Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 7 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 617/22

Uzasadnienie

Sprzeciw P. sp. z o.o. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 31 maja 2022 r. uchylającej w całości decyzję Burmistrza Kartuz z 19 sierpnia 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą techniczną na części działki nr [...] w miejscowości B. gm. B., został wniesiony w następującym stanie sprawy:

W dniu 23 marca 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek P. sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej na części działki nr [..] w B., gmina Kartuzy. Teren inwestycji zlokalizowany jest w granicach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Wniosek określa rodzaj zabudowy jako zabudowa produkcyjna - zespół paneli fotowoltaicznych (do 2500 sztuk) o łącznej mocy do 1 MW wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą. Wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49ha. Wnioskująca spółka podniosła również, że w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), albowiem powierzchnia zajęta pod inwestycję, będzie mniejsza niż 0,5ha. Do wniosku załączone zostały: kopia umowy dzierżawy gruntów działki nr [..] i [..] o powierzchni łącznej nie większej niż 13ha zawartej w dniu 26.01.2021 r. na okres 29 lat; informacja właściwego operatora sieci o warunkach podłączenia; rysunki, wypis z KRS spółki; mapy terenu z zaznaczonym obszarem inwestycji. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania organ I instancji w dniu 19 sierpnia 2021 r. wydał decyzję o ustaleniu warunków realizacji wnioskowanej inwestycji.

Wobec zakwestionowania decyzji przez stronę postępowania W. B. SKO w Gdańsku ustaliło, że równolegle toczy się postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem od odrębnej decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. ustalającej środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej przez inwestora na działkach nr [...] i [...] obr. B. Kolegium stwierdziło, iż przedmiotowa decyzja - w charakterystyce przedsięwzięcia - wskazuje, że całkowita powierzchnia nieruchomości, na których planowane jest przedsięwzięcie wynosi 13,6 ha, z czego łączna powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego będzie wynosić do 5,09 ha.

Kolegium zasadne uznało żądanie strony uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Dostrzegł organ odwoławczy, że z uwagi na zmianę stanu prawnego mającego miejsce pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem odwołania strony w niniejszej sprawie uwzględnione zostały obowiązujące od dnia 30 października 2021 r. nowe brzmienia zarówno ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, jak też ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym opublikowane w Dzienniku Ustaw z 2021r. pod poz. 1873.

Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz.503), dalej u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy. Dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, brak było w czasie wydawania przez organ I instancji decyzji, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie zatem do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., planowana w niniejszej sprawie inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wyżej wymieniony przepis stanowi bowiem, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja, polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1MW, na działce nr [...] położonej w B. wymaga zatem ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 61 ust.1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
6. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
7. a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
8. b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
9. c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii- art. 61 ust.3 ustawy.

Planowana instalacja będzie służyła do produkcji energii elektrycznej z odnawialnego źródła, jakim jest energia słoneczna. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji ustalił, że planowana inwestycja jaką jest farma fotowoltaiczna stanowi urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Dlatego też - zdaniem organu I instancji -w sprawie ma zastosowanie w/w art. 61 ust.3 ustawy. Oznacza to, że nie jest wymagane ustalenie parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o sąsiedztwo terenu objętego wnioskiem.

Podkreślił organ odwoławczy, że przywołane powyżej nowe brzmienie przepisu art. 61 ust.3 ustawy weszło w życie z dniem 29 sierpnia 2019 r. i ma zastosowanie do postępowań wszczętych po tej dacie. Przy takiej, nowej, treści przedmiotowego przepisu ustawy nastąpiło prawne rozróżnienie urządzeń infrastruktury technicznej - a taką funkcję organ I instancji zawarł w zapisie pkt 2 zaskarżonej decyzji - od instalacji odnawialnego źródła energii, jakim jest wnioskowana inwestycja w ocenie organu odwoławczego. Tym samym farma fotowoltaiczna nie jest infrastrukturą techniczną. Stanowi ona - zdaniem Kolegium -zakład produkujący energię elektryczną (poza stacją transformatorową), a tym samym zabudowę przemysłową wskazaną wprost zarówno w aktualnie obowiązującym przepisie § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.

Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), jak też w błędnie wskazanym przez inwestora we wniosku nieobowiązującym w dacie jego wniesienia - przepisie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W konsekwencji wskazanie w decyzji pierwszoinstancyjnej funkcji planowanej inwestycji jako infrastruktura techniczna, a nie zabudowa przemysłowa narusza przepis § 2 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w związku z art. 54 pkt 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne określenie rodzaju i funkcji planowanej na działce nr [...] obr. B. inwestycji.

Ponadto, zdaniem Kolegium, zastosowanie jedynie wykładni literalnej art. 61 ust.3 u.p.z.p. przez organ I instancji nie jest prawidłowe i należy odwołać się też do reguł wykładni systemowej i w konsekwencji uwzględnić pozostałe przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a. Przepisy te - w brzmieniu obowiązującym od dnia 30.10.2021 r.- stanowią, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem:

1. 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki -w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;
2. 2) urządzeń innych niż wolnostojące.

W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko.

Z powyższych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW i ponad 500 kW, wprowadzając odrębne unormowania dotyczące tych drugich. Wskazane regulacje oznaczają, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie.

Zdaniem organu odwoławczego nie sposób uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa wart. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wszystkich przesłanek opisanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p..

Obowiązująca od dnia 30.10.2021 r. nowelizacja art. 10 ust. 2a u.p.z.p. umożliwia wyjątkowo realizację wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki, bez uprzedniego określania obszarów przeznaczonych na ten cel w studium. Wówczas zachodzi możliwość lokalizacji inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy bez konieczności spełnienia wymogów art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p.. Jednakże wskazany wyżej wyjątek -zdaniem Kolegium - w niniejszej sprawie nie zachodzi. Teren inwestycji- działka nr [...] obr. B.-jest gruntem rolnym klasy RVI o pow. 2,20ha. Okoliczność wydzierżawienia przez inwestora od właściciela zarówno działki nr [..], jak i nr [..] o pow. 11,40ha (położonej naprzeciwko działki nr [..], po drugiej stronie drogi publicznej- przyp. Kolegium) oraz wydanie w dniu 20 stycznia 2022 r. nieostatecznej jeszcze decyzji organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na obu działkach na powierzchni do 5,09 ha z łącznej powierzchni dzierżawionej wynoszącej 13ha i mocy łącznej do 10MW Oznacza to, że zamiarem inwestora jest budowa na obu nieruchomościach farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 10MW, a tym samym taka moc jest większa niż opisana w wyjątku określonym w art. 10 ust.2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym moc do 500kW.

Dzielenie przez inwestora przedsięwzięcia na odrębne wnioski o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące odrębnych nieruchomości - w świetle powyższych ustaleń Kolegium- należy uznać za obejście przepisów prawa. Obowiązujące dla tego terenu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Kartuzy przyjęte uchwałą nr XLV/530/2018 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 9 kwietnia 2018r. (publ. http://www.bip.kartuzy.p1/a, 14653,studium-uwarunkowań-i-kierunkow-zagospodarowania przestrzennego-gminy-kartuzy.html) nie zawiera żadnych obszarów, o których stanowią przepisy art. 10 ust.2a i art. 15 ust.3 pkt 3a u.p.z.p.. Realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych na funkcję przemysłową - wbrew przeciwnym twierdzeniom organu I instancji wskazanych w pkt 4 zaskarżonej decyzji.

Dlatego też planowaną inwestycję należy kwalifikować jako zabudowę przemysłową, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowiskowo, z zaznaczeniem, iż z uwagi na faktycznie planowaną do zajęcia powierzchnię zabudowy do 5,06ha, przedsięwzięcie to kwalifikuje się jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z treści w/w nieostatecznej decyzji środowiskowej organu I instancji z dnia 22.01.2022 r.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło - wbrew stanowisku organu I instancji - że w niniejszej sprawie rozpatrzenie wniosku inwestora winno być dokonane w zakresie spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym tzw. warunku dobrego sąsiedztwa" co do kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Oznacza to zasadność wniesionych zarzutów odwołania strony naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i art. 61 ust. 3 w/w ustawy poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. Kolegium stwierdza, że załączona do decyzji tylko jedna mapa zawiera zaznaczenie granic terenu objętego decyzją (cała działka nr [...]); linie rozgraniczające tereny o różnym sposobie zagospodarowania terenu oraz nieprzekraczalna linię zabudowy. Taka mapa załączona do zaskarżonej decyzji nie jest zgodna z przepisem art. 61 ust.5a u.p.z.p..

