Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Rada Powiatu Będzińskiego określiła stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2018.
Jako podstawę prawną aktu powołano art. 12 pkt 11, art. 40 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm.) oraz art. 130a ust. 6-6c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) w zw. z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego postawienie na parkingu strzeżonym. Uchwała ta została opublikowana w Dz. Urzęd. Woj. Śl w dniu 14 grudnia 2017 r., poz. 7086.
Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Będzinie, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości, zarzucając istotne naruszenie:
- - art. 136a ust. 6 ustawy – poprzez ustalenie stawek na poziomie maksymalnym, ustalonym w wyżej powołanym rozp., podczas gdy rzeczywiste koszty z tego tytułu ponoszone przez Powiat na podstawie umów zawartych z firmami zewnętrznymi, są znacząco niższe, co stanowi przekroczenie delegacji ustawowej,
- - art. 136a ust. 6 ustawy – poprzez ustalenie w § 2 uchwały kosztów w wysokości 50% stawki, gdy przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu ustała przyczyna i w konsekwencji zobowiązanie właściciela pojazdu do pokrycia kosztów, które w rzeczywistości nie powstały.
W uzasadnieniu skargi Prokurator powołując się na wyjaśnienia organu z dnia 19 września 2018 r. oraz dołączone odpisy umów zarzucił, że stawki określone w uchwale w żaden sposób nie odnoszą się do rzeczywistych kosztów ponoszonych przez Powiat, a w przypadku przechowywania na parkingu 100 samochodów, koszty te wyniosą 240 zł za każdy pojazd, bez względu na okres ich przechowywania. Tymczasem właściciele pojazdów ponoszą koszty za każdą rozpoczętą dobę. Zdaniem skarżącego, ustalenie wysokości stawek winno zaś poprzedzać zbadanie i ustalenie rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów i nie mogą obejmować kosztów funkcjonowania urzędu, ani też stanowić nieuzasadniony wpływ do budżetu i dolegliwości finansowej dla obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o jej oddalenie.
Odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 385/18, w świetle którego brak podstaw do przyjęcia, że koszty usuwania pojazdów powinny być ustalone na rzeczywistym poziomie i w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie mogą zostać ustalone w sposób ryczałtowy. Ponadto, skarżący nie wziął pod uwagę kosztów z tytułu opłaty kwartalnej za utrzymanie parkingu strzeżonego, ustalonych w umowie bez względu na ilość pojazdów. Stąd też zarzuty skargi uznano za bezzasadne.
W toku rozprawy sądowej Prokurator wskazała jako podstawę prawną skargi zarzut naruszenia art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym z uwagi na omyłkowe podanie przepisu art. 136a ust. 6.
Pełnomocnik organu podniósł, że z uwagi na ryczałtowe ustalenie wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi na rzecz Powiatu nie jest możliwe odniesienie kosztów do poszczególnych pojazdów. Brak też unormowań zakazujących możliwości ustalenia opłaty w formie ryczałtu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zaskarżona uchwała w istotny sposób narusza bowiem art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1990).
Na tej podstawie prawnej rada powiatu ustala corocznie wysokość opłat z tytułu usuwania i przechowywania pojazdów, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów, o których mowa w art. 2a.
Jest poza sporem, że ustalone na mocy zaskarżonej uchwały opłaty, są wyższe niż udokumentowane przez radę koszty holowania pojazdów oraz ich przechowywanie na parkingu, wynikające z zawartych umów na wykonywanie usług przez tego rodzaju przez firmy. W istocie bowiem Rada Powiatu ustaliła opłaty na poziomie maksymalnym, wynikającym z przywołanego wyżej obwieszczenia Min. Finansów (Dz. U. z 2017 r., poz. 772). Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że organ ten kierował się koniecznością sprawnej realizacji zadań w tym zakresie, a także wysokością stawek maksymalnych, mając na uwadze nieobciążanie budżetu powiatu z tego tytułu. Jednakże organ, którego działanie zaskarżono, nie powołał się na jakąkolwiek kalkulację wysokości przyjętych opłat. Nie dołączył bowiem do odpowiedzi na skargę żadnych dokumentów, sporządzonych na etapie procedowania, ani nawet w odpowiedzi na skargę nie wykazał sposobu ich wyliczenia.
Takiego obliczenia nie zawarto też w wyjaśnieniach organu na żądanie Prokuratora przed wniesieniem skargi. Organ powołał się bowiem jedynie na działania prewencyjne. Uzasadnienie uchwały dowodzi zaś, że kierowano się jedynie wysokością stawek maksymalnych.
