Uzasadnienie
Wraz z zażaleniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. strona wniosła kolejny raz o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 września 2017 r. przesłano pełnomocnikowi skarżących urzędowy druk "PPF" celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący nadesłali wypełnione druki PPF jednak były one nie podpisane. Wobec powyższego referendarz sądowy wezwaniem z dnia 27 listopada 2017 r. wezwał skarżących do uzupełnienia w terminie 7 braku formalnego wniosków o przyznanie prawa pomocy przez podpisanie formularzy PPF pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania.
Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 4 grudnia 2017 r. W zakreślonym terminie jedynie skarżąca uzupełniła brak formalny wniosku nadsyłając podpisany własnoręcznie formularz PPF. Skarżący natomiast nie uzupełnił braku formalnego.
Wobec powyższego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2018 r. pozostawił bez rozpoznania ww. wniosek skarżącego.
W uzasadnieniu tego zarządzenia wskazał, że mimo upływu siedmiu dni skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku i nie nadesłał do Sądu podpisanego urzędowego formularza wniosku.
W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącego wniósł od tego zarządzenia sprzeciw, w którym wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 Ppsa, sąd rozpatrując sprzeciw od zarządzenia referendarza wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Z kolei, jak słusznie podał referendarz, art. 252 § 2 Ppsa wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Jednocześnie, jak wynika z art. 257 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych nie uzupełnienia wniosku, nie dopełnił jednak tego obowiązku. Tym samym referendarz w sposób prawidłowy pozostawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Bez wpływu na to rozstrzygnięcie pozostają okoliczności wskazane przez skarżącego w sprzeciwie. Ustawodawca nie przewidział bowiem żadnych możliwości zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku wypełnienia urzędowego druku wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W świetle powyższych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 Ppsa, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego zarządzenia w mocy.