Przepis ten określa, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust.

1. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

Mapa załączona do zaskarżonej decyzji nie zawiera wyznaczonych granic obszaru analizowanego, a sposób zagospodarowania odnosi się wyłącznie do działki nr [...]. Z akt postępowania, w tym z załączonych do wniosku map, wynika, że wokół terenu inwestycji brak jest jakiejkolwiek zabudowy przemysłowej, a tym samym stanowiącej kontynuację funkcji dla planowanej inwestycji jaką jest farma fotowoltaiczna.

Przechodząc do kolejnych rozważań Kolegium wskazuje, że zaskarżona decyzja organu I instancji ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla części działki nr [...] obr. B. Wniosek inwestora - w części tekstowej - nie zawiera wskazania ograniczenia terenu inwestycji do części działki nr [...]. Z kolei mapki dołączone do złożonego wniosku zawierają oznaczenie części terenu działki nr [...], na której planowana będzie inwestycja. Kolegium ma świadomość istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do tego, czy możliwe jest wydanie warunków zabudowy do części działki (terenu inwestycji). Poglądy wynikające z orzeczeń sadów administracyjnych są dwojakie, jedne głoszą, że nie można ustalić warunków dla części terenu inwestycji, zaś drugie iż można takie warunki ustalić. Rozpoznając wniesione odwołanie strony, Kolegium w składzie niniejszym, stoi na stanowisku, iż obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla, czy to części działki ewidencyjnej, czy też części kilku działek ewidencyjnych, wskazanych we wniosku jako teren inwestycji.

Jest to zasada od której oczywiście mogą zaistnieć wyjątki, jakimi są nietypowe stany faktyczne i prawne uzasadniające ustalenie warunków zabudowy tylko dla części wskazanej we wniosku działki. Jednakże takie działanie nie może stanowić obejścia prawa. Nawet określenie granic terenu inwestycji, poprzez wskazanie ich liniami rozgraniczającymi w załączniku graficznym zaskarżonej decyzji nie może zmieniać przyjętego zapatrywania, iż teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Teren inwestycji będący przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy może składać się z jednej działki lub większej liczby działek ewidencyjnych, a nie ich części. Przede wszystkim należy mieć na uwadze fakt, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa się umiejscowienia planowanej inwestycji. Postępowanie w istocie dotyczy ustalenia możliwości zagospodarowania terenu w sposób określony wnioskiem inwestora i zgodny z przepisami prawa co do planowanej funkcji oraz parametrów inwestycji.

Natomiast konkretne umieszczenie planowanej inwestycji na danym terenie odbywa się przez organem budowlanym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Kolejnym argumentem za traktowaniem tylko całej działki oznaczonej ewidencyjnie (lub kilka takich działek) jako teren inwestycji w całości, są zarówno przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy (akty wskazane w podstawie prawnej niniejszej decyzji- przyp. Kolegium) określające np. zasady wyznaczenia granic obszaru analizowanego - wokół terenu inwestycji, a nie jego części-, jak też zasady określania konkretnych parametrów planowanej inwestycji. Zasadnym jest ponadto wskazanie, iż załączona do wniosku inwestora umowa dzierżawy działki nr [...] i [...] obr. B. (położone naprzeciwko siebie po obu stronach drogi - przyp. Kolegium) wskazuje na wydzierżawienie praktycznie całej powierzchni obu działek z 13,6ha przedmiotem dzierżawy jest powierzchnia 13 ha.

Nie sposób pominąć również faktu, że inwestor złożył do organu odrębny wniosek również o zamiarze budowy farmy fotowoltaicznej - także o pow. 0,49ha. Również nieostateczna decyzja organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla obu nieruchomości wskazuje na teren o pow. powyżej 5 ha jako obszar umiejscowienia obu planowanych farm fotowoltaicznych - montaż do 25000 sztuk paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 10 MW.