Należy mieć też na uwadze fakt, że dołączone do skargi odpisy umów na holowanie i przechowywanie pojazdów zostały zawarte w dniach 27 i 29 grudnia 2017 r., a więc już po podjęciu w dniu 11 grudnia 2017 r. zaskarżonej uchwały. Treść tych umów określa wysokość wynagrodzenia wykonawcy, uwzględniając ceny jednostkowe, lecz także maksymalne wynagrodzenie roczne, zarówno gdy chodzi o holowanie, jak i przechowywanie pojazdów. Jedynie umowa na usługi parkingowe pojazdów pow. 3,5 tony, opiewa na wynagrodzenie ryczałtowe za maksymalnie 100 pojazdów.
Oczywiste jest, że umowy te nie mogły stanowić materiałów poprzedzających podjęcie zaskarżonej uchwały. Co prawda, zdaniem składu orzekającego, dopuszczalne jest wykazanie przesłanek, którymi kierował się organ, dopiero na etapie postępowania sądowego, jednakże w odpowiedzi na skargę organ w żaden sposób nie uzasadnił sposobu określenia przedmiotowych opłat, ograniczając się jedynie do zacytowania wyroku tut. Sądu w zakresie możliwości określania opłat z art. 130a ust. 2a zd. 2 ustawy w formie ryczałtowej oraz wyrażonego tam poglądu, że z upoważnienia ustawowego nie wynika wprost, że koszty te powinny być ustalone na poziomie rzeczywistych wydatków.
Zdaniem składu orzekającego, taka argumentacja nie mogła odnieść skutku prawnego. Przywołany przez organ wyrok zapadł w odmiennej sprawie. Dotyczył bowiem możliwości określenia kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu w sposób uproszczony, ryczałtowy – jako procent wysokości opłat za usunięcie pojazdu.
Tymczasem sedno sporu w niniejszej sprawie dotyczy sposobu określenia stawek usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu strzeżonym. W tym zaś przypadku ustawodawca określił kryteria, jakim winna kierować się rada powiatu.
Zdaniem Sądu, konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, oznacza jedynie tyle, że chodzi o kwestie organizacyjne usuwania pojazdów i ich przechowywania (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 388/18, Lex nr 2576765). Zatem rada powiatu winna mieć na uwadze, jakie konkretne działania są niezbędne dla sprawnej realizacji zadań i jakie z tego tytułu wynikają koszty, co wymaga przeprowadzenia odpowiedniej kalkulacji (vide: wyrok tut. Sądu z dnia 4 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 826/18).
Kalkulacji takiej nie jest władny samodzielnie dokonać sąd administracyjny, dokonując kontroli podjętego aktu. W niniejszej sprawie treść umów zawartych już po podjęciu zaskarżonej uchwały nie pozwala na proste określenie poniesionych kosztów holowania poszczególnych pojazdów i ich przechowywania. Organ powiatu nie powołał się też na konieczność poniesienia innych wydatków celem sprawnej realizacji zadań ustawowych. Zatem uchwała została podjęta w sposób dowolny.
Zdaniem sądu administracyjnego brak też podstawy prawnej do określenia opłat z tytułu przechowywania pojazdów za każdą rozpoczętą dobę. Ustawodawca upoważnił bowiem organ do określenia opłaty za każdą dobę przechowywania (art. 130a ust. 6 ustawy). W uprawnieniach organu nie mieści się możliwość modyfikacji, czy doprecyzowania pojęcia "każda doba", użytego w ustawie, a więc czy chodzi o dobę rozpoczętą, czy pełną. Podejmując uchwałę, Rada Powiatu winna zatem posłużyć się terminologią ustawową. Rozstrzygnięcie kwestii w zakresie sposobu naliczania opłaty nie może zatem nastąpić na etapie stanowienia aktu prawa miejscowego jako wykonawczego do ustawy.
Gdy zaś idzie o zarzuty skargi co do § 2 uchwały, w których ustalono wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia lub w trakcie jego usuwania ustała przyczyna jego usunięcia, w wysokości 50% stawki, określonej w § 1, wyjaśnić należy, że zestawienie treści art. 130a ust. 6 oraz ust. 2a zd. 2 ustawy, prowadzi do wniosku, że określenie kosztów może dotyczyć wyłącznie przypadku, jeżeli doszło już do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustawodawca wskazał bowiem, że jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia obowiązany jest właściciel pojazdu.
Zatem jedynie w takim wypadku rada powiatu władna jest do podjęcia uchwały, określającej wysokość kosztów, które mogą być określone ryczałtowo. Tak więc, określenie kosztów związanych z usuwaniem pojazdu, jeżeli przyczyna ustała przed wydaniem dyspozycji jest oczywiście niedopuszczalne na podstawie delegacji ustawowej. Powyższe naruszenia prawa jako będące wynikiem błędnej wykładni art. 130a ust. 6 oraz przekroczeniem delegacji ustawowej są istotne i musiały skutkować stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego w całości z mocy art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz.995).
