Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. (dalej jako PINB) A. K. – K. domagała się wszczęcia postępowania dotyczącego nielegalnego użytkowania przez T. J. garażu czterostanowiskowego na posesji przy ul. [...] w C. Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania, postanowieniem nr [...] znak [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C., działając na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym lub ustawą) wymierzył T. J. karę w wysokości [...] zł w związku z przystąpieniem przez niego do nielegalnego użytkowania objętego postępowaniem garażu. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. znak [...] Prezydent Miasta C. udzielił pozwolenia na budowę budynku przedmiotowego garażu czterostanowiskowego na rzecz A. K. – K. i T. J. W trakcie kontroli przeprowadzonej [...] r. nie stwierdzono aby w obiekcie tym były garażowane samochody.
O tym, że garaże są użytkowane świadczą jednak nagrania z kamery z dnia [...],[...] i [...] r. Ze względu na okoliczność, że A. K. – K. jako współinwestorka nie użytkuje faktycznie obiektu, karę nałożono jedynie na T. J. Organ stwierdził, że obiekt jest realizowany z istotnymi odstępstwami od udzielonego decyzją Prezydenta Miasta C. nr [...] z [...] r. pozwolenia na jego budowę. Decyzją tą nałożono jednocześnie na inwestorów obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
W zażaleniu na to postanowienie T. J. zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 57 ust. 7 oraz art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, a to w sytuacji gdy objęty kontrolą obiekt jest realizowany w warunkach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i toczy się postępowanie legalizacyjne oraz z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż korzystał on z nieodebranego formalnie garażu w sposób ciągły i trwały. Ustaleń tych dokonano bowiem jedynie w oparciu o dowody przedstawione przez A. K. – K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej również jako [...]WINB) zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał postanowienie PINB w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po opisaniu przebiegu postępowania w sprawie stwierdził, że zgodnie z treścią art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57 ustawy, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.
W przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1 z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 57 ust. 7). Obowiązek wymierzenia kary (o czym wprost stanowi zapis "organ wymierza"), wynikający z przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, powstaje po stronie organu każdorazowo w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, bowiem takie użytkowanie obiektu traktowane jest jako nielegalne. Dla powstania obowiązku wymierzenia kary przez organ, wynikającego z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, wystarczający jest sam fakt stwierdzenia nielegalnego użytkowania obiektu i nie ma istotnego znaczenia, czy przystąpiono do użytkowania obiektu przed zakończeniem robót budowlanych, czy po ich zakończeniu.
Wprawdzie przepisy ustawy nie zawierają definicji przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, posługują się jednak pojęciami takimi jak: "użytkowanie", "warunki użytkowe", czy "zmiana sposobu użytkowania (por. art. 5 ust. 2, art. 54 - 59, art. 61 - 66, art. 71 i 71a Prawa budowlanego). Użytkowanie oznacza korzystanie z czegoś. Na gruncie przepisów ustawy prawo budowlane użytkowanie obiektu budowlanego to korzystanie z tego obiektu, które stosownie do przepisu art. 61 ustawy powinno odbywać się zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego, czyli w sposób określony w pozwoleniu na budowę i w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Przystąpieniem do użytkowania będzie zarówno rozpoczęcie korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak i przystąpienie do korzystania w inny sposób. Stwierdzenie faktu przystąpienia do użytkowania może nastąpić w różnych okolicznościach byle przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie bądź zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
Przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego jest przepisem restrykcyjnym. Wysokość kary nie podlega miarkowaniu i nie jest uzależniona od stopnia zawinienia, rozmiaru szkodliwości działania, czy wreszcie sytuacji finansowej samego zainteresowanego. Wysokość kary jest ściśle określona ustawowymi kryteriami, odnoszonymi do obiektywnie mierzalnych parametrów obiektu budowlanego. Zdaniem [...]WINB w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w dostateczny sposób wykazano fakt nielegalnego użytkowania przez odwołującego się objętego postępowaniem obiektu garażowego.
