Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]Wójt Gminy M. sprostował oczywistą omyłkę w zakresie nieprawidłowego numeru księgi wieczystej, we własnym postanowieniu z dnia [...]r., nr [...]wszczynającym postępowanie rozgraniczeniowe w celu ustalenia przebiegu granic nieruchomości.
Powołane rozstrzygnięcie pismem z dnia [...]r. E.L. i J.L. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W świetle art. 54 § 1 p.p.s.a. skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego.
Stosownie zaś do art. 141, art. 113 § 3 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), na skarżone postanowienie Wójta Gminy M. w sprawie sprostowania, jako rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. I tak w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (w rozpoznawanej sprawie zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia organu odwoławczego, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest także to ostatnie.
Reasumując skarga do sądu przysługiwałaby jedynie na akt wydany w odpowiedzi na zażalenie od objętego skargą postanowienia, jako wydany po wyczerpaniu przewidzianego prawem środka zaskarżenia. Zatem skarga, której przedmiotem jest wyłącznie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz z art. 58 § 3 p.p.s.a.