Dlatego też ustalenie w zaskarżonej decyzji warunków zabudowy dla części działki nr [...] narusza w/w art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust.5a u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie przez organ I instancji. Burmistrz Kartuz zaniechał ustalenia wokół terenu inwestycji - całej powierzchni działki nr [...]- granic obszaru analizowanego zgodnie z dyspozycją art. 61 ust.5a ustawy celem ustalenia spełnienia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu opisany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. W powtórzonym postępowaniu organ I instancji winien wyznaczyć granice obszaru analizowanego w zgodzie z przepisami prawa - także na mapie stanowiącej załącznik do decyzji oraz dokonać analizy wyznaczonego obszaru w zakresie spełnienia warunku opisanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Również zdaniem Kolegium w powtórzonym postępowaniu organ I instancji winien rozpatrzeć złożony wniosek, traktując planowaną inwestycję jako zabudowę przemysłową, w odniesieniu do ustalenia, czy został w niniejszej sprawie spełniony warunek opisany w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, czyli zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji w całości - podobnie jak druga działka nr [...] będąca przedmiotem tej samej umowy dzierżawy zawartej przez inwestora - znajduje się na terenie podlegającym ochronie przyrody jakim jest Kaszubski Park Krajobrazowy. Dla tego obszaru obowiązują zapisy uchwały nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011r., Nr 66, poz.1462 z późn.zm.). Cele ochrony przyrody w/w Parku, opisane w przepisie § 2 uchwały, wymagają również realizacji określonych zakazów wskazanych w kolejnym przepisie uchwały.

Na terenie Parku wprowadza się zakazy, m.in. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 42, poz. 340 i Nr 84, poz. 700) - przepis § 3 pkt 1 uchwały. Wskazana we wniosku inwestora inwestycja określona została w § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10. września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust.

1. Jest to zapis § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia. Zasadnym jest wzięcie pod uwagę treści decyzji środowiskowej organu I instancji z dnia 22.01.2022 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla terenu nie mniejszego niż 5,09 ha i mocy farmy fotowoltaicznej do 10MW. Okoliczność ta prowadzić musi do wniosku, że powierzchnia inwestycji związana z lokalizacją farmy fotowoltaicznej zdecydowanie przekroczy 0,5ha. Z treści wniosku inwestora o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wynika, że przekształceniu pod zabudowę przemysłową będzie podlegał teren nie mniejszy niż 5,09ha.Wprawdzie zapis § 4 ust. 2 uchwały nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego pozwala na odstępstwa od zakazów wymienione § 4 ust. 1, jednakże mają one zastosowanie w przypadku, gdy w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione: krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, zwierząt i grzybów. W powtórzonym postępowaniu organ I instancji winien kwestie te rozstrzygnąć, aby możliwe było ustalenie czy warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy został spełniony, czy też nie został spełniony, uzasadniając przy tym swoje stanowisko.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazanych w pkt 3 i 4 pisma strony Kolegium wskazało, że przed organem I instancji toczyło się postępowanie z wniosku inwestora o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zostało ono zakończone wydaniem w dniu 22.01.2022 r. decyzji administracyjnej ustalającej wnioskowane środowiskowe uwarunkowania. Od przedmiotowej decyzji odwołania wniosły strony postępowania i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt SKO Gd/1070/22. Oznacza to, że na dzień dzisiejszy decyzja z dnia 22.01.2022 r. nie jest decyzją ostateczną. Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 1029) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję tę dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a.

Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. W tym miejscu Kolegium powołało pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 25.06.2021 r. sygn. akt II OSK 917/21, gdzie sąd ten wskazał, że "To że przepisy obowiązującego prawa (art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) stawiają wymóg dołączenia do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy decyzji środowiskowej nie oznacza, że nieprzedstawienie takiej decyzji stanowi brak formalny wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej jest warunkiem materialnoprawnym wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. To czy dana inwestycja wymaga uzyskania i przedstawienia decyzji środowiskowej to kwestia ocenna."

W konsekwencji przyjmując, że postepowanie przeprowadzone przez organ I instancji wymaga powtórzenia w zdecydowanej części i wobec zakwestionowania ocen prawnomaterialnych zawartych w decyzji organu I instancji organ odwoławczy uchylił decyzje organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

We wniesionym sprzeciwie Spółka zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7, w zw. z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, iż interes społeczny przemawia za uchyleniem decyzji wydanej przez Wójta Gminy B., ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa.