Pozostałe postanowienia § 2 uchwały nawiązują bowiem do opłat z § 1, zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu w całości jest uzasadnione, gdyż pozostałe postanowienia aktu byłyby niewykonalne.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).
mr
zdania odrębnego s. Grzegorza Dobrowolskiego
Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) "Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii naruszeń istotnych, to jest w szczególności polegające na podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszeniu procedury jej uchwalania. Przyjęta koncepcja jest pochodną przepisów ustaw samorządowych dotyczących nadzoru nad stanowieniem przez nich prawa. Przewidują one bowiem dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy samorządowy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne.
Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co wynika wprost z treści tego przepisu. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa por. w tym zakresie wyroki: WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2016 r. sygn. II SA/Kr 332/16, WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2018 r. sygn. IV SA/Po 725/18 – wszystkie orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazuje się przy tym, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (por. wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 marca 2018 r. sygn II SA/Go 1150/17, WSA w Olsztynie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. II SA/Ol 75/18, WSA w Krakowie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. II SA/Kr 158/18, WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. VIII SA/Wa 655/17, WSA w Bydgoszczy z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. II SA/Bd 1352/16, WSA w Krakowie z dnia 25 marca 2015 r. sygn. II SA/Kr 229/15).
Wskazuje się wreszcie, że art. 147 § 1 p.p.s.a. należy do tzw. przepisów wynikowych i znajduje on zastosowanie w sprawie, jeżeli wskutek przeprowadzonej kontroli Sąd I instancji stwierdzi istnienie naruszeń prawa przez organy administracji publicznej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Skoro art. 147 § 1 umocowuje Sąd administracyjny do pozbawienia zaskarżonego aktu mocy prawnej "w całości lub w części", to należy uznać, że zakres zastosowania tej regulacji uzależniony jest także od oceny jego skutków w sferze społecznej, a zwłaszcza w relacji pomiędzy adresatami tego aktu i właściwą jednostką samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r. sygn. II GSK 637/15).
Biorąc pod uwagę powyższe nie będzie błędem stwierdzenie, iż Sąd może stwierdzić nieważność uchwały jednostki samorządu terytorialnego (tu będącej aktem prawa miejscowego), gdy uchwała ta narusza prawo w sposób istotny. Pod tym ostatnim pojęciem należy rozumieć sytuacje, gdy uchwała została podjęta przez organ niewłaściwy, podjęto ją bez podstawy prawnej (lub z jej przekroczeniem), niewłaściwie zastosowano przepis prawny będący podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszono procedury jej uchwalania. Konieczne jest tu również uwzględnienie oceny skutków podjęcia aktu w sferze społecznej.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa (a już na pewno w sposób istotny). Zgodnie z art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) "rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a".
Przepis powyższy nie wprowadza szczegółowej procedury podjęcia przedmiotowej uchwały, wskazuje jednak na dwie przesłanki, którymi winna kierować się rada powiatu. Jedną z tych przesłanek są koszty realizacji zadań powiatu w zakresie usuwania, przechowywania i dalszego postępowania z pojazdami. Warto tu zwrócić uwagę, że art. 130a ust. 2a ustawy stanowi wyraźnie, że "[...] Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu". Chodzi tu zatem o wszystkie koszty, jakie w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu powstały po stronie powiatu. Dlatego nie zgadzam się z częścią orzeczeń sądów administracyjnych, gdzie przyjmuje się, iż "w pojęciu" kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" nie mieszczą się wszelkie szacunkowe koszty obsługi tego zadania.
Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony jest do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdu ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmy zewnętrzne" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r. sygn. III SA/Gl 387/18). W mojej ocenie brak jakichkolwiek podstaw prawnych do stawiania tego typu tez. Artykuł 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym mówi o powstawaniu kosztów – zatem chodzi tu o koszty realizacji całości zadania.
W mojej ocenie zupełnym nieporozumieniem jest żądanie od jednostki samorządowej przedstawienia dokładnej kalkulacji wydatków realizacji zadania, o którym mowa w art. 130a ustawy, przed podjęciem uchwały. Jest ona podejmowana na kolejny rok kalendarzowy. Zatem jedynym wyznacznikiem mogą być tu dane z lat ubiegłych, przy czym nie muszą one wcale być adekwatne do roku kolejnego. Pewne (w pewnym zakresie) mogą być co najwyżej stawki opłat za holowanie i przechowywanie. Ale realizacja powyższego zadania to również inne koszty, które można określić jako stałe. Zmienna jest jednak ilość pojazdów usuwanych z dróg i następnie przechowywanych. To zaś wpłynie w sposób istotny na wspomniane koszty stałe (ze względu np. na zmniejszoną ilość pojazdów usuniętych wpływy w tym zakresie ulegną zmniejszeniu a wydatki "stałe" pozostaną niezmienione).
