Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 stycznia 2020 r. Stowarzyszenie "A" z M. (dalej Stowarzyszenie, wnioskujący, skarżący) zwróciło się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z prośbą o pomoc w sprawie bezprawnej zmiany sposobu użytkowania nieruchomości poprzez wydzielenie z terenu nieruchomości wspólnej miejsc do parkowania pojazdów samochodowych.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256), odmówił wnioskującemu Stowarzyszeniu wszczęcia postępowania w sprawie realizacji robót związanych z utwardzeniem terenu działki 1 przy ulicy [...], stanowiącej część wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej "B" w M. W uzasadnieniu postanowienia organ przyznał, że w dniu [...] r. wpłynęło zgłoszenie wymienionego Stowarzyszenia wskazujące na bezprawne wydzielenie na terenie nieruchomości miejsc parkingowych niezgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a następnie pismem z dnia [...] r. zgłoszono samowolę budowlaną dotyczącą wykonywania robót budowlanych na terenie wymienionej nieruchomości, polegających na budowie parkingu dla samochodów osobowych.
W związku z powyższym pismem z dnia [...] r. wystąpiono do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ulicy [...] o przekazanie informacji oraz posiadanych dokumentów w zakresie robót realizowanych na terenie części wspólnej nieruchomości. W odpowiedzi pismem z dnia [...] r. Zarząd Wspólnoty złożył wyjaśnienia w sprawie wskazując, że realizowane roboty nie są pracami związanymi z budową parkingu, a wykonywane prace mają na celu uporządkowanie terenu (m.in. wycinka części drzew i krzewów na terenie działki oraz nasadzenie nowych roślin), a także prace związane z częściowym utwardzeniem terenu działki przy pomocy płyt ażurowych, które zostaną wypełnione ziemią i obsiane trawą. Podano, że Wspólnota planuje wykonanie robót związanych z uzupełnieniem zieleni na terenie działki stanowiącej część wspólną oraz wyjaśniono, że zgodnie z posiadanymi przez Wspólnotę informacjami wykonanie tych robót nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Dalej organ powiatowy próbował na dzień [...] r. ustalić termin kontroli tego terenu, ale wobec faktu, iż Prezes Stowarzyszenia zażyczył sobie terminu późniejszego, a nadto wpłynęła skarga Stowarzyszenia wraz z dokumentacją fotograficzną potwierdzającą informacje otrzymane od Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, co do zakresu realizowanych robót na części wspólnej nieruchomości, w postaci realizacji utwardzenia terenu za pomocą płyt ażurowych oraz wykonania nawierzchni z niestabilizowanej warstwy klińca - wydano niniejsze postanowienie.
Organ przytoczył treść art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i wyjaśnił, że negatywne rozpatrzenie wniosku o wszczęcie postępowania zapada w dwóch przypadkach: gdy wnioskujący nie posiada interesu prawnego, bądź zachodzą inne przyczyny do odmowy wszczęcia postępowania. Nadto stwierdził, iż prowadzone na terenie przedmiotowej nieruchomości roboty budowlane stanowią utwardzenie gruntu, które zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia odpowiednim organom administracji architektoniczno-budowlanej. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 6 ustawy o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzą wspólnotę mieszkaniową. W postępowaniu administracyjnym zasadą jest, że do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - legitymację strony ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni jej członkowie.
Tylko w wyjątkowych przypadkach (wówczas, gdy członek wspólnoty wykaże swój indywidulny, własny interes prawny) możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym takich jak wspólnoty mieszkaniowe.
