Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną E. K. i P. K. ze względu na nieuiszczenie w terminie wymaganego wpisu od skargi kasacyjnej. Rozstrzygnięcie to zostało przesłane na adres pełnomocnika skarżących – adwokata M. G. i doręczone mu w dniu 7 maja 2012 r.
Dziewiątego maja 2012 r. pełnomocnik stron wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, podnosząc, że nie otrzymał żadnej informacji o korespondencji z Sądu, co mogło być spowodowane działaniami osób trzecich. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, że w okresie domniemanego doręczenia mu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej był chory, co zostało potwierdzone w dołączonym do wniosku zaświadczeniu lekarskim. Równocześnie adwokat uiścił wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej: P.p.s.a.). Strona może uchylić się od negatywnych następstw przekroczenia terminu jeżeli w ciągu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.) złoży wniosek o przywrócenie terminu; równocześnie z wnioskiem dokona czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 przywołanego przepisu) oraz, gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 przywołanego przepisu). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie aby możliwe było przywrócenie terminu.
W realiach rozpoznawanej sprawy dokonana została czynność, której uchybiono (uiszczono wymagany wpis). Przyjąć również trzeba, że dochowany został termin do złożenia wniosku, albowiem informację o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej pełnomocnik powziął z treści postanowienia Sądu o odrzuceniu tej skargi, zaś wniosek o przywrócenie terminu złożony został już dwa dni po doręczeniu odpisu postanowienia Sądu.
Wobec tego należało ustalić, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy stron (ich pełnomocnika).
Brak winy, o którym wspomina art. 86 § 1 P.p.s.a., polega na powołaniu takich okoliczności, które pozwalają przyjąć, że nawet przy dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana nie można było przezwyciężyć przeszkody powstałej w jego dochowaniu (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 401/09 - Lex nr 602856).
Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaistniałe uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy pełnomocnika, co oznacza, że zasadnym jest uwzględnienie złożonego wniosku.
Adwokat M. G. przedstawił bowiem zaświadczenie lekarskie, z treści którego wynika, że w okresie od 12 marca 2012 r. do 31 marca 2012 r. chorował, co uniemożliwiło mu stawiennictwo na rozprawie przed sądem powszechnym – Sądem rejonowym w R. Jest to rzecz jasna dokument sporządzony i wydany na potrzeby innego postępowania sądowego, jednakże, w ocenie Sądu, w dostateczny sposób uprawdopodabnia okoliczności wskazujące na brak winy pełnomocnika. Przesyłka z Sądu, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej była awizowana w dniach od 14 do 30 marca 2012 r. ze względu na nieobecność adresata pod adresem kancelarii. Skoro więc stan zdrowia uniemożliwił we wspomnianym okresie stawiennictwo na rozprawie przed sądem karnym, to bez wątpienia mógł również stanowić przeszkodę w odbiorze korespondencji z Sądu, a w konsekwencji w dochowaniu terminu do uiszczenia wpisu. To z kolei oznacza, że okoliczności uchybienia terminowi miały charakter obiektywny.
Nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku twierdzenia pełnomocnika dotyczące ewentualnych problemów ze skrzynkami, w których pozostawiana jest korespondencja, albowiem nie zostały one w żaden sposób uwiarygodnione. Z tego też względu argumentacja ta nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.