W trakcie kontroli w dniu [...] r. organ stwierdził, iż "budynek garażowy jest użytkowany", na dowód czego sporządził dokumentację fotograficzną, która też została szczegółowo opisana. Również w trakcie kontroli w dniu [...] r. sporządzono zdjęcie, które przedstawia "widok wnętrza boksu garażowego na posesji przy ul. [...] - trzeciego od strony ul. [...], ze składowanymi w nim różnego rodzaju urządzeniami i meblami, rowerami", czy też "widok wnętrza boksów garażowych przy ul. [...] w części południowo - zachodniej budynku z elementami wyposażenia - szafki garażowe, regał". Nic nie stało przy tym na przeszkodzie, aby już w [...] r. wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie nielegalnego przystąpienia do użytkowania tego obiektu.
W świetle orzecznictwa jak i poglądów doktryny nie budzi bowiem zdaniem organu odwoławczego wątpliwości, że prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w oparciu o art. 50 – 51 Prawa budowlanego w żadnej mierze nie uniemożliwia nałożenia na właściwy podmiot rzeczonej kary. W tym względzie [...]WINB powołał się m.in. na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt III OSK 1179/09.
Dla stwierdzenia nielegalnego przystąpienia do użytkowania przedmiotowego zespołu garażowego nie może mieć przy tym istotnego znaczenia treść protokołu oględzin z dnia [...] r. w którym stwierdzono, że "w trakcie kontroli powyższe boksy nie były użytkowane – nie były w nich garażowane samochody", w sytuacji gdy fakt nielegalnego użytkowania tego obiektu miał miejsce już w [...] r. i tą datę należy uznać za datę przystąpienia do użytkowania. Nadto ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej wynika, iż obiekt jest użytkowany jako w pełni umeblowany budynek gospodarczy, czy też składzik na sprzęty takie jak rower, betoniarka, taczka, lodówki etc. Nie ma zatem znaczenia, że w dacie tej kontroli nie były tam garażowane samochody.
Odnosząc się do przedłożonych przez uczestniczkę A. K. – K. nagrań z kamery, przedłożonych przy piśmie z dnia [...]r. organ odwoławczy stwierdził, że dowód ten nie ma w sprawie istotnego znaczenia, gdyż fakt nielegalnego użytkowania nie budzi wątpliwości w świetle innych zgromadzonych w sprawie dowodów. Stwierdził też, że chociaż pozwolenie na budowę zostało wydane również na A. K. – K., to obiekt jest użytkowany wyłącznie przez odwołującego się, tylko zatem na niego powinna być nałożona kara z tego tytułu. Odnosząc się do wyliczenia wysokości kary [...]WINB stwierdził, że została ona ustalona przy przyjęciu XVII kategorii obiektu – "garaże powyżej dwóch stanowisk" i wielkości współczynnika "K-15".
W skardze do sądu administracyjnego reprezentowany przez adwokata T. J. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucono, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w stosunku do objętego postępowaniem obiektu budowlanego toczy się postępowanie legalizacyjne. Tym samym doszło również do naruszenia art. 54 tego aktu prawnego przez błędne przyjęcie, że skarżący miał obowiązek zawiadomienia o zakończeniu budowy, która nie została przecież zakończona. Zaznaczono nadto, że decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 55 ust. 1 pkt 1b ustawy gdy zatwierdzony pozwoleniem na budowę projekt budowlany obejmował 4 stanowiska garażowe, a faktycznie istnieją tylko 3. Dalej zarzucono, że z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. organy orzekające ustaliły, iż skarżący korzystał z obiektu budowlanego w sposób trwały i ciągły, opierając się w tym względzie jedynie na twierdzeniach i dowodach zgłoszonych przez uczestniczkę, gdy tymczasem należało ustalić rzeczywisty sposób korzystania przy uwzględnieniu wzajemnych powiązań pomiędzy stronami.