W rozpatrywanej sprawie Stowarzyszenie legitymuje się jedynie interesem faktycznym - wskazana konieczność ponoszenia kosztów związanych z remontem terenu stanowiącego nieruchomość wspólną. Nie posiada natomiast przymiotu strony ze względu na brak interesu prawnego w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia [...] r. Stowarzyszenie wniosło w ustawowym terminie zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu podniesiono, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organ pierwszej instancji jest niekompletny, a ponadto źle określono przedmiot postępowania. Pisma zgłaszane przez Stowarzyszenie dotyczyły bezprawnej zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, a drugie dotyczyło samowoli budowlanej polegającej na wykonywaniu robót budowlanych prowadzących do powstania parkingu dla pojazdów samochodowych. Przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem kwestionowanego postanowienia, czynności to tylko bezrefleksyjne przyjęcie do wiadomości informacji przekazanych przez Wspólnotę oraz nieudana próba wykonania czynności kontrolnych na terenie nieruchomości. Doprowadziło to w chwili obecnej do zakończenia budowy miejsc postojowych dla samochodów, utwardzonych płytami ażurowymi.
W ocenie Stowarzyszenia organ nadzoru błędnie ustalił przedmiot postępowania, błędnie też uznano, że wnioskujący nie ma interesu prawnego, a tym samym nie może mieć przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Nie zgromadzono przy tym wyczerpującego materiału dowodowego i nie przeprowadzono dogłębnej jego oceny, opierając się jedynie na informacjach przedstawionych przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Stowarzyszenie dodało, że źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego może być także Prawo cywilne w szczególności prawo rzeczowe. Stowarzyszenie, będąc właścicielem lokalu nr 2 w przedmiotowym budynku oraz udziału w części wspólnej nieruchomości, posiada bezwzględne i skuteczne erga omnes uprawienie do korzystania z lokalu oraz równe z innymi właścicielami lokali prawa do korzystania z części wspólnej nieruchomości.
Podsumowując Stowarzyszenie stwierdziło, iż jego interes prawny ma przymiot interesu indywidualnego, konkretnego i realnego, gdyż przysługujące mu prawo korzystania z nieruchomości jest naruszane. Do zażalenia załączono dokumentację fotograficzną, nieopatrzoną datą.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2, art.81, art. 83 ust. 2 i art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), postawieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku Stowarzyszenia, zasadnie uznając, iż nie jest to strona postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kodeksu zostało wniesione przez osobę/podmiot niebędącą stroną, organ administracji publicznej stosownie do art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tak więc podstawą odmowy wszczęcia postępowania była przesłanka podmiotowa.
Organ wojewódzki zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Właściciel mieszkania w budynku składającym się z wielu lokali jest zatem z mocy ustawy członkiem wspólnoty mieszkaniowej. Celem ustawodawcy, który wprowadził tego rodzaju rozwiązanie było zapewnienie sprawnego zarządu w obiektach wielolokalowych. które stanowią własność różnych osób. Jako członek wspólnoty mieszkaniowej właściciel lokalu jest reprezentowany w sprawach części wspólnych, które dotyczą całej wspólnoty przez zarząd tej wspólnoty. Zarząd wspólnoty w myśl zaś art. 21 ust 1 cytowanej ustawy kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali.
Organ drugiej instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił również, że co do zasady w postępowaniu administracyjnym poszczególnych członków podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym (wspólnot) reprezentują właściwe statutowe organy tych podmiotów. Dodał przy tym, że wprawdzie nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok wspólnoty mieszkaniowej także właścicieli poszczególnych lokali, którym przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, jednakże pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego.
W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie jedynym interesem, jakim kieruje się składające wniosek Stowarzyszenie jest interes faktyczny, tj. wskazana konieczność ponoszenia kosztów związanych z robotami budowlanymi prowadzonymi przy wskazanej ulicy w M. na terenie stanowiącym nieruchomość wspólną.
W niniejszej sprawie przymiot strony, jak wykazano, posiada wspólnota mieszkaniowa, a nie właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosło wymienione Stowarzyszenie "A", domagając się jego uchylenia i rozpatrzenia pod względem merytorycznym zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. dokonanie błędnej wykładni art. 28 w związku z art. 61a §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, pozbawiając w ten sposób skarżące Stowarzyszenie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, poprzez przyjęcie jako podstawy odmowy wszczęcia postępowania przepisów ustawy o własności lokali (m.in. art. 6 i art. 21), a niezastosowanie do sprawy przepisów art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, z których wynika interes prawny Stowarzyszenia.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, może wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, ale także z Prawa cywilnego, czy nawet z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym skarżące Stowarzyszenie będąc właścicielem lokalu nr [...] przy ulicy [...] w M. oraz udziału w części wspólnej nieruchomości, w tym działce, na której posadowiony jest budynek, posiada bezwzględne i skuteczne erga omnes uprawnienie do korzystania z lokalu oraz równe z innymi właścicielami lokali prawo do korzystania z części wspólnej nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w 2016 r. bezprawnie zmienił sposób korzystania z części wspólnej nieruchomości, adaptując część działki na parking.
