Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w niniejszej sprawie.
Następnie, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną J. L. na powyższe postanowienie z dnia 25 stycznia 2016 r., z kolei postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. orzekł o odrzuceniu zażalenia skarżącego na wspomniane postanowienie z dnia 4 kwietnia 2016 r.
W międzyczasie, to jest w dniu 21 lipca 2016 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata G. P. W dniu 15 września 2016 r. wspomniana adwokat złożyła do Sądu opinię prawną o braku podstaw do złożenia zażalenia na wskazane wyżej postanowienie z dnia 17 sierpnia 2016 r. wywodząc, iż orzeczenie to nie narusza prawa materialnego ani procesowego oraz uzasadniając swoje stanowisko stosowną argumentacją. Równocześnie zażądała przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej składając oświadczenie, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zarządzeniem z dnia 19 września 2016 r. (karta nr 185 akt sprawy) sędzia sprawozdawca uznał, iż wspomniana opinia o braku podstaw do wniesienia zażalenia sporządzona została z zachowaniem należytej staranności.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanej sprawie zastosowanie mają zasady określone w uregulowaniach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Zgodnie z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 4 ust. 1 rzeczonego aktu, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w jego rozdziałach 2-4. Ustęp 2 tego przepisu określa zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Należy w tym miejscu podnieść, iż § 21 cytowanego rozporządzenia określa zamknięty katalog czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, za które adwokatowi przysługuje wynagrodzenie i katalog ten nie obejmuje sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Trzeba jednak mieć polu widzenia, iż w świetle § 5 tego aktu wykonawczego, wysokość opłat w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę opłatę maksymalną w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
W tym kontekście, złożony przez pełnomocnika wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie obejmującym sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia należało rozpoznać odpowiednio na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., według zasad dotyczących przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Taką czynność adwokata należy bowiem uznać za rodzajowo najbardziej zbliżoną do opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 795/11 oraz postanowienie tutejszego Sądu z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 1148/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwanej dalej CBOSA).
Mając na względzie powyższe, jak również oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 221,40 zł, na którą składa się wynagrodzenie ustalone na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w kwocie 180 zł - jako ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (wynoszącej 360 zł - czyli odpowiadającej 75 % stawki maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), którą to kwotę podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł;
Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.