Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 712/19

Uzasadnienie

A. B. i G. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 listopada 2016 r., nr [..], w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 5/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Wyrokiem z dnia 1 października 2019 r., sygn. II OSK 2580/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

Zaskarżone decyzje oraz orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 7 października 2015 r., Prezydent Miasta, działając na wniosek A. P., G. P. i K. P., ustalił warunki zabudowy działek nr [..] i nr [..], obręb K., dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą.

W decyzji organ określił warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: 1) obowiązującą linię zabudowy - 4m od granicy z działką drogową - jak na załączniku graficznym;

1. 2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 0,32; szerokość elewacji frontowej – 12 m;
2. 3) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona do okapu - do 6 m (od poziomu istniejącego terenu - precyzyjny wymiar należy wyznaczyć na podstawie pomiarów wykonanych przez uprawnionego geodetę;
3. 4) geometria dachu: dach stromy o kącie nachylenia 37°, wysokość kalenicy - do 11,5m, układ połaci dachowych - dwuspadowy (możliwe jest zastosowanie lukarn), układ głównej kalenicy - prostopadły lub równoległy do frontu działki.

Na skutek odwołań G. S. oraz A. B. i D. B. decyzją z dnia 2 listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy załączonej do akt sprawy wynika, że w obszarze analizowanym - wyznaczonym zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie szeregowej i wolnostojącej. Są to działki o powierzchni od 75 m² do 1607 m².

Odnosząc się do zarzutów dotyczących przyjętego w decyzji parametru szerokości elewacji frontowej Kolegium stwierdziło, że jego ustalenie na poziomie 12 m zostało poczynione w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy, w której wzięto pod uwagę, że średnie szerokości elewacji frontowych budynków występujących w obszarze analizowanym kształtują się od 6 do 8 m, a w przypadku poszczególnych segmentów budynków szeregowych na poziomie około 12 m. Ze względu zatem na zbliżoną szerokość frontu działek występujących przy ul. O. [..] i [..], uzasadnionym, w świetle § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było przyjęcie szerokości elewacji frontowej budynku przy ul. O., wynoszącej 12 m. Ustalona szerokość elewacji frontowej nawiązuje także do szerokości ścian szczytowych budynków szeregowych przy ul. O. [..] i [..].

Kolegium wyjaśniło też, że podziela zarzuty dotyczące błędnego załącznika graficznego do decyzji organu I instancji, uznając, że nie spełnia on wszystkich wymogów formalnych, jakie zgodnie z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna zawierać mapa załączona do decyzji w sprawie warunków zabudowy, jednakże uchybienie to nie przesądziło o wadliwości decyzji.

Skargi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli A. B. oraz G. S. Skargi połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Gd 5/17 postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2017 r., wydanym na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich zarzuty zmierzały do wykazania nieprawidłowości sporządzonej analizy urbanistycznej i braku jej właściwej weryfikacji, która doprowadziła do błędnego ustalenia warunków zabudowy. Zarzucili nieprawidłowości w wyznaczeniu obszaru analizowanego ze względu na pominięcie działek niezabudowanych w sąsiedztwie oraz brak uwzględnienia zabudowy na działce nr [..]. Wskazano na nieprawidłowości mapy stanowiącej podstawę sporządzonej analizy, wynikające zarówno z mankamentów formalnych (brak skali i legendy) oraz z jej nieaktualności. Zakwestionowano prawidłowość wyznaczonych parametrów nowej zabudowy: wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej – brak ustalenia średnich parametrów, błędna geometria dachu, układ głównej kalenicy.

Dostrzeżono również sprzeczność proponowanego układu zabudowy szeregowej na ul. O. z układem budynków względem drogi w promieniu 500 m oraz nieprawidłowości w zakresie wyznaczonych miejsc parkingowych. W uzasadnieniach wniesionych skarg skarżący zawarli obszerną argumentację mającą na celu wykazanie wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 5/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2015 r. uznając, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały wpływ na wynika sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną G. P., K. P. i A. P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2580/17, uchylił zaskarżony wyrok a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W szczegółowym uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość wyznaczonego obszaru analizowanego, w ramach którego planowana inwestycja będzie kontynuować funkcję zastaną, wśród której dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna głównie w zabudowie szeregowej, a także wolnostojąca. W tym zakresie podzielił stanowisko Sądu I instancji.

