Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy P. G. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. W druku formularza podał, że uzyskuje dochód w wysokości 4500 zł netto miesięcznie a na utrzymaniu ma niepracującą żonę oraz małoletnie dziecko. Wnioskodawca podkreślił, ż jego praca wymaga częstych wyjazdów generujących dodatkowe koszty – podał, że chodzi o kwotę około 2000 zł miesięcznie, nie posiada żadnych oszczędności, nieruchomości, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał umowę najmu lokalu mieszkalnego, który zajmuje z rodziną, zaświadczenie o wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia oraz zaświadczenie potwierdzające, że jego małżonka jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Treść przywołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wobec osób znajdujących się w szczególnie ciężkim położeniu materialnym, które nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowych. Ocena sytuacji osobistej i materialnej skarżącego nie pozwala stwierdzić, że zasadnym byłoby uwzględnienie złożonego przezeń wniosku.
Zasadniczym kosztem utrzymania w jego rodzinie jest czynsz za wynajmowany lokal mieszkalny w wysokości 1100 zł miesięcznie. Co ważne, z treści przesłanej umowy wynika, że czynsz ten obejmuje również opłaty za media, co oznacza, że jest to jedyny wydatek, jaki skarżący jest zobowiązany ponosić w związku z najmem. Biorąc pod uwagę wysokość dochodu P. G. – kwotę 4379 zł netto miesięcznie uznać trzeba, że do dyspozycji jego rodziny pozostaje 3279 zł. Wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił wymienionych w druku PPF wydatków związanych z częstymi wyjazdami, stąd też trudno ocenić wiarygodność jego oświadczeń w tym zakresie. Opierając się zaś na przedstawionych dokumentach nie można stwierdzić, że zachodzą okoliczności wskazane w hipotezie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a dające podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku. Nie sposób bowiem uznać, ze sytuacja rodzinna, osobista oraz materialna skarżącego może być zaliczona do wyjątkowo trudnych, co dawałoby podstawę do ewentualnego uwzględnienia złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia