Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. K. na wyżej wymienione rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r. Referendarz przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
W piśmie z dnia 10 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych, tj. w kwocie 553,50 zł (wraz z należnym podatkiem VAT). Wnioskodawca wskazał, że wywiódł skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji z dnia 18 lutego 2010 r., która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 943/10). Jednocześnie, w powołanym piśmie pełnomocnik oświadczył, że wynagrodzenie jego nie zostało w żadnej części opłacone.
W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym przez siebie wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 943/10, nie orzekł w przedmiocie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W myśl art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
Zgodnie z treścią art. 250 tejże ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do brzmienia art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi: 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Nadto, zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bowiem przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a nie należność pieniężna, która uzasadniałaby ustalenie stawki pełnomocnika wedle reguł odwołujących się do § 6 cytowanego rozporządzenia (według wartości przedmiotu sporu).
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokata, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W myśl art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 5 oraz art. 8 tej ustawy stawka podatku dla tego rodzaju usług wynosi 23 %. Zatem, opłatę za sporządzenie opinii w wysokości 180 zł (240 zł x 75 %) należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, co daje kwotę 221,40 zł.
Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.