Odmiennie natomiast ocenił wyznaczone w decyzji parametry zabudowy w postaci wskaźnika powierzchni zabudowy jako "do 0,32" oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej "do 6m". W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, które dopuszcza określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów nowej zabudowy przez użycie sformułowań takich jak: "maksymalnie, do, od - do, około".

Również za prawidłowy Naczelny Sąd Administracyjny uznał przyjęty sposób wyznaczenia linii zabudowy z uwzględnianiem dopuszczalnych odstępstw, na zasadach wynikających z § 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadnionych głębszym położeniem działki inwestorów względem drogi niż inne działki. Zwrócono uwagę, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy w zakresie linii zabudowy wyraźnie zaznaczono, że zabudowa w obszarze analizowanym usytuowana jest przeważnie w odległości 6-7 m od granicy z działką drogową.

Natomiast sporna działka inwestorów nr [..] przy ul. O. położona jest głębiej niż pozostałe działki budowlane, bowiem przed działką tą pozostawiona jest rezerwa terenu na ewentualną nawrotkę (potwierdzają to złożone do akt sprawy mapy). Z uwagi na powyższe wskazano, że linię zabudowy można było przyjąć w odległości 4 m od granicy działki z działką drogową, w nawiązaniu do usytuowania ściany szczytowej budynku przy ul. O. oddalonej w odległości 4 m od granicy z działką drogową. Taki sposób ustalenia linii zabudowy nie mógł być uznany za nieczytelny.

W odniesieniu do zastrzeżeń formułowanych przez skarżących, a potwierdzonych przez Sąd I instancji pod adresem załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Kolegium, że pomimo niedoskonałości formalnej załącznika graficznego do decyzji w postaci mapy nie miały one wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza przy uwzględnieniu, że załącznik ten stanowi w istocie fragment innej mapy, na której sporządzono załącznik graficzny do analizy. Sąd uznał bowiem, że dokładne porównanie tych map prowadzi do wniosku, że mapa stanowiąca załącznik graficzny do analizy posiada skalę 1:1000 i legendę. Na obu tych mapach działka nr [..] jest niezabudowana. Z analizy akt sprawy wynika, że kopię mapy na której opracowano załącznik graficzny do analizy wykonano dnia 12 sierpnia 2015 r., a więc nie można jej odmówić aktualności, gdy podejmowano decyzję w I instancji w dniu 7 października 2015 r. Niespornym jest także, że ww. mapy przedstawiono po wszczęciu postępowania wnioskiem inwestorów z dnia 25 czerwca 2015 r. Analizując aktualność mapy stanowiącej załącznik do decyzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z map znajdujących się w aktach sprawy nie wynikało by na działce nr [..] zlokalizowany był budynek mieszkalny przyjęty do zasobu geodezyjno-kartograficznego, ale to, że taki budynek w międzyczasie powstawał, nie oznacza, iż przedstawione mapy były nieaktualne, tym bardziej, że z akt sprawy w sposób jednoznaczny nie wynika, iż obiekt ten został włączony do takiego zasobu po dacie 12 sierpnia 2015 r., a przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. 7 października 2015 r., a tam na działce nr [..] brak było wskazywanego przez skarżących budynku.

W tych okolicznościach, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji winien wyprowadzić nieaktualność przedmiotowej mapy w opisanym zakresie na podstawie materiałów wynikających z akt sprawy, albowiem przyjęcie nieaktualności mapy wiąże się z potrzebą ponownej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego istniała możliwość dopuszczenia dowodu z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. na potwierdzenie tej okoliczności, skoro takie twierdzenie podnoszone było przez skarżących, bez potrzeby cedowania tego obowiązku na organ administracji w ramach ponownego postępowania.

