Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy P.J. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu wskazując, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, a źródłem jego utrzymania się są prace dorywcze dające dochód około 200 – 300 zł miesięcznie. W treści formularza wskazał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu o pow. około 40 m2. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Na wezwanie referendarza sądowego P.J. nadesłał zaświadczenie wystawione przez Powiatowy Urząd Pracy w Z., z którego treści wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku. Oprócz tego P. J. nadesłał kopię decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2013 oraz rachunki za energię elektryczną.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Udzielone przez skarżącego informacje pozwalają stwierdzić, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. P. J. jest bowiem osobą, której sytuacja materialna rzeczywiście wyklucza samodzielne poniesienie kosztów postępowania sądowego jak również opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Wniosek taki nasuwa się nie tylko po lekturze nadesłanego druku PPF ale również po uwzględnieniu treści wspomnianego wyżej zaświadczenia z urzędu pracy. Nie bez znaczenia jest również fakt, że wnioskodawca korzystał ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej (vide akta o sygn. akt II SA/Gl 238/12). Co do zasady fakt, że ktoś korzysta z tego rodzaju wsparcia stanowi niewątpliwie przesłankę do uznania, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Nie znaleziono zarazem podstaw aby zakwestionować prawdziwość oświadczeń skarżącego w tym zakresie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.