Korzystanie w rozumieniu art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego powinno mieć przy tym charakter ciągły i trwały, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Nie stanowi go bowiem jakikolwiek sposób użytkowania. Ustalenia organów w tym zakresie są niepełne, zostały dokonane bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania i należytej oceny materiału dowodowego. Podkreślono, że obiekt był realizowany na zasadzie współinwestycji a stanowisko uczestniczki uniemożliwiło legalizację dokonanych odstępstw. W konkluzji stwierdzono, że skoro skarżący nie naruszył treści art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego to niedopuszczalne było wymierzenie mu kary na podstawie art. 57 ust. 7 tego aktu prawnego. Strona skarżąca wniosła nadto o przeprowadzenie dowodu z akt toczącego się w stosunku do przedmiotowego obiektu garażowego postępowania legalizacyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...]WINB w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdzono, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy obowiązek uzyskania przez skarżącego pozwolenia na użytkowanie wynikał z art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto objęty postępowaniem obiekt budowlany należy do kategorii obiektów objętych obowiązkiem dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy.
W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2016 r. uczestniczka postępowania A. K. – K. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że ustalenie co do użytkowania obiektu znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, w tym w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego (wniosku dowodowym) z dnia [...] r. złożonego w sprawie karnej. Nadto stwierdziła, że zasadne jest stanowisko organów orzekających, iż fakt postępowania legalizacyjnego co do obiektu nie wyłącza podstawy wymierzenia kary za jego nielegalne użytkowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja ostać się nie może aczkolwiek zasadniczo z innych powodów niż podniesiono w skardze, które Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi wziął pod rozwagę z urzędu zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).
Wobec odmiennych stanowisk strony skarżącej i organów orzekających co do dopuszczalności wymierzenia na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego kary za nielegalne użytkowanie obiektu w stosunku do którego toczy się postępowanie legalizacyjne, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę przychyla się w tym względzie do poglądu prezentowanego przez organy. Należy przy tym podnieść, że w tym względzie w orzecznictwie sądów administracyjnych występuje różnica poglądów.
W licznych orzeczeniach, m.in. w wyrokach powołanych w skardze zaprezentowano bowiem stanowisko odmienne. Zdaniem Sądu brak jest jednak podstaw prawnych do premiowania podmiotów, które przystąpiły do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, tylko z tego powodu, że jednocześnie dopuściły się one innego deliktu administracyjnego, czy to przez realizację obiektu w ramach samowoli budowlanej czy to z istotnymi odstępstwami od udzielonego im pozwolenia na budowę. Z treści art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego takie ograniczenie nie wynika. W szczególności nie można go wyprowadzić z ujętego w tym przepisie odesłania do przepisów art. 54 i art. 55 tego aktu prawnego. Należy bowiem przyjąć, że również przy użytkowaniu obiektu budowlanego zrealizowanego bez pozwolenia lub z istotnymi od niego odstępstwami dochodzi do naruszenia art. 54 i art.
55. Naruszenie to polega zaś na tym, że właśnie z uwagi na samowolę budowlaną lub istotne odstępstwa od pozwolenia inwestor nie jest w stanie dokonać zgodnie z tymi przepisami czy to zawiadomienia o zakończeniu budowy czy też uzyskać pozwolenia na użytkowanie. W takiej sytuacji nie może też legalnie obiektu użytkować. Jeżeli do użytkowania przystąpi to winien ponieść skutki określone w art. 57 ust.