W odniesieniu do szerokości elewacji frontowej, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż niewskazanie w sentencji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, że ww. parametr 12 m dotyczy poszczególnych segmentów planowanego obiektu a dotyczy realizacji czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, nie stanowi naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż ten parametr przyszłej zabudowy został wyjaśniony w analizie funkcji oraz cech zabudowy, jak i w decyzji organu odwoławczego, a wynika z nich, że ten parametr dotyczy szerokości elewacji frontowej poszczególnych segmentów budynku szeregowego. W przeciwnym wypadku przyjęcie, iż ww. szerokość odnosi się do całego zamierzenia inwestycyjnego (4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej) to poszczególne segmenty tej zabudowy musiały by mieć po 3 m, a to nie wynika w żaden sposób z przeprowadzonej analizy funkcji.

W tych okolicznościach sprawy wskazano, że Sąd I instancji winien wypowiedzieć się co do prawidłowości zastosowania dla poszczególnych segmentów zabudowy szeregowej tego właśnie parametru, a tego w tej sprawie nie uczynił.

Również jako naruszenie niemające istotnego wpływu na wynik postępowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało ocenić wskazywane przez Sąd I instancji wadliwe określenie parametru dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Zarzut Sądu I instancji, że parametr ten został oznaczony jako "do 6 m" a więc jest oznaczony nieprecyzyjnie, jest całkowicie chybiony. Zaznaczono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów nowej zabudowy przez użycie sformułowań takich jak: "maksymalnie, do, od - do, około". Poza tym to, że – jak zaznaczył Sąd I instancji – w § 7 ust. 2 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, a w decyzji wskazano, że nastąpi to od poziomu istniejącego terenu nie jest okolicznością powodującą, że wskazywana wadliwość w tym zakresie ma wpływ na wynik tego postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego można uznać to za naruszenie niemające istotnego wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim przepis ten, na który powołał się Sąd I instancji, ma charakter techniczny, zaś wysokość górnej krawędzi elewacji została oznaczona na poziomie wynikającym z analizy funkcji, a zatem w tym zakresie zaznaczenie, że odległość ta ma być mierzona od poziomu istniejącego terenu nie pozwala uznać to za opisanej wyżej naruszeniem mające do tego istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zastrzeżeń Sądu I instancji co do naruszeń w zakresie układu głównych kalenic dachów, gdyż parametr ten, wskazany w pkt 3e decyzji o warunkach zabudowy, został oparty o przeprowadzoną w tej sprawie analizę. W opracowanej analizie funkcji oraz cech zabudowy w tym zakresie ustalono, że układ głównych kalenic dachów budynków w obszarze analizowanym w stosunku do frontu działki jest zarówno równoległy – budynki przy ul. O.[..]-[..], O. [..]-[..], O. [..]-[..], jak i prostopadły – budynki przy ul. O.[..], W. [..]-[..], G. [..] i [..]. Tak też ustalono w decyzji o warunkach zabudowy przyjmując układ głównej kalenicy prostopadły lub równoległy do frontu działki, co zmaterializuje się na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Wybór jednego z tych dwóch układów głównej kalenicy jest zatem dopuszczalny na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Nie można więc przyjąć naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa.

W kwestii wskaźnika liczby miejsc postojowych Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że co do zasady powinien on być określany na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagana ilość miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Sąd podkreślił, iż stosownie do § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Nie oznacza to jednak, że organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy ma wkraczać w kompetencje organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę. Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać liczbę miejsc parkingowych.

Przepis art. 54 pkt 2 lit. c ustawy nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Tym samym wskazać należy, iż analiza decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 10 października 2015 r. w szczególności jej pkt 5 ppkt 3 określa wskaźniki niezbędnych miejsc parkingowych przewidzianych dla spornego zamierzenia i to ustalenie w takim zakresie na tym etapie procesu inwestycyjnego jest wystarczające.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji winien raz jeszcze przeprowadzić kontrolę legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem uwag wyżej zamieszczonych i ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się pismem z dnia 7 lutego 2020 r. do Prezydenta Miasta, Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji, Referat Katastru Nieruchomości, o udzielenie informacji, czy nieruchomość stanowiąca działkę o numerze ewidencyjnym [..], położona w G. przy ulicy O., jest zabudowana, a jeśli tak, to kiedy nastąpiło włączenie budynku (budynków) do ewidencji gruntów i budynków ze wskazaniem daty dziennej.

