Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 21 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1128/10

Uzasadnienie

D.T. złożył skargę na bezczynność Burmistrza K. w sprawie zwrotu kosztów postępowania rozgraniczeniowego oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Nr [...]. Skargi te zostały rozdzielone i zarejestrowane pod odrębnymi sygnaturami.

Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na:

1. - decyzje administracyjne;
2. - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
6. - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
7. - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
8. - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
9. - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu.

Przedmiotem skargi D. T. w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej K.p.a.). Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, nie służy na nie również zażalenie (por. art. 141 § 1 K.p.a.). Nie mieści się więc w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.(por. postanowienie tut. Sądu z dnia 5 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 21/09 – System Informacji Prawniczej LEX nr 504035). Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116).

W konsekwencji skargę na tego rodzaju postanowienie należy uznać za niedopuszczalną, co sprawia, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.