997 r. przedmiotową wiatę garażową. Uzasadniało to wydanie nakazu jej rozbiórki na podstawie art. 48 prawa budowlanego.
Iwona i Lech G. w odwołaniu od tej decyzji powołali się na to, że od szeregu lat etapami prowadzą remont budynku, którego są współwłaścicielami.
Również na lata 1997/99 planują wykonanie takich prac wymagających posiadania stosownego pomieszczenia na przechowywanie materiałów i narzędzi budowlanych.
Z tej przyczyny wybudowali przedmiotową konstrukcję, która w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest obiektem do czasowego użytkowania w trakcie prowadzenia robót budowlanych, a realizacja takiego obiektu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Nie uwzględniając tego odwołania Wojewoda G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w dniu 27 lutego 1998 r. podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia zawarte w decyzji organu I instancji.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda G. wskazał, że przewidziane w art. 29 ust. 1 pkt 3 odstępstwo od uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych dotyczy wyłącznie robót o jakich mowa w przepisie art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Chodzi tutaj o budowę, odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz modernizację obiektu budowlanego.
W pojęciu "budowy" nie mieści się wykonywanie robót konserwacyjno-budowlanych, na których realizację powołują się odwołujący.
W tych warunkach wykonanie wiaty garażowej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.
W skardze do Sądu administracyjnego Iwona i Lech G., ponawiając zarzuty odwołania, wskazywali, że przedmiotowa drewniana wiata nie jest garażem a jedynie tymczasowym obiektem do przechowywania materiałów budowlanych.
Kwestionowali wykładnię przepisów prawa materialnego dokonaną przez Wojewodę G. wskazując, że zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez "roboty budowlane" należy również rozumieć remont lub rozbiórkę obiektu budowlanego.
W tej sytuacji należy przyjąć, że realizacja przedmiotowego obiektu nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji zaskarżona decyzja winna zostać uchylona.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a wynika z nich, że skarżący w 1997 r. wiosną bez pozwolenia na budowę na terenie nieruchomości, której są współwłaścicielami, zrealizowali wiatę o konstrukcji drewnianej przylegającą do budynku mieszkalnego o wymiarach 6x4 m. Wiatę tę wybudowano wbrew stanowisku drugiego współwłaściciela obiektu.
Przed wykonaniem wiaty Iwona i Lech G. nie zawiadomili organu administracji o zamiarze wykonywania prac remontowych przy budynku mieszkalnym.
Całe zagadnienie występujące w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy osoba wykonująca remont budynku, bez zgłoszenia właściwemu organowi lub wykonująca roboty konserwacyjno-budowlane, jest uprawniona do realizacji tymczasowego obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r.
W słowniczku ustawowym zawartym w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zawarto m.in. definicję pojęcia "budowy" /pkt 6/ oraz pojęcia "roboty budowlane", przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego /pkt 7/.
Nie ulega zatem wątpliwości, że przez roboty budowlane należy rozumieć również wykonywanie remontu obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy "roboty budowlane", w którym to pojęciu mieści się remont /art. 3 pkt 7/, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.
Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lecz wymaga zgłoszenia właściwemu organowi /art. 30 ust. 1/.
Zgłoszenia takiego należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych /remontu/, do wykonywania których można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu.
W świetle tego, co wyżej powiedziano przyjąć należy, że uprawnienie do wykonania bez pozwolenia na budowę obiektów i przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych /art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego/, dotyczy również wykonywania robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych /art. 29 ust. 2 pkt 1/ pod warunkiem, że inwestor przed rozpoczęciem prac dokonał zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 ustawy a organ ten nie wydał decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonywanie prac remontowych.
Przyjąć zatem należy, iż zarówno wykonywanie prac remontowych przy istniejącym obiekcie, bez zgłoszenia właściwemu organowi, jak i wykonywanie prac konserwacyjno-naprawczych przy nim nie uprawnia właściciela do -realizacji na terenie nieruchomości obiektów, o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby do sytuacji, w której każdy właściciel zabudowanej nieruchomości mógłby twierdzić, że wznoszony przez niego bez pozwolenia obiekt gospodarczy jest w istocie przeznaczony do czasowego użytkowania na okres planowanego wykonywania robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów.
Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ oddalił skargę.