W odpowiedzi pismem z dnia 17 lutego 2020 r. organ poinformował, że do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej nie wpłynęła dokumentacja geodezyjna wykonana przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego celem ujawnienia budynku na działce nr [..], obręb [..] (numer archiwalny [..]), w związku z czym w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla Miasta przedmiotowa działka jest niezabudowana. O treści powyższego pisma Sąd poinformował strony na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolą legalności objęto w niniejszej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 listopada 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2015 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych w zabudowie szeregowej na działce nr [..] wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [..], w G. przy ul. O., obręb K. Zaskarżona decyzja była już przedmiotem kontroli sądowej w sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem o sygn. akt II SA/Gd 5/17, w której wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2580/17, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Zaktualizowało to ponownie potrzebę przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji, tym razem z uwzględnieniem wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego I instancji wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził potrzebę ponowienia kontroli legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem uwag sformułowanych w uzasadnieniu wyroku. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do przeważającej części zarzutów zgłaszanych przez oponentów inwestycji zajął stanowisko przesądzające na przyszłość treść rozstrzygnięcia wypowiadając się konkretnie w zakresie oceny parametrów i wskaźników zabudowy ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd w składzie orzekającym uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Decyzja o warunkach zabudowy ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (por. wyroki NSA z dnia 6 września 2013 r., II OSK 813/12, LEX nr 1559908; Arkadiusz Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., II OSK 717/17, LEX nr 2456034, podkreślił, że celem postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., który określa warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy. Rozporządzenie wykonawcze Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), zwane dalej rozporządzeniem, określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W związku z tym, że zachowanie ładu przestrzennego stanowi zasadę planowania i zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1), w pierwszej kolejności ustawodawca wydanie decyzji uzależnił w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. od spełnienia warunku polegającego na tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunek ten musi zostać spełniony łącznie z pozostałymi warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 2–5. Do pozostałych warunków należy: dostępność terenu, na którym planowana jest inwestycja, do drogi publicznej; uznanie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego; ustalenie, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; gdy decyzja będzie zgodna z przepisami odrębnymi.

Niespełnienie jednego ze wskazanych warunków (przesłanek) czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast, kiedy planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest innych przepisów sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżących organy w sposób prawidłowy przeprowadziły kompleksową analizę dopuszczalności planowanej inwestycji budowlanej na działce nr [..] i określiły jej parametry czyniąc zadość wymogom przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia.

Nie ma wątpliwości, że analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., została wykonana w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, obejmującym działki zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, a jej wyniki zostały odzwierciedlone na prawidłowo sporządzonym załączniku graficznym do analizy dając właściwą bazę do sporządzenia miarodajnego załącznika graficznego do decyzji.

Zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy wskazane mapy winny być aktualne, czyli winny odzwierciedlać aktualny stan w terenie.

Sąd orzekając ponownie, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, skorzystał z kompetencji przyznanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i zgodnie z jego dyspozycją zwrócił się do właściwego organu geodezyjno-kartograficznego w celu weryfikacji aktualności mapy stanowiącej podstawę do sporządzenia załącznika graficznego do analizy oraz do decyzji. Kwestią sporną pomiędzy skarżącymi a organami było bowiem istnienie na działce nr [..] zabudowy mieszkaniowej, której – według skarżących – organy wadliwie nie uwzględniły. W piśmie z dnia 17 lutego 2020 r. Wydział Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miejskiego wyjaśnił, że "do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej nie wpłynęła dokumentacja geodezyjna celem ujawnienia budynku na działce nr [..] (dawniej [..]) w G. ul. O. W związku z powyższym w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla Miasta przedmiotowa działka jest niezabudowana."