Następnie do stycznia 2020 r. mieszkańcy budynku oraz osoby postronne korzystały z miejsc postojowych, usytuowanych przy licu budynku, bezpośrednio pod balkonem Stowarzyszenia. Ruch samochodowy oraz postój samochodów powodował przy tym immisje, utrudniając korzystanie z lokalu. Hałas silników i smród spalin uniemożliwiał otwieranie okien i swobodne korzystanie z balkonu. Zajęcie terenu na miejsca postojowe uniemożliwia korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w MPZP "[...]" jako 6MW/U - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy usługowo mieszkaniowej, na którym nie jest możliwe wybudowanie parkingu. Budowanie miejsc postojowych zgodnie z planem jest możliwe jedynie na terenach oznaczonych w planie jako KP. W obecnej chwili, po dokonaniu remontu w miesiącach styczeń-luty 2020 r. miejsc postojowych i utworzeniu nowych miejsc, na których już parkują samochody, pozostali członkowie wspólnoty mieszkaniowej w dalszym ciągu ograniczają i naruszają prawo własności i prawo do korzystania z rzeczy skarżącemu Stowarzyszeniu.
Nadto odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że odmowa wszczęcia postępowania powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych. Powinno być ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W tym przypadku organ winien uwzględnić, że Stowarzyszenie legitymuje się indywidualnym, konkretnym i realnym interesem prawnym wywodzącym się z uprawnień właścicielskich.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 tego Kodeksu, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przywołanego przepisu wynikają zatem dwie niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną jest złożenie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały wprawdzie w cytowanym przepisie skonkretyzowane, jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczą one sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2159/12)
Również w odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek odmowy wszczęcia postępowania – tj. gdy żądanie zostało wniesione przez osobę/podmiot niebędącą stroną – należy stwierdzić, że przesłanka ta obejmuje jedynie przypadki, gdy okoliczność braku przymiotu strony wnioskodawcy ma charakter oczywisty. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ma zastosowanie, jeżeli z żądania wszczęcia postępowania wynika w sposób oczywisty, iż podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego, którego mogłoby dotyczyć postępowanie.
Natomiast gdy ustalenie istnienia interesu prawnego bądź związków takiego interesu z postępowaniem, którego wszczęcia domaga się żądający, wymaga dokonania złożonego procesu wykładni czy podjęcia określonych czynności, to mogą być one dokonane wyłącznie w toku postępowania administracyjnego. Właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego musi prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1045/13 czy z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 983/13).
Także w doktrynie wskazuje się, że odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, uzasadnioną wniesieniem żądania przez osobę niebędącą stroną, odnieść należy wyłącznie do przypadku, gdy brak interesu prawnego oznaczonej osoby będzie spełniał cechę braku oczywistego, tzn. osoby tej w sposób jednoznaczny nie będzie można uznać za stronę w żądanym postępowaniu. Oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo będzie wynikać już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo zostanie stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. (zob. G. Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 188).
