Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 29 lipca 2004 r., powołując się na przepisy art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jedn. tekst Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po wznowieniu postępowania na wniosek E. F., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego samego organu z dnia 9 lipca 2001 r.
- 1. uchylił własną decyzję z dnia 9 lipca 2001 r. nakazującą rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G.
- 2. orzekł o braku podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. w trybie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2004 r. PINB, powołując się na przepis art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w opisanej wyżej decyzji własnej z 29 lipca 2004 r. w ten sposób, że w wierszu 5 decyzji stanowiącym
"Na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 (...)" ustalił, że powinno być
"Na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 (...)".
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że sprostowanie oczywistej omyłki było konieczne z tego powodu, iż z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że podstawą wznowieniową była ta okoliczność, że strona (E. F.) nie brała udziału w postępowaniu zakończonym opisaną na wstępie ostateczną decyzją z dnia 29 lipca 2004 r. o nakazie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. Oczywiste zatem jest, że przesłanką wznowieniową był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (odnoszący się do stanu faktycznego sprawy), a nie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
H.W. wniósł zażalenie na to postanowienie, w którym domagając się jego uchylenia zarzucał naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. oraz wywodził, że na tej podstawie prawnej nie jest dopuszczalne sprostowanie podstawy prawnej decyzji administracyjnej.
W ocenie wnoszącego zażalenie przepis art. 113 § 1 k.p.a. umożliwia wyłącznie sprostowanie w drodze postanowienia błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach. Nie może być natomiast stosowany do prostowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Nie uwzględniając tego zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w dniu 12 stycznia 2005 r., na podstawie art. 113 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jego rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy wskazał, że w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie bezsporne jest, że podstawą wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją PINB z dnia 29 lipca 2004 r. była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest pominięcie od udziału w tym postępowaniu jednej z jego stron – E. F. Dokonane przez organ pierwszej instancji sprostowanie dotyczy zatem oczywistej omyłki i nie zmienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które w wyniku sprostowania tej omyłki odpowiada podstawie prawnej decyzji, jaką były między innymi przepisy art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie omyłkowo wpisany art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczący ujawnienia nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.
H. W. wniósł skargę do Sądu na to postanowienie, w której podnosił merytoryczne zarzuty skierowane przeciwko ostatecznej decyzji PWINB, którą to decyzją uchylono dotychczasowy nakaz rozbiórki i orzeczono o braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. w trybie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną, a jej zarzuty za nie związane z przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu.
Z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że przesłanką wznowienia postępowania zakończanego opisaną wyżej decyzją PINB o nakazie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. dowody znajdujące się na kartach 68 – 89 akt organu pierwszej instancji).
Postępowanie wznowieniowe wszczęto na wniosek E. F. z dnia 23 września 2001 r., w którym jednoznacznie domagała się wznowienia postępowania z tej przyczyny, że nie doręczano jej pism organów administracji, w tym decyzji, z powodu błędnego wskazania jej adresu.
Stosownie do art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Przepis ten został prawidłowo zastosowany w zaskarżonych do Sadu postanowieniach organów obydwu instancji.
Dokonane sprostowanie oczywistej omyłki nie dotyczy podstawy prawnej rozstrzygnięcia, którą był w istocie przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz przesłanki wznowieniowej, jaką był w tym przypadku art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
Na marginesie wskazać należy, że merytoryczna ocena decyzji wydanej w tej sprawie jest przedmiotem odrębnej skargi wniesionej w sprawie art. II SA/Gd 100/05.