Analiza akt sprawy potwierdza, że mapa stanowiąca załącznik graficzny do analizy jest mapą zasadniczą, co wynika z wyraźnej adnotacji uczynionej na jej kopii sporządzonej w dniu 12 sierpnia 2015 r. (nazwa materiału zasobu), posiada skalę 1:1000 i legendę. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć należy, że brak elementów formalnych w postaci skali i legendy na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy nie dyskwalifikuje jej do użytku zgodnie z przeznaczeniem. Konfrontacja obu tych map prowadzi bowiem do wniosku, że załącznik graficzny decyzji stanowi fragment mapy stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji i cech zabudowy. Mapa zasadnicza, na której sporządzono załączniki graficzne do analizy i do decyzji, przedstawiała stan na dzień 12 sierpnia 2015 r., według którego działka nr [..] nie była zabudowana. O aktualności wykorzystanych map świadczy stan zasobu geodezyjnego – kartograficznego Miasta potwierdzony pismem organu z dnia 17 lutego 2020 r. Wynika z niego, że zarówno w dacie sporządzenia mapy zasadniczej, tj. 12 sierpnia 2015 r., jak i w dacie podejmowania obu zaskarżonych decyzji, do zasobu geodezyjno-kartograficznego Miasta nie został włączony budynek zlokalizowany na działce nr [..] przy ul. O. w G. Oznacza to, że w ewidencji gruntów i budynków wskazana działka figurowała jako niezabudowana. W tej sytuacji nie można odmówić prawidłowości działaniom organów orzekających o warunkach zabudowy, które opierały się na danych z ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), zwanej dalej P.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem źródeł miarodajnych danych o stanie i przeznaczeniu działki nr [..] jest ewidencja gruntów i budynków. Z treści art. 22 ust. 2 P.g.k. wynika domniemanie, że dane zawarte w ewidencji gruntów potencjalnie odpowiadają stanowi faktycznemu. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie, zaś podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, czyli właściciele nieruchomości zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian.

Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie wyłącznie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Skutki braku aktualizacji tych danych ewidencyjnych nie podlegały sanowaniu w toku postępowania o warunki zabudowy.

W świetle tego, zdaniem Sądu, kontrolowane organy zgodnie z prawem ustaliły dla potrzeb sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy stan zabudowy i zagospodarowania na działce nr [..] i w sposób dopuszczony prawem przyjęły domniemanie oparte na prawie, że dane w ewidencji gruntów są aktualne, co się przenosi na ocenę, że analiza funkcji i cech zabudowy sporządzona w oparciu o aktualne dane z ewidencji mogła stanowić wiarygodny dowód na realizację warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Ponieważ wykorzystanie przez organ danych z ewidencji gruntów jest nakazane prawem, to organ prowadzący postępowanie korzystający z danych ewidencyjnych nie miał możliwości odstąpienia od ich zastosowania. Kontrolowane organy zatem prawidłowo przyjęły, że działka nr [..] nie jest zabudowana.

Przeprowadzona na wskazanym materiale analiza funkcji i cech zabudowy potwierdziła spełnienie warunków niezbędnych do ustalenia warunków zabudowy dla zgłoszonej inwestycji na działce nr [..].

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że opisana inwestycja będzie kontynuowała funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istniejącej w obszarze analizowanym zarówno w formie zabudowy wolnostojącej, jak i szeregowej. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. jednorodzinnego), oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., II OSK 952/10, LEX nr 992669).

Należy mieć na względzie, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji parametrów zabudowy występujących na działce w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nie ma podstaw, aby funkcje terenu i zabudowy interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstania budynków tylko o takich samych parametrach co już istniejące. W przypadku, gdy nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym oraz można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2018 r., II OSK 2491/16, LEX nr 2577783).

Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł wadliwości w zakresie wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy wyjaśniając, że jej wyznaczenie w odległości 4 m od granicy z działką drogową jest w pełni uzasadnione położeniem działki inwestorów głębiej niż pozostałych działek budowlanych w obszarze analizowanym w stosunku do działki drogowej. W tych okolicznościach Sąd orzekający uznał, że przyjęty sposób wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy był dopuszczalny w świetle wyjątku przewidzianego w § 4 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust.

1. 1. Lektura analizy urbanistycznej potwierdza okoliczności wypełniające hipotezę wskazanego wyjątku.

Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował również wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki "do 0,32" oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej "do 6 m" wyjaśniając, że aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza użycie w decyzji o warunkach zabudowy sformułowań, takich jak np. "maksymalnie, do, od – do, około".

