Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy I. z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości po 2 231,25 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 1 o pow. 0,800 ha, położonej w I., spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości przez współwłaścicieli: J. K., J. M., Z.M. i D. R. Skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli J.K., J. M., Z,M, i D, R. W skargach tych zawarte zostały również wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ich uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie są osobami majętnymi i posiadają niskie dochody. Ustalona kwota opłaty planistycznej stanowi zatem dla skarżących bardzo poważny wydatek, a konieczność jej poniesienia spowoduje u skarżących poważne problemy finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługują na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu nie przybliżono też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Przede wszystkim nie przedstawiono żadnych dokumentów mogących świadczyć o ich trudnej sytuacji finansowej i tym samym umożliwiających Sądowi rzeczywistą ich ocenę. Samo natomiast zmniejszenie ilości środków finansowych spowodowane uiszczeniem przedmiotowej opłaty, na które powołują się skarżący, samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy również zauważyć, że opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej uiszczenia są odwracalne.
Jej uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconej kwoty, wraz z naliczonym oprocentowaniem (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 611/09, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA).
Tym samym skoro na obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącym niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia, a tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.