Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] r., Nr [...] odmawiającą wprowadzenia wnioskowanych przez R. J. zmian w operacie ewidencyjnym dla działek nr [...] oraz [...] km. [...], obręb [...] w gminie W. Na powyższe rozstrzygnięcie R. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym).
Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz.
- 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności.
W pierwszej kolejności zważyć przyjdzie, że skarżący formułując w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnej okoliczności, która mogłyby sugerować, że jej wykonanie spowoduje powstanie jakiejkolwiek szkody (nie tylko znacznej) lub trudne do odwrócenia skutki. Następstw tych nie można wywodzić z zarzutów podniesionych względem zaskarżonej decyzji, gdyż o ile znajdą one w ocenie Sądu potwierdzenie, skutkować to będzie jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Zaniechanie jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku powoduje, że nie sposób ocenić, czy opiera się on na ustawowych przesłankach wstrzymania wykonania. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawców w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (tak orzekł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05).
Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i prowadzi do odmowy jego uwzględnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 603).
Niezależnie od powyższego Sąd biorąc pod rozwagę w rozpoznawanej sprawie okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia zaznacza, że instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Wykonaniu zatem podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów. Takiej cechy generalnie pozbawione są akty o charakterze odmownym i ustalającym. Wykonalność należy przy tym rozumieć jako możliwość realizacji uprawnień lub obowiązków zawartych w treści rozstrzygnięcia.
Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości, który będzie zgodny z treścią aktu. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty G. - nie posiadają przymiotu wykonalności, gdyż nie wywołują skutków materialnoprawnych i nie rodzą po stronie skarżącego żadnych uprawnień ani obowiązków. Ewentualne ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania) miałoby sens w przypadku wydania przez organy decyzji pozytywnej, tj. o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian i ich kwestionowania przez skarżącego, z zastrzeżeniem wystąpienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.