Zarzuciła skarżąca także naruszenie prawa materialnego poprzez:

1. a) art. 52 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę;
2. b) art.
3. 61. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nie zastosowanie i nie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji gdy Gmina nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym Wójt po analizie stanu faktycznego w kontekście treści art. 61 u.p.z.p. powinien orzec jak we wniosku, a nie sugerować się jedynie nieostrą charakterystyka studium generującą obowiązki jedyne po stronie gminy w przypadku realizacji planowania i zagospodarowania przestrzennego w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie obligującego wnioskodawcę,
4. c) art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że studium jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydawać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, przy błędnym uznaniu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW, uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla tego typu przedsięwzięć, w czasie gdy studium wiąże jedynie organy gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie MPZP, nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy, a przepisy na które powołuje się Wójt Gminy B. odnoszą się wyłącznie do kierunków zagospodarowania.

Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając sprzeciw spółka odwołała się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślając możliwość ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części nieruchomości. Ponadto w ocenie spółki wskazane przez nią we wniosku dane były wystarczające dla identyfikacji planowanej inwestycji i umożliwiały wydanie prawidłowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia. Skarżąca wywodzi także zasadność zastosowania w niniejszej sprawie normy zawartej w art. 61 ust.3. u.p.z.p.. Wskazuje również, iż obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku zgodności wydawanej decyzji ustalającej warunki zabudowy z ustaleniami studium, a nowelizacja przepisów w tym kierunku wymagałaby zmiany Konstytucji.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wnosiło o oddalenie sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionego sprzeciwu P. sp. z o.o. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 31 maja 2022 r. uchylającą decyzję Burmistrza Kartuz z 19 sierpnia 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki ozn. nr ewid. [..] w miejscowości B., gm. Kartuzy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., zgodnie z którym od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2021, art. 138). Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej.

Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., IIOSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, co już wcześniej wskazano, jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie naruszono prawa materialnego ani procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że do sprawy tej nie mają zastosowania przepisy znowelizowane ustawą z dnia 17 września 2021r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r., poz. 1986), która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022r. Zgodnie z jej art. 4 do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec zatem wszczęcia w tej sprawie postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z 19 marca 2021r. i niezakończenia go decyzją ostateczną przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 17 września 2021r., w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 741 ze zm.), w brzmieniu sprzed powyższej nowelizacji.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
2. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
3. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
4. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
5. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Ponadto jak wynika z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z zastrzeżeniami, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 u.p.z.p. Obligatoryjne elementy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego określa przepis art. 54 u.p.z.p. zaliczając do nich:

1. 1) rodzaj inwestycji;
2. 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
3. a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
4. b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
5. c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
6. d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
7. e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
8. 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: charakterystykę inwestycji, obejmującą:

1. a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
2. b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
3. c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Ponadto należy przypomnieć, że jak wynika z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1. 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
2. 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Określone w przywołanym wyżej art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a-c ustawy obligatoryjne elementy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mają na celu umożliwienie organowi rozpatrującemu wniosek dokonanie ustaleń w zakresie istniejącego na terenie planowanej inwestycji uzbrojenia terenu jak i jego wystarczalności dla realizacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem obsługi dotychczasowych użytkowników bez pogorszenia warunków w tym zakresie, wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, oraz jej oddziaływania na środowisko. W tym ostatnim przypadku, to właśnie parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia, jak i jego rozmieszczenie, które zobligowany jest przedstawić wnioskodawca, mają na celu dokonanie prawidłowej oceny charakterystyki inwestycji z punktu widzenia ewentualnej możliwości jej zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W niniejszej sprawie przedmiotem złożonego przez spółkę wniosku o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Do przeprowadzenia przez organ lokalizacyjny prawidłowej oceny dopuszczalności planowanej inwestycji, niezbędnym było przedstawienie we wniosku, pełnych i kompletnych danych, odnoszących się do urządzeń i infrastruktury składających się na całość przedsięwzięcia. Co do zasady inwestor powinien określić we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jakie konkretne zamierzenie budowlane chce realizować, jeśli chodzi o rodzaj inwestycji i jej parametry, wyznaczyć granice terenu całej inwestycji oraz zaznaczyć cały obszar oddziaływania tej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r., II OSK 2306/19, LEX nr 3180022). Obligatoryjnie wniosek powinien składać się z części graficznej oraz z części opisowej.