W tych okolicznościach Sądowi I instancji pozostało ocenił, czy wielkość wskazanych parametrów jest prawidłowa. Według Sądu, wyznaczenie parametru powierzchni zabudowy nastąpiło w zgodzie z zasadami określonymi w § 5 rozporządzenia, który stanowi, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Treść analizy urbanistycznej potwierdza, że do określenia wskaźnika powierzchni zabudowy doszło na podstawie średniego wskaźnika w obszarze analizowanym, który wynosi 0,32. Za podstawę obliczenia średniego wskaźnika posłużyły parametry zabudowy na działach położonych w obszarze analizowanym, scharakteryzowanych w sposób umożliwiający ich dostateczną identyfikację.

Odnosząc się przy tym do zarzutów skargi co do braku uwzględnienia działek niezabudowanych przy wyznaczaniu powyższego wskaźnika, wyjaśnić należy, że ustalając ten wskaźnik zabudowy, należy brać pod uwagę tylko działki zabudowane. Uwzględnienie działek niezabudowanych, dla których wskaźnik zabudowy wynosi 0%, prowadziłoby do sztucznego zniżenia wskaźnika zabudowy na analizowanym terenie. Zgodnie z przepisem § 5 ust. 1 rozporządzenia chodzi o to, aby wielkość powierzchni nowej zabudowy za bardzo nie odbiegała od wielkości powierzchni zabudowy na innych działkach zabudowanych, znajdujących się w analizowanym obszarze. Okoliczność, że działki niezabudowane w przyszłości mogą zostać zabudowane, nie oznacza, że z tego powodu przy wyznaczaniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki należy uwzględnić również działki obecnie niezabudowane. Przyjęcie takiego poglądu w konsekwencji powodowałoby, że z biegiem czasu, kiedy kolejne działki zostają zabudowane, wskaźnik ten wzrasta, co w sposób nieuzasadniony i niesprawiedliwy różnicowałoby warunki zabudowy dla kolejnych (późniejszych) inwestorów (zob. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., II OSK 1857/10, LEX nr 1071193; A. Despot-Mładanowicz [w:] op.cit., LEX/el. 2019).

W ocenie Sądu orzekającego również prawidłowo wyznaczono wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej określając go na poziomie "do 6 m". Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do tego parametru przesądził prawidłowość jego sformułowania "do 6 m", a po drugie uznał za dopuszczalne wskazanie, że wysokość ta jest mierzona od okapu (od poziomu istniejącego terenu). Sąd wyższej instancji przyznał co prawda, że przyjęcie punktu wyjściowego mierzenia wysokości od poziomu istniejącego terenu jest sprzeczne z treścią § 7 ust. 2 rozporządzenia, ale uznał, że ta wadliwość nie ma wpływu na wynik postępowania. Zwrócił przy tym uwagę na techniczny charakter powyższego przepisu oraz okoliczność, że wysokość górnej krawędzi elewacji została oznaczona na poziomie wynikającym z analizy funkcji. W tych warunkach Sądowi orzekającemu ponownie pozostało tylko przeanalizowanie, czy wielkość ustalonego parametru wysokości - 6 m jest zgodna z wymogami § 7 rozporządzenia, który w ust. 1 jako zasadę statuuje określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Treść analizy, w której wskazano, że w obszarze analizowanym przeważają budynki posiadające wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej około 6 m (np. sąsiednia zabudowa w układzie szeregowym przy ul. O.[..]-[..]), potwierdza prawidłowość poczynionych w tym zakresie ustaleń.

Co do określenia geometrii dachu - układu głównej kalenicy – prostopadły lub równoległy do frontu działki, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa uznając, że ten parametr wskazany w pkt 3e decyzji o warunkach zabudowy oparty został o przeprowadzoną w tej sprawie analizę. W tym zakresie w § 8 rozporządzenia stanowi, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W opracowanej analizie funkcji oraz cech zabudowy ustalono, że układ głównych kalenic dachów budynków w obszarze analizowanym w stosunki do frontu działki jest zarówno równoległy – budynki przy ul. O. [..]-[..], [..]-[.], [..]-[..], jak i prostopadły – budynki przy ul. O.[..], ul. W.[..]-[..], ul. G. [..] i [..]. Tak też ustalono w decyzji o warunkach zabudowy przyjmując układ głównej kalenicy prostopadły lub równoległy od frontu działki, co zmaterializuje się na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego.