Analiza jednej z przesłanek ustalenia opłaty, o której mowa w art. 130a ust. 6 wskazuje wyraźnie, że żądanie aby przed podjęciem przedmiotowej uchwały rada powiatu przygotowała jakieś szczegółowe wyliczenie kosztów jest w mojej ocenie nieuzasadnione.
Druga przesłanka to skuteczność podejmowanych działań. Pozyskane przez powiat środki muszą pozwolić realizować zadanie "skutecznie". Skuteczność wiąże się tu w sposób bezpośredni z wysokością opłaty. Doświadczenie życiowe wskazuje, że skuteczne działania wymaga zapewnienia odpowiednio wysokiego finansowania. Można również wysunąć tezę, iż przedmiotowe opłaty pełnią funkcję prewencyjną. Mają zniechęcać właścicieli pojazdów do działań, które będą skutkować usunięciem pojazdów z drogi publicznej. Zatem wysokie opłaty, poprzez swoją funkcję prewencyjną, przyczyniają się do skutecznej realizacji zadań powiatu we wskazanym zakresie.
Za element skuteczności należy wreszcie uznać ustalenie opłaty w takiej wysokości, aby niezależnie od ilości usuwanych pojazdów oraz faktycznej możliwości kosztów z tym związanych powiat nie musiał angażować w realizację zadania swoich własnych środków pochodzących z jego budżetu. Ustawodawca nakładając na tę jednostkę samorządową określone zadanie (tu związane z usuwaniem i dalszym postępowaniem z pojazdami) musiał zapewnić powiatowi dochód odpowiedniej wysokości, aby nie cierpiały na tym inne zadania.
Biorąc pod uwagę powyższe uważam, że stwierdzenie nieważności uchwały, o której mowa w art. 13a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym może nastąpić, jeśli istotnie narusza ona prawo. Takim naruszeniem prawa może być brak uwzględnienia skuteczności realizacji zadań. Wskazywała by na to zbyt niska stawka opłat, gdyż nie ulega wątpliwości, iż niedofinansowanie realizacji zadania na skuteczność taką może wpłynąć. Istotnym naruszeniem prawa będzie również ustalenie stawek w sposób istotnie wyższy niż koszty faktycznie ponoszone przez powiat. To powinno być jednak wykazane przez skarżącego i/lub Sąd.
Zatem jeśli powiat wykaże, że całkowite koszty usuwania, holowania, przechowywania i dalszego postępowania z pojazdem są przynajmniej równe lub niewiele niższe od całkowitego wpływu z opłat, wówczas nie można mówić, iż podczas podejmowania uchwały, o której mowa w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym doszło do istotnego (a nawet jakiegokolwiek) naruszenia prawa. Przy czym wykazanie tych kosztów (ze względu na brak określenia procedury podejmowania przedmiotowej uchwały) może nastąpić również w trakcie rozprawy przed sądem administracyjnym.
Odnosząc się bezpośrednio do zaskarżonej przez Prokuratora uchwały Rady Powiatu Będzińskiego z dnia 11 grudnia 2017 r. uważam, że w części narusza ona prawo. Dotyczy to jej § 2. W mojej ocenie wprowadzanie stawek opłat pomniejszonych o 50 % w przypadku usunięcia pojazdu (przez właściciela) przed wydaniem odpowiedniej dyspozycji nie tylko nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, ale wprowadza opłatę w sytuacji, gdy uprawniony organ (np. policji) nie uznał jeszcze, że usunięcie jest zasadne. Nie wiadomo również, jakie koszty może ponieść powiat w takiej sytuacji.
Inaczej zupełnie przedstawia się sprawa w przypadku § 1 zaskarżonej uchwały. W moim przekonaniu Prokurator nie wykazał, ażeby w tym zakresie naruszała ona prawo w sposób istotny. Odpowiadając na skargę (ale również w trakcie rozprawy) pełnomocnik jednostki samorządu terytorialnego w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił, że koszty wynikające z umów zawartych przez Powiat Będziński (w zakresie usuwania i przechowywania pojazdów) nie stanowią jedynych wydatków związanych z realizacją powyższego zadania. Niezależnie od tego wskazał, że opłaty za usuwanie (przechowywanie i dalsze postępowanie z pojazdami) winny pełnić również funkcję prewencyjną. Z tym poglądem w pełni się zgadzam.
Zatem nie można mówić, iż przy podejmowaniu uchwały określającej te opłaty nie uwzględniono kosztów realizacji zadania (przyjmując nawet maksymalne stawki opłat). Ustalenie zaś opłat niższych (w takim przypadku) mogłoby rodzić pytanie, czy uchwała została podjęta przy uwzględnieniu przesłanki skuteczności realizowania przez Powiat Będziński jego zadania.