Część opisowa wniosku powinna zawierać charakterystykę inwestycji, w której należy określić potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej, w tym zapotrzebowanie na wodę, energię, a także sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a w razie potrzeby również sposób unieszkodliwiania odpadów. Po wtóre, opis powinien określać planowany sposób zagospodarowania terenu, charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Wymagane dane należy przedstawić w formie opisowej i graficznej. W części opisowej wniosku należy określić charakterystyczne parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Treść złożonego wniosku pozwala na ustalenie, że jego przedmiotem jest budowa farmy fotowoltaicznej, na którą składać będą się panele w ilości 250 sztuk o łącznej mocy do 1 MW, drogi wewnętrzne, miejsca postojowe, infrastruktura techniczna, przyłącze elektroenergetyczne średniego napięcia, kontenerowa stacja, falowniki, ogrodzenie, instalacja odgromowa. Całość inwestycji stanowić będzie powierzchnią zabudowy do 0,49 ha.

ZW pierwszej kolejności za prawidłowe uznaje Sąd stanowisko organu odwoławczego, co do stosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Z uwagi na fakt, iż przedmiotem postępowania było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej farmy fotowoltaicznej o mocy do 1,0 MW przypomnieć trzeba treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w myśl którego przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.).

Z kolei przez instalację odnawialnego źródła energii, zgodnie z dyspozycją art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energii jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego.

Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje i nie pozostaje w ustawie wyłącznie w relacji do art. 61 ust.1 i ust. 2 u.p.z.p. Przepis ten pozostaje także w relacjach z innymi - nie mniej istotnymi - przepisami, w tym z przepisami art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 1 u.p.z.p. Pierwszy z nich określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Natomiast zgodnie z drugim, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury.

Ponadto, oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji systemów fotowoltaicznych należy mieć na uwadze przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne unormowania dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku w niniejszej sprawie przewidywał, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Od dnia 30 października 2021 r. na mocy zmiany dokonanej przez art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021 r. poz. 1873) przepis art. 10 ust.2a u.p.z.p. stanowi, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: (1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641); (2) urządzeń innych niż wolnostojące.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wartości graniczne (odpowiednio: 100 kW lub 500 kW) na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach (por. M. Szyrski, Rola samorządu terytorialnego w rozwoju odnawialnych źródeł energii, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 116-117; H. Izdebski, J. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Komentarz, LEX, art. 10). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r. II OSK 794/16 wskazał, że "realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji, np. upraw rolnych, na funkcję przemysłową. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być, na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., automatycznie zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Podobnie w wyroku z 1 grudnia 2021 r. II OSK 100/19 NSA wyjaśnił, że" możliwość kontynuacji dotychczasowej funkcji w zakresie zagospodarowania terenu jest zasadniczym kryterium pozwalającym na lokalizowanie naziemnych instalacji fotowoltaicznych. Inwestycja w postaci budowy zespołu paneli fotowoltaicznych, jako inwestycja o funkcji produkcyjnej w postaci wytwarzanej w niej energii, nie może być zwolniona z obowiązku spełniania warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1". Według judykatury – skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej określoną wielkość wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie.

Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 (obecnie 500) kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Ubieganie się o decyzję o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji wymaga spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (por. m.in. wyroki NSA w sprawach: z 12.01.2018 r., II OSK 794/16, z 24.04.2018 r., II OSK 2727/17, z 14.11.2018 r., II OSK 2758/16, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2021 r. II SA/Bk 146/21; wyrok WSA w Kielcach z 8 września 2021 r., II SA/Ke 444/21; wyrok WSA w Szczecinie z 16 czerwca 2021 r., II SA/Sz 42/21)."

Powyższa reguła obowiązywała przed wejściem w życie w dniu 30 października 2021 r. przepisów ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1873) i co do zasady pozostała. Zmianie uległ zakres inwestycji wyłączonych spod możliwości zastosowania wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Uzasadnienie projektu powyższej nowelizacji potwierdza, że wolą ustawodawcy było zniesienie barier w wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii wynikających z konieczności uwzględniania w studium urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Dokonano tego poprzez podniesienie granicy mocy 100 kW do 500 kW dla wybranych instalacji wykorzystujących odnawialne źródła energii, które nie będzie skutkowało negatywnymi konsekwencjami dla planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz poprzez wyłączenie powyższych ograniczeń w odniesieniu do urządzeń innych niż wolnostojące (zamontowanych na budynkach - art. 2 pkt 20a u.p.z.p.) oraz instalacji fotowoltaicznych do 1000 kW mocy, stanowiących alternatywę dla zagospodarowania terenów poprzemysłowych, pogórniczych oraz słabej jakości gruntów rolnych (klas V, VI, VIz i nieużytki).

Skoro zgodnie z intencją ustawodawcy tego rodzaju instalacje nie wymagają rozmieszczenia w studium, gdyż z punktu widzenia gospodarki przestrzennej są neutralne, to ustalenia dla nich warunków zabudowy przy zastosowaniu wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest uzasadnione. Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Należy w tym miejscu odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19, w którym wskazano, że z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524, projekt ustawy druk VIII.3656) wynika, iż rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii powiązano z potrzebą wspierania rozwoju prosumenckiego wytwarzania energii elektrycznej, a więc przez podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną, wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego, niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej (por. art. 1 pkt 27a ustawy).

Co ważne, część uzasadnienia projektu (pkt 5), dotyczącą nowelizacji art. 61 ust. 3 zatytułowano: "Zliberalizowanie zasad budowy małych instalacji oraz mikroinstalacji OZE", a na wstępie wyjaśniono, że: "W zakresie zasad zagospodarowania przestrzennego doprecyzowano dotychczasową zasadę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego, który umożliwiając lokalizację budynków powinien umożliwić również lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną, którą najprościej zintegrować z budynkami mieszkalnymi".

W konsekwencji uznać należy, że stosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., powinno być dokonywane z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a u.p.z.p. Tym samym w realiach niniejszej sprawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy musiało zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym przez właściwy organ w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wykładnia przepisów art. 10 ust. 2a, art. 15 ust.3 pkt 3a, art. 61 ust.1. oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku była prawidłowa.

Odnośnie dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jedynie co do części działki ewidencyjnej należy odnotować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych brak jest jednolitego stanowiska w tej sprawie. Słusznie podkreślił to organ odwoławczy. Zgodnie z pierwszym z prezentowanych poglądów sądów administracyjnych interpretacja obowiązujących przepisów, w szczególności użytych przez ustawodawcę pojęć "teren" i "działka ewidencyjna" prowadzi do stwierdzenia, iż podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Tylko w drodze wyjątku przyjmuje się dopuszczalność objęcia decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej, gdy wynika to ze szczególnych uwarunkowań normatywnych lub faktycznych, dotyczących np. inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują jedynie część działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty np. zjazdy.

Przy czym wymaga to odpowiedniego uzasadnienia organu (por. wyroki NSA: z 24 marca 2016 r., II OSK 1837/14; z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14; z 27 lipca 2017 r., II OSK 2942/15; z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 777/16; z 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 18 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16; z 14 marca 2019 r. II OSK 1135/17; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17; z 19 września 2019 r., II OSK 2561/17; z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1955/20; z 2 marca 2021 r., II OSK 270/21; z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 1351/21; z 8 września 2021 r., II OSK 1601/21). Drugi z poglądów przyjmuje, że usprawiedliwiona jest również taka interpretacja pojęcia "terenu" na użytek decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, wyodrębnionego za pomocą linii rozgraniczających, jeśli oczywiście nie narusza to odrębnych przepisów, przede wszystkim o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyroki NSA: z 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17; z 17 lipca 2019 r., II OSK 1881/18; z 5 września 2019 r., II OSK 2447/17; z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19).

Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że zamiarem ustawodawcy nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych. Nawet zatem określenie granic terenu inwestycji, poprzez wskazanie ich liniami rozgraniczającymi nie może zmieniać przyjętego zapatrywania, iż teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Z przepisów u.p.z.p. wynika, że teren, którego dotyczy wniosek, powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), linie rozgraniczające teren inwestycji określane są bowiem w decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Ustalenie warunków zabudowy odnosi się zatem do działki objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Organ nie może zawężać swoich ustaleń w zakresie przeznaczenia gruntów tylko do wyznaczonego fragmentu działki inwestycyjnej (wyrok NSA z dnia 23 września 2020r., II OSK 1069/20, LEX nr 3100254 i przywołane tam orzeczenie). Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy ma potwierdzić w sposób wiążący legalność albo nielegalność określonej inwestycji w konkretnym miejscu przy wykorzystaniu danych pochodzących z ewidencji gruntów oraz dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, to powinno być to uczynione przy uwzględnieniu precyzyjnie oznaczonych działek ewidencyjnych przewidzianych do zabudowy lub innego zagospodarowania. Właściwe rozstrzyganie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wymaga więc tego, aby pojęcia "teren inwestycji" nie formułować w oderwaniu od używanych w systemie prawa takich pojęć jak: "nieruchomość gruntowa", "działka gruntowa" lub "działka ewidencyjna" (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2019r., II OSK 1135/17, LEX nr 2693771).

