Uzasadnienie
We wniosku z dnia [...] r. skierowanym do Starosty P. pełnomocnik [...] sp. z o.o. w W. wniósł o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej oznaczonej symbolem [...] J., zlokalizowanej na działce nr [...] w J. składającej się z wieży stalowej z antenami, kontenera technicznego i przyłącza energetycznego.
W toku wszczętego w tej sprawie postępowania Starosta P. postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 kpa zobowiązał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku przez przedłożenie w terminie 7 dni zaświadczenia Starosty P. o wyłączeniu gruntu zajętego pod inwestycję z produkcji rolnej oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla objętej wnioskiem inwestycji (zgodnie z decyzją o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).
W odpowiedzi na to zobowiązanie przy piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik inwestorki przedłożył decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz wydane z upoważnienie Starosty P. zaświadczenie z dnia [...] r. z którego wynika, że objęty zamierzeniem grunt z uwagi na jego rodzaj i klasę nie wymaga wydania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa Starosta P. orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji nadawczo-odbiorczej telefonii cyfrowej [...] oznaczonej jako "[...]", na działce nr [...] w J. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja była niekompletna. Inwestorka została zobowiązana do jej uzupełnienia postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Obowiązku wynikającego z tego postanowienia a nałożonego zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie przedłożenia decyzji środowiskowej inwestorka w wyznaczonym terminie nie wykonała. Przedłożyła bowiem nieostateczną decyzję o umorzeniu postępowania (w związku ze zmianą przepisów) dotyczącego wydania decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację objętego postępowaniem przedsięwzięcia.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik inwestorki wniósł o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku o pozwolenie na budowę względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając te żądania podniósł, że okoliczność, iż decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest ostateczna nie stanowi przeszkody do rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany powinien we własnym zakresie dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w sytuacji gdy dla danej decyzji nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Czy wydanie takiej decyzji jest wymagane powinien zaś stwierdzić Starosta P. we własnym zakresie dokonując wykładni art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r, Nr 129 poz. 902 ze zm., zwanej dalej Prawem ochrony środowiska).
Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że uzyskanie przez inwestorkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji stanowiło jeden z warunków uzyskania pozwolenia na budowę, wynikających z decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestorka pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę, takiej decyzji nie przedłożyła. Nie mogła jej bowiem zastąpić nie posiadająca przymiotu ostateczności decyzja Burmistrza P. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie tych uwarunkowań. Decyzja ta została zresztą uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w W. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty P. a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił iż decyzje te zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska w zw. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem R.M. z dnia 9 listopada 2004 r.) przez wadliwą ich wykładnię. Zarzucił nadto, że decyzje te zostały wydane bez dostatecznego zebrania i oceny materiału dowodowego tj. z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi stwierdził, że inwestorka nie była zobowiązana do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż z uwagi na jego charakterystykę taka decyzja nie była w ogóle wymagana, co organy orzekające w sprawie o pozwolenie na budowę były zobowiązane stwierdzić we własnym zakresie. Objęte postępowaniem przedsięwzięcie nie kwalifikuje się bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wydanie w takiej sytuacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było zatem dopuszczalne (bezprzedmiotowość obiektywna). W dalszej części uzasadnienia skargi powtórzono zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej w uzupełnieniu argumentów skargi powołał się dodatkowo na mające jego zdaniem odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W piśmie z dnia [...] r. organ odwoławczy poinformował Sąd, że postępowanie w zakresie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację objętej skargą inwestycji nie zostało jeszcze zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem zasadny jest zdaniem sądu sformułowany w skardze zarzut, że zostały one wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważania sprawy tj. z naruszeniem treści art. 7 i 77 § 1 kpa, a nadto z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Dlatego też zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ architektoniczno budowlany ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego m.in. z ustaleniami takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia w tym zakresie naruszeń nakłada na inwestora obowiązek ich usunięcia przez wydanie postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 tego aktu prawnego. Jest to przy tym postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia i dlatego też może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa), co też skarżąca Spółka uczyniła. Już jednak wcześniej twierdziła, że w związku ze zmianą stanu prawnego przestał istnieć po jej stronie obowiązek dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji.
Organy obu instancji kwestię tę powinny zatem jednoznacznie przesądzić skoro odmowę wydania pozwolenia na budowę wywiodły z faktu nie wykonania obowiązku przedłożenia takiej decyzji. Należy bowiem zdaniem Sądu stwierdzić, że obowiązek respektowania przez organ architektoniczno-budowlany treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie dotyczy sytuacji gdy na skutek zmiany stanu prawnego odpadła podstawa materialnoprawna nałożonego tą decyzją obowiązku. Właśnie na taką sytuację powoływała się skarżąca podnosząc lakonicznie zmianę treści rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. W takiej zaś sytuacji, jak już stwierdzono, organy orzekające miały obowiązek ustalić czy rzeczywiście doszło do sygnalizowanej zmiany stanu prawnego i czy zmiana ta anulowała obciążający inwestorkę obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska).
Obowiązek ten został bowiem niewątpliwie ustalony na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 4b, art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska oraz w związku z obowiązującą wówczas treścią § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. Treść tego ostatniego przepisu uległa jednak zmianie z dniem 31 sierpnia 2007 r. a to zgodnie z treścią § 1 pkt 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie RM z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2007. Nr 158 poz. 1105). W świetle tej zmiany projektowane przedsięwzięcie w objętych projektem budowlanym parametrach przestało być już zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a w konsekwencji wymagających wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Właśnie w związku z tą zmianą do wniosku o pozwolenie na budowę została dołączona opinia mgr inż.
K. K. w zakresie obowiązku uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zmianie z tą samą datą uległa również treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. (zgodnie z § 1 pkt 2a ww. rozporządzenia zmieniającego z dnia 21 sierpnia 2007 r.).
W konsekwencji organy orzekające miały obowiązek ustalić czy w związku ze zmianą stanu prawnego obciążał inwestorkę w dalszym ciągu obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sam fakt toczącego przed właściwymi organami postępowania w przedmiocie wydania takiej decyzji z obowiązku tego organów architektoniczno-budowlanych zdaniem Sądu nie zwalniał. Co najwyżej należało rozważyć możliwość zawieszenia z tego powodu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdyby zaś organy orzekające ustaliły, iż brak jest podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach to zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) powinny ocenić we własnym zakresie. W miarę potrzeby mogły w tym względzie dopuścić dodatkowe dowody.
Nie rozważenie przedstawionych wyżej kwestii musiało skutkować przyjęcie, że decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia. W tej sytuacji nie można też podważyć zdaniem Sądu zarzutu wydania ich z naruszeniem powołanych w skardze przepisów prawa materialnego.
Skutkowało to uchyleniem tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c i art. 135 ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 zaś o kosztach postępowania sądowego (obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa) stosownie do wyniku tego postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 3, art. 209 oraz art. 211 tej ustawy.
Wytyczne co do dalszego postępowania wynikają zdaniem Sądu wprost z przedstawionych wyżej rozważań. Organy orzekające będą przy tym dodatkowo zobowiązane uwzględnić treść ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227).
su