7. W orzecznictwie podkreśla się przy tym automatyzm i niezależność tej odpowiedzialności administracyjnej od winy. W konsekwencji nie ma znaczenia dlaczego skarżący przystąpił do użytkowania przed legalizacją odstępstw i czy wpływ na przebieg procesu legalizacyjnego miało zachowanie uczestniczki A. K. – K. Sąd całkowicie zgadza się z poglądem, że sprawca samowoli lub istotnych odstępstw nie może pozostawać w lepszej sytuacji niż przystępujący do nielegalnego użytkowania obiektu inwestor, który samowoli lub istotnych odstępstw się nie dopuścił. Takie też stanowisko zostało wyrażone przez NSA m.in. w wyroku z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1232/12 i z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3049/13 i z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1178/19.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można podzielić też stanowiska skarżącego, że nie doszło do nielegalnego użytkowania objętego postępowaniem obiektu budowlanego. Co do faktu przystąpienia do użytkowania trafnie powołały się przy tym organy orzekające na treść protokołu z kontroli z dnia [...] r., wykonane wówczas fotografie przedstawiające wygląd boksów garażowych, fotografie wykonane podczas kontroli w dniu [...] r. oraz na treść wniosku dowodowego w sprawie karnej autorstwa pełnomocnika skarżącego z dnia [...] r. Co do tego ostatniego dowodu, który mógł być dopuszczony zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a., nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że nie ma on wartości dowodowej jako sporządzony na użytek innego postępowania. Twierdzenie takie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Dany dowód powinien być interpretowany z uwzględnieniem jego obiektywnej a nie subiektywnej treści.
Wymienione wyżej dowody dawały podstawę do uznania, że doszło do użytkowania obiektu. Wbrew stanowisku strony skarżącej ustalenia tego organy orzekające dokonały w zasadzie z pominięciem dowodów zaoferowanych przez uczestniczkę postępowania A. K. – K. Nie można podzielić też stanowiska strony skarżącej co do charakteru korzystania z obiektu jako jego użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Nawet gdyby bowiem przyjąć, że użytkowanie to powinno mieć ciągły i trwały charakter, to należałoby stwierdzić, iż cechy takie zostały w rozpatrywanym przypadku wykazane. Świadczy o nich praktycznie niezmienny wygląd boksu garażowego opisywanego na dołączonych do akt fotografiach jako nr 3 (od strony ul. [...]) poczynając od [...] do [...] r. Ilość oraz sposób rozmieszczenia w tym boksie mebli, sprzętów i narzędzi świadczy w jednoznaczny sposób o użytkowaniu tego obiektu w ciągły i podobny sposób.
Z obowiązujących przepisów nie wynika przy tym wymóg użytkowania garażu wyłącznie do przetrzymywania w nim pojazdów. Z zasad doświadczenia życiowego wynika nadto natomiast, że najczęściej jednocześnie pomieszczenie takie jest wykorzystywane także dla innych celów.
Wobec powyższego nie może budzić również zdaniem Sądu wątpliwości, że co do zasady zaistniała w rozpatrywanej sprawie przesłanka wymierzenia skarżącemu kary na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Z urzędu, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził natomiast, że sprawa nie została wyjaśniona i rozważona należycie w postępowaniu administracyjnym gdy chodzi o zakres nielegalnego użytkowania, w odniesieniu do całości lub części objętego postępowaniem obiektu, które to uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1a ustawy p.p.s.a. W sprawie występuje bowiem specyficzna sytuacja gdy chodzi o wyliczenie kary, która w przypadku garaży (a z takim obiektem mamy do czynienia w niniejszej sprawie) jest uzależniona z uwagi na współczynnik kategorii obiektu (k) od liczny stanowisk garażowych.
Do dwóch stanowisk współczynnik ten wynosi 1 (kategoria obiektu III), zaś dla garaży powyżej dwóch stanowisk (kategoria obiektu XVII) współczynnik K wynosi 15, co stanowi dla wyliczenia kary zasadniczą różnicę. W konsekwencji w tej konkretnej specyficznej sytuacji kategoria obiektu przy wyliczeniu kary powinna być zdaniem Sądu odniesiona do faktycznie nielegalnie użytkowanych stanowisk garażowych, a nie w odniesieniu do stanowisk wynikających z pozwolenia na budowę. Za taką interpretacją przemawia treść art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego gdzie jest mowa o częściach obiektu budowlanego. Zwrócił na to uwagę m.in. NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1713/09 (Lex nr 787186) oraz WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1162/02 (Lex nr 563702).
W konsekwencji w niniejszej sprawie kara za przystąpienie do użytkowania obiektu powinna być wymierzona biorąc pod uwagę kategorię obiektu ustaloną w odniesieniu do faktycznie użytkowanych stanowisk garażowych, a nie, w odniesieniu do kategorii obiektu wynikającej z liczby stanowisk garażowych, na który zostało wydane pozwolenie na budowę. Istotne jest zatem ustalenie czy faktycznie skarżący przystąpił do użytkowania całego obiektu czy też tylko do użytkowania jedynie jego części obejmującej nie więcej niż 2 stanowiska garażowe. Jak stwierdzono wyżej, kwestia ta nie została w dotychczasowym postępowaniu należycie rozważona, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Organy orzekające potraktowały cały obiekt jako jeden z punktu widzenia jego kwalifikacji przy ustalaniu współczynnika K, istotnego przy ustalaniu wysokości kary.
Tymczasem fakt przystąpienia do użytkowania wszystkich stanowisk garażowych, pomijając już stanowisko, które faktycznie na skutek odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego nie istnieje, budzi w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zasadnicze wątpliwości, co najmniej w odniesieniu do drugiego boksu garażowego od strony ul. [...]. Z zalegających w aktach fotografii zdaje się bowiem wynikać, że w boksie tym nie ma żadnych stałych elementów jego wyposażenia. Widoczna opona i skrzynki po kwiatkach uprawianych w lato niewątpliwie nie mogą przesądzać o użytkowaniu tego boksu. Wygląd posadzki w tym boksie również nie wskazuje aby były w nim garażowane samochody. Ewentualne sporadyczne umieszczenie tam samochodu, np. celem naładowania akumulatora względnie dokonania prostej obsługi nie może być zaś uznane jako użytkowanie skutkujące wymierzeniem kary na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.
W tym zatem zakresie sprawa wymaga ponownego przeanalizowania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ewentualnie po jego uzupełnieniu. Uczyni to organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu odwołania. Gdyby się okazało, że są podstawy do ustalenia przesądzenia, iż nie był użytkowany chociaż jeden z boksów garażowych opisywanych na fotografiach jako I i II, to należałoby przyjąć, że użytkowany był garaż do dwóch stanowisk, zaliczany do kategorii III zgodnie z załącznikiem do Prawa budowlanego. To zaś dawałoby podstawę do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania przy zastosowaniu współczynnika kategorii obiektu budowlanego (K) w rozmiarze 1 a nie 15. W odniesieniu do zarzutów skargi wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia tej kwestii nie można też odeprzeć zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.
Nie można podzielić natomiast sformułowanego w skardze stanowiska, że skarżący nie miał obowiązku uzyskać pozwolenia na użytkowanie objętego postępowaniem obiektu budowlanego, gdyż jako budynek garażowy o trzech stanowiskach nie podlega takiemu obowiązkowi zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wynika bowiem z ostatecznego pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, którym organy orzekające były i są związane zgodnie z treścią art. 16 kpa. Nadto zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015. 443), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie miał też [...]WINB w K. na uwadze, że zgodnie z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z treścią art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego, ma zastosowanie trzy, a nie pięcioletni okres przedawnienia karania liczony od końca roku kalendarzowego, w którym przystąpiono do użytkowania obiektu, co jak ustaliły organy orzekające miało miejsce w [...] r. (w związku z treścią protokołu z dnia [...] r.). Termin ten upływał zatem z końcem [...] r. i został w niniejszej sprawie zachowany, skoro postanowienie organu pierwszej instancji o wymierzeniu kary zostało doręczone stronie skarżącej przed jego upływem.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 §2, art. 209 i art. 211 p.p.s.a. przy jednoczesnym zastosowaniu treści art. 206 tej ustawy. W tym względzie Sąd miał na uwadze, że skarga została uwzględniona w zasadzie na skutek okoliczności, które wzięto pod uwagę z urzędu a nie w następstwie zaakceptowania zarzutów sformułowanych w skardze. Dlatego też przy łącznych kosztach postępowania w kwocie 5117 zł (1500 zł wpis + 3600 zł wynagrodzenie adwokata + 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa), zasadne było zasądzenie na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwoty 3000 zł.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy p.p.s.a. Wskazania co do postępowania przy ponownym rozpatrywaniu odwołania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.