W konsekwencji ustalenie warunków zabudowy - co do zasady - nie może być dokonywane w odniesieniu do części działki, chociaż należy to uznać za dopuszczalne w sytuacjach wyjątkowych, np. dotyczących inwestycji liniowych lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty, np. zjazdy, co jednak nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nieuzasadniony jest zarzut podnoszony w sprzeciwie odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę.

Trafnie również wskazało Kolegium pozostałe naruszenia prawa w decyzji organu I instancji, w tym na konieczność dokonania oceny planowanej inwestycji na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z planowana realizacją inwestycji na obszarze parku krajobrazowego. Podziela także Sąd stanowisko organu odwoławczego co do kwestii, że przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy winna funkcjonować w obrocie prawnym ostateczna decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Także mapy załączone do wniosku winny identyfikować rozmiar inwestycji, a nie jedynie jej fragment.

Słusznie uznał organ odwoławczy, że z wniosku i całej dokumentacji sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było uzyskanie warunków zabudowy dla części działki, co w świetle przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Pozostałe planowane inwestycje o tożsamej funkcji łącznie ze skarżoną inwestycją objąć miały obszar całej działki nr [...] i [..], a wola wspólnego zrealizowania inwestycji wynika z wystąpienia o wydanie decyzji środowiskowej dla całej inwestycji. Powyższe ustalenia potwierdzają prawidłowość stanowiska orzekających w sprawie organów, które uznały, że planowaną przez skarżącą na części działki nr [...] w miejscowości B. inwestycję należało oceniać łącznie z inwestycjami tego samego rodzaju planowanym do realizacji na pozostałej części działki i sąsiadującej działce nr [..]. To z kolei uzasadniało wezwanie skarżącej do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji.

Z akt sprawy wynika tymczasem, że postepowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawisło przed organem odwoławczym. Do czasu uzyskania waloru ostateczności przez ową decyzję niniejsze postepowanie nie powinno być prowadzone.

W wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 713/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej jednoznacznie wynika, iż z punktu widzenia obowiązku przeprowadzania ocen oddziaływania na środowisko pojęcie przedsięwzięcia ma szeroki zakres znaczeniowy, obejmując wszelkie "zamierzenia budowlane lub inne ingerencje w środowisko", polegające na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu (w tym również na wydobywaniu kopalin), przy czym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Powyższy przepis ustanawia zatem zasadę jedności przedsięwzięcia z punktu widzenia jego jednostkowych lub skumulowanych skutków środowiskowych. Nie jest więc dopuszczalne dzielenie przedsięwzięcia na części (elementy odrębne konstrukcyjnie lub technologicznie), etapy lub odcinki (w przypadku inwestycji liniowych), jeżeli mogłoby to doprowadzić do wyłączenia obowiązku przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy świadczą o tym, że zaplanowana przez skarżącą inwestycja zajmująca fragment działki nr [...] stanowi jedynie element większego założenia inwestycyjnego obejmującego całą tą działkę i także sąsiednią, albowiem pomiędzy planowanymi na terenie tej działki inwestycjami istnieją powiązania pozwalające na przyjęcie, że projektowane zagospodarowanie działki tworzy jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

W związku z powyższym Sąd uznał, że spełnione zostały obie przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji z art. 138 § 2 k.p.a. Zarówno zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego, niezbędnego dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku spółki, przekraczający wynikające z art. 136 k.p.a. uprawnienia organu odwoławczego, jak również wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, uniemożliwiały merytoryczne rozpatrzenie wniosku, co obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wobec uchylenia decyzji organu I instancji postępowanie będzie prowadzone ponownie, co pozwoli na wyeliminowanie wszelkich nieprawidłowości.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.