Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 marca 2013 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku przyznał skarżącej zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego A. Z..
Wyrokiem z 12 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję SKO z 12 września 2012 r. i przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.
Pełnomocnik SKO sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pełnomocnik M. W. sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.
Wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawie obecny był pełnomocnik działający z substytucji radcy prawnego A. Z. W piśmie procesowym z 8 lipca 2015 r., wyznaczony z urzędu radca wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które jak wskazał, nie zostały uiszczone przez skarżącą ani w całości, ani częściowo.
Postanowieniem z 11 sierpnia 2015 r. referendarz przyznał pełnomocnikowi z urzędu należne wynagrodzenie.
Przesyłka zawierającą przedmiotowe postanowienie została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia z uwagi na nieodebranie jej z urzędu pocztowego mimo dwukrotnego awizowania.
W dniu 2 października 2015 r. radca prawny A. Z. złożyła ponowny wniosek o przyznanie jej wynagrodzenia.
Z uwagi na okoliczność, że w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia został już rozstrzygnięty bezprzedmiotowe jest ponowne jego rozpoznawanie. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem z 30 września 2015 r. należało umorzyć na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).