Uzasadnienie
M. B. oraz B. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2008r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego
W skardze został ponadto zawarty wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia w uzasadnieniu którego podano, że jego wykonanie spowoduje powstanie znacznej szkody materialnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji reguluje art. 61 § 3 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z art. 61 § 5 tej ustawy postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 63 § 3 omawianej ustawy wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt II OZ 404/08 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Tym samym nie wskazali żadnych okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie wskazane w wyżej powołanym przepisie przesłanki do wstrzymania zaskarżonego postanowienia zachodzą.
Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2008r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego, zostało wydane z powodu uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 18 października 2008r. Nr [...] dotyczącego rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych.
Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zważyć należy, że skarżący własnym działaniem mogli uniknąć i nadal mogą uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Tym samym wystarczającym jest aby skarżący wykonali nałożony na nich ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanych obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, wówczas nie poniesie negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009r. sygn. akt II OZ 186/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.