Wybór jednego z tych dwóch układów głównej kalenicy Sąd wyższej instancji uznał za dopuszczalny na etapie udzielania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji również przyjęty kąt nachylenia oraz układ połaci dachowych – dwuspadowy odpowiada warunkom występującym w obszarze analizowanym, co potwierdza treść analizy urbanistycznej wskazująca na tożsamość ustalonych parametrów z istniejącymi w zabudowie sąsiedniej przy ul. O.[..]-[..] i ul. O[...].

Co zaś się tyczy ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej określonej na 12 m Naczelny Sąd Administracyjny, nie podzielając pojawiających się wątpliwości, stwierdził, że zarówno z analizy funkcji oraz cech zabudowy, jak i z decyzji organu odwoławczego wynika, że ten parametr dotyczy szerokości elewacji frontowej poszczególnych segmentów budynku szeregowego. W przeciwnym wypadku przyjęcie, iż ww. szerokość odnosi się do całego zamierzenia inwestycyjnego (4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej) to poszczególne segmenty tej zabudowy musiały by mieć po 3 m, a to nie wynika w żaden sposób z przeprowadzonej analizy funkcji.

Kierując się wykładnią prawa i wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie Sąd I instancji zweryfikował prawidłowość zastosowania dla poszczególnych segmentów zabudowy szeregowej tego właśnie parametru, uwzględniając specyfikę zabudowy szeregowej, którą należało odnieść do już istniejącej zabudowy szeregowej, analogicznej funkcji i tożsamej formy. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Z analizy urbanistycznej wynika, że parametr ten wyznaczony został prawidłowo. Pomimo tego, że nie jest to parametr średni, to w analizie jest uzasadnienie na określenie tego parametru na poziomie 12 m. W tym zakresie scharakteryzowano szerokość elewacji frontowych w sąsiedniej zabudowie szeregowej przy ul. O. [...]-[..] (6-8 m), przy ul. O.[..] (12 m), przy ul. G.[...] (11,5 m) oraz ul. T.[..] (25 m).

Ze względu na zbliżoną szerokość frontu działek przy ul. O.[..] i [..] oraz możliwości wynikające z § 6 ust. 2 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej działki ustalono jako kontynuację tego parametru w zabudowie na działce przy ul. O.[..] wnoszącą 12 m, tym bardziej, że parametr ten powtarza się w ścianach szczytowych budynków szeregowych przy ul. O. [..] i [..]. Sąd nie dostrzegł w tym zabiegu uchybienia zwłaszcza, że § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej niż średnia w obszarze szerokości elewacji frontowej. Powyższy parametr ustalony w oparciu o wskazany przepis, w ocenie Sądu, nie wpłynie negatywnie na istniejący ład przestrzenny i nie zakłóci harmonii urbanistycznej tego terenu, tym bardziej, ze sama oś budynku jako parametr nie podlega określaniu według rozporządzenia.

W odniesieniu do przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy zasad określania miejsc postojowych za Naczelnym Sądem Administracyjnym należało uznać, że postanowienia pkt 5 ppkt 3 decyzji określające wskaźniki niezbędnych miejsc parkingowych przewidzianych dla spornego zamierzenia, są wystarczające na tym etapie procesu inwestycyjnego i wypełniają wymogi art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać liczbę miejsc parkingowych. Podstaw takich nie daje przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzując sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, po dokonaniu ponownej weryfikacji zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z obowiązującymi w momencie jej wydania przepisami prawa, będąc jednakże związanym wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2580/17, Sąd I instancji uznał, że organy administracji przeprowadziły prawidłową analizę urbanistyczną, w wyniku której ustaliły parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy kontynuujące warunki panujące w obszarze analizowanym, czym zrealizowały wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Innymi słowy ustalone parametry i współczynniki znajdują uzasadnienie w analizie urbanistycznej. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził również spełnienie pozostałych, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przesłanek ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a podjęte rozstrzygnięcie zostało prawidłowo uzasadnione w sposób spełniający wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty skargi nie zdołały podważyć legalności zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.