Owa "oczywistość" braku przymiotu strony dotyczy zasadniczo tylko takich (wyjątkowych) sytuacji, gdy w swym żądaniu jednostka nie powołuje się na własny interes lub obowiązek prawny, ale żąda wszczęcia postępowania ze względu na poczucie sprawiedliwości społecznej, naruszenie szczególnych wartości z zakresu ładu przestrzennego, brak zasadności w działaniu organu administracji publicznej itp. Jeżeli opiera żądanie na ogólnych wartościach uzasadniających prawidłowe działanie w formie decyzji administracyjnej, nie uzasadnia to wszczęcia postępowania administracyjnego. Do takich przypadków należy stosować przywołaną powyżej regulację art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Natomiast jeżeli wnoszący podanie powołuje się na swój interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania może nastąpić, co do zasady (tj. znów poza wyjątkowymi przypadkami "oczywistej" niezasadności takiego powołania się), wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jednostce wnoszącej podanie prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Jak bowiem trafnie podkreśla się w doktrynie, rozważenie przez organ administracji publicznej interesu prawnego poza formami postępowania administracyjnego jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego jedną z podstawowych wartości jest prawo do obrony, na które z kolei składa się nie tylko prawo zaskarżenia, ale przede wszystkim prawo do wysłuchania. Dlatego w razie, gdy w żądaniu wszczęcia postępowania jednostka powołuje się na swój interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania musi być oparte na czynnościach wyjaśniających, które organ administracji publicznej obowiązany jest prowadzić w ramach wszczętego postępowania administracyjnego, zgodnie z przepisami prawa procesowego.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga też, że w realiach niniejszej sprawy z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie realizacji robót związanych z utwardzeniem terenu działki nr 1 przy ulicy [...] w M. wystąpiło Skarżące Stowarzyszenie, które jest właścicielem jednego z lokali w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] w M. Stąd też jego interes prawny winien być rozważany w kontekście przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1910). Z treści art. 21 ust.1 tejże ustawy wynika, że to Zarząd kieruje sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali, jeśli Wspólnota ma wyodrębnionych więcej niż siedem lokali.
Stąd też, co do zasady, w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 ustawy o własności lokali por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2027/96; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 596/08.
Jednak w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wtedy gdy wykaże on swój indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty własny interes (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 419/10 czy z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 627/06 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 725/05). Tylko bowiem w takich wyjątkowych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym takich jak wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie.
W analizowanej sprawie bezspornym jest, że skarżące Stowarzyszenie jest właścicielem lokalu nr [...] i współwłaścicielem części wspólnych nieruchomości.
Zdaniem Sądu istnienia interesu prawnego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy można się dopatrzyć. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Stowarzyszenie jest właścicielem lokalu nieszklanego na parterze budynku, a pod oknami tego lokalu usytuowane zostały tereny utwardzone przy pomocy płyt ażurowych, wypełnionych ziemią i obsianych trawą, wykorzystywane jako miejsce postojowe dla samochodów osobowych. W konsekwencji nie można zgodzić się, że wykonanie tych prac nie oddziaływuje na sytuację w lokalu skarżącego. Jak podnosi Skarżące Stowarzyszenie w skardze, zaadaptowanie części wspólnej działki na miejsca postojowe, doprowadziło do utworzenia parkingu, z którego korzystają mieszkańcy budynku oraz osoby postronne. Miejsca postojowe usytuowano przy licu budynku oraz m.in. bezpośrednio pod balkonem Stowarzyszenia. Spowodowało to, iż ruch samochodowy oraz postój samochodów prowadził do immisji, utrudniając korzystanie z lokalu. M.in. hałas silników i smród spalin uniemożliwiał otwieranie okien i swobodne korzystanie z balkonu.
Nie może zatem być wątpliwości, iż skarżące Stowarzyszenie wykazało istnienie po jego stronie indywidulanego, osobistego i bezpośredniego interesu nie tylko faktycznego, jak twierdza organy, ale także prawnego w postaci naruszenia prawa swobodnego dysponowania własnością. W tym zakresie należy podnieść, iż orzekające w sprawie organy w żadnym stopniu nie odniosły się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, które w § 19 precyzują wymagania niezbędne przy lokalizacji stanowisk postojowych m.in. ustalając odległość od okien pomieszczeń przeznczonych na stały pobyt ludzi, w budynku mieszkalnym itp. W tym zakresie orzekające organy nie przeprowadziły jednak dogłębnej analizy.
Stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie w tym przepisem, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 120 tej ustawy w trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającej organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, postanowienia organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 (1 pkt. 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 wymienionej ustawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia.