Uzasadnienie
S.D. i G.N. reprezentowani przez pełnomocnika zaskarżyli do sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 30 maja 2022 r. o numerze wskazanym w komparycji postanowienia.
We wskazanym powyżej postanowieniu organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz S. nie dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że Sąd z urzędu w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona w art. 3 § 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Należy wskazać, że stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2, bądź w pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 5 czerwca 2009 r., IV SAB/Gl 21/09; postanowienie NSA z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 940/22).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej wydane w przedmiocie rozpoznania ponaglenia. Wobec powyższych rozważań skarga jest niedopuszczalna.
Na marginesie dodać należało, że pełnomocnik strony skarżącej również nie uzupełnił braków formalnych skargi tj. nie podał numerów PESEL skarżących oraz nie złożył pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi, co stanowi odrębną podstawę do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3.
W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.