Uzasadnienie
J.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy rozstrzygniecie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...], zgodnie z którym skierowano skarżącego na egzamin państwowy na kat. B prawa jazdy obejmujący część teoretyczną i praktyczną do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, który nie został przez stronę umotywowany. Organ w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do tego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na fakt, że instytucja ta jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, nie może więc sam stwierdzić, czy wykonanie aktu spowoduje zagrożenia, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu J.K. nie przedstawił żadnych okoliczności, a nadto żadnych dokumentów, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania wskazanych we wniosku aktów, formułując jedynie argumenty mające świadczyć o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W ten sposób Sąd pozbawiony został możliwości poddania analizie zaistnienia wyżej wskazanych przesłanek wstrzymania wykonania aktu w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Same jedynie twierdzenia dotyczące zachodzących, zdaniem skarżącego, nieprawidłowości w wydaniu zaskarżonej decyzji, nie mogą uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji.
Należy podkreślić, że na obecnym etapie postępowania Sąd nie ocenia prawidłowości wydanej decyzji, lecz wyłącznie sprawdza, czy w świetle twierdzeń skarżącego istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia po jego stronie znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący jednak w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku biorąc pod uwagę okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.