Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 września 2011 r. J. D. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2011 r., uchylającą decyzję Wójta Gminy z dnia 24 maja 2011 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd oddalił skargę.
Następnie wnioskiem z dnia 13 grudnia 2011 r. J. D. wystąpiła do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wynika, że prowadzi z mężem wspólne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania małżonków są dochody z pracy dorywczej męża wnioskodawczyni w kwocie 2 000 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni wskazała, że jest współwłaścicielką nieruchomości budynkowej o powierzchni 100 m2 oraz dwóch nieruchomości rolnych o powierzchni 45 arów oraz 50 arów, a także garażu. Poza tym nie posiada żadnych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Na wezwanie referendarza wnioskodawczyni przedstawiła oświadczenie, w którym wskazała, że sama nie wykonuje żadnej pracy zarobkowej i nie osiąga dochodów. Nie pobiera dopłat unijnych, nie posiada też żadnych pojazdów mechanicznych. Wskazała, że za energię płaci 108 zł miesięcznie, za wywóz śmieci – 83 zł za kwartał, za telefon – 108 zł miesięcznie, za wodę – 143 zł, zaś za opał – 12,50 zł. Przedstawiono kserokopie rachunków, potwierdzające fakt ponoszenia powyższych wydatków, a także wyciąg z osobistego rachunku bankowego małżonków za okres od 1 października 2011 r. do 2 stycznia 2012 r. Obroty na rachunku w każdym ze wskazanych miesięcy przekraczały kwotę 3 000 zł.
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał J. D. prawo pomocy przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, odmawiając jednocześnie ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu swojego sprzeciwu J. D. ponownie powołała się na swoją trudną sytuację materialną wskazując, że nie pracuje, nie uzyskuje żadnych dochodów, wspólnie z mężem utrzymują się z pracy dorywczej męża. Podkreśliła, że zarobki te są różne w poszczególnych miesiącach, czasem jest to kwota 10 zł, a w kolejnym miesiącu 12 zł. W formularzu PPF wpisała kwotę 2000 zł, gdyż mąż remontował ciągnik sąsiadowi i ten zarobek był większy. Ponadto wskazała, że pieniądze te wydatkowane zostały na opał. Uzasadnia to w ocenie skarżącej przyznanie pomocy prawnej w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako P.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl natomiast 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem zasadne jest przyjęcie, że ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że koszty sądowe w niniejszym postępowaniu będą sprowadzały się jedynie do wpisu sądowego od potencjalnej skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Natomiast stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Jak wyjaśnił, Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 8 lipca 2009 r. (sygn. akt II GZ 151/09, LEX nr 552786) "przy ocenie sytuacji majątkowej wnioskującego o przyznanie prawa pomocy należy wziąć pod uwagę dochód (kwoty netto), czyli przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania, ponieważ stanowi on realne środki, jakie pozostają do dyspozycji wnioskodawcy, które może on przeznaczyć na utrzymanie siebie i rodziny".
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy wynika, że dwuosobowa rodzina żyje w skromnych warunkach spowodowanych głównie brakiem stałego zatrudnienia wnioskodawczyni i jej męża. Rodzina posiada dom i garaż na działce siedliskowej o pow. 45 arów oraz działkę rolną o pow. 50 arów. Z analizy zeznania podatkowego małżonków za 2010 rok wynika, że osiągnęli niewysoki dochód z innych źródeł. Natomiast wyciąg z posiadanego rachunku bankowego pokazuje, że na dzień 2 stycznia 2012 r. saldo na rachunku jest dodatnie i wynosi 313 zł. Bez wątpienia zatem skarżąca nie posiada środków na prowadzenie niniejszej sprawy z własnych środków.
W ocenie Sądu J. D. wykazała, że realnie nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.