Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 marca 2013 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku przyznał skarżącej zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego A. Z. Wyrokiem z 12 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję SKO z 12 września 2012 r. i przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.
Pełnomocnik SKO sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawie obecny był pełnomocnik działający z substytucji radcy prawnego A. Z. W piśmie procesowym z 8 lipca 2015 r., wyznaczony z urzędu radca wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów udziału w rozprawie przed Sądem II instancji, które jak wskazał, nie zostały uiszczone przez skarżącą ani w całości, ani częściowo.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia).
W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W świetle § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia, stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w kwocie 120 zł netto (240 zł x 50%), powiększonej o należny podatek VAT.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji.