Uzasadnienie
W dniu [...] r. A. C. poinformował Urząd Gminy w P. o zamiarze budowy ogrodzenia działki nr "1" w J. od strony wschodniej.
Pismem z dnia [...]r. grupa mieszkańców Gminy P. wystąpiła do Wójta tej Gminy o nadzór nad prowadzoną przez A. C. budową ogrodzenia, która zdaniem osób podpisujących pismo, może doprowadzić do częściowego zagrodzenia ulicy [...].
Następnie pismem z dnia [...]r. T. P. (jeden z autorów pisma z dnia [...]r.) zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o "podjęcie stosownych działań dotyczących przywrócenia ulicy [...] do jej normalnej funkcji jako drogi gminnej".
Zawiadomieniem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. poinformował A. C. i T. P. o wizji lokalnej na nieruchomości położonej w miejscowości J., ul. [...], która wyznaczona została na dzień [...]r. W protokole z przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że "od ulicy [...] w kierunku działek nr "2" i "1" prowadzi droga gminna o szerokości od 3 – 5,0 m. Droga jest utwardzona żwirem. Od początku drogi od działki nr "1" jest zastawiona". T. P. wniósł o ustalenie, czy ogrodzenie jest wykonane zgodnie z przepisami. Przedstawiciel Urzędu Gminy oświadczył, że droga w [...] r. została oznaczona jako posiadająca długość 100 m.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 48 i 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.) nałożył na A. C. obowiązek rozbiórki wykonanego ogrodzenia działki o nr "1" przy drodze gminnej. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że ul. [...] stała się drogą gminną na mocy art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Wskazano również, że wzniesione przez A. C. ogrodzenie zagradza dojazd do innych posesji, a nadto właściciel nieruchomości nie dokonał wymaganego przepisami zgłoszenia robót budowlanych od strony ulicy [...]. W aktach sprawy znajduje się co prawda zgłoszenie robót budowlanych jednakże od strony drogi powiatowej.
W odwołaniu od tej decyzji A. C. podniósł, iż grunt potraktowany jako droga publiczna jest w istocie jego własnością, gdyż nie wyzbył się go w sposób dobrowolny ani nie został wywłaszczony. Nadto wskazał, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż nie zgłosił wykonania robót budowlanych od strony drogi publicznej, gdyż nie traktuje ul. [...] jako drogi publicznej, a zatem wzniesienie ogrodzenia na tej części nieruchomości nie wymagało zgłoszenia.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r. i nakazał A. C. dokonanie rozbiórki części ogrodzenia działki nr "1" usytuowanego przy ul. [...] w P. (od strony granicy północnej i południowej) zagradzającego przejazd drogą oraz części od strony granicy zachodniej działki na całej jej szerokości. Uzasadniając swoją decyzję, organ II instancji wskazał m.in., że art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, iż budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Realizacja takiego ogrodzenia bez zgłoszenia stanowi samowolę budowlaną, podlegającą likwidacji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Na mocy uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. z dnia [...]r. Nr [...] ulica [...] zaliczona została do kategorii dróg lokalnych. Droga lokalna jest zaś drogą publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.).
W skardze na powyższą decyzję A. C. wniósł o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Skarżący podniósł, iż nie kwestionuje istnienia ulicy [...] jako drogi publicznej, zwraca natomiast uwagę, że ulica ta ma jedynie 100 metrów długości, natomiast jego działka znajduje się w odległości co najmniej 110 metrów od ulicy [...], co oznacza, że nie wykonał ogrodzenia zagradzającego przejazd ulicą [...]. Wywiódł, że spory budowlane, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia ani zgłoszenia nie mają cechy samowoli budowlanej, do likwidacji której uprawnione są organy nadzoru budowlanego, a wobec tego, o ile takie roboty wywołują negatywne skutki dla osób trzecich, to do rozwiązania powstałych sporów właściwym jest postępowanie przed sądami powszechnymi.
Wyrokiem z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3369/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...]r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż podstawową w sprawie kwestią było ustalenie, czy wzniesienie bez zgłoszenia ogrodzenia nieruchomości nastąpiło od strony drogi publicznej. Tylko wówczas można bowiem mówić o samowoli budowlanej. W konsekwencji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego I instancji winien uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie przebiegu ulicy [...] poprzez zasięgnięcie danych zarządcy tej drogi, wynikających z ewidencji. O ile zaś do tej pory ewidencji takiej nie założono wyjaśnienia wymagać będzie kwestia, czy podjęta została uchwała Rady Gminy P., ustalająca przebieg dróg gminnych i czy aktem tym objęto ulicę [...], a wreszcie, czy Wojewoda [...] wydał decyzję stwierdzającą przejście własności części działki skarżącego na rzecz Gminy P. jako zajętej pod istniejącą drogę publiczną.
Ponownie rozpoznając sprawę Inspektorat pismem z dnia [...]r. wystąpił do Urzędu Gminy P. o wyjaśnienie statusu prawnego ulicy [...] oraz podania jej długości.
Pismem z dnia [...]r. Urząd Gminy w P. podał, że zgodnie z metryką założoną w [...] r. (metryka ta została dołączona do akt sprawy) ulica [...] przebiega od ulicy [...] na długości ok. 100 mb i kończy się ślepo ok. 10,0 m przed działką A. C. oraz, że zgodnie z uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. Nr [...] z dnia [...]r. stanowi ona drogę gminną. Ponadto ustalono, że nie została wydana decyzja Wojewody [...], która stwierdzałaby nabycie części działki Pana C. na rzecz Gminy P. pod drogę gminną.
W konsekwencji powyższych ustaleń decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył prowadzone postępowanie dot. ustawionego ogrodzenia od strony zachodniej działki o nr ewid. "1" stanowiącej własność A. C. położonej w J. przy ul. [...] jako bezprzedmiotowe
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że wykonane ogrodzenie stanowi ogrodzenie między posesjami, które zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego nie wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Sprawa zaś ewentualnego naruszenia własności nie leży w kompetencjach organu nadzoru budowlanego, lecz rozstrzygana jest przez sądy powszechne z powództwa cywilnego.
Odwołanie od decyzji umarzającej postępowanie wniósł T. P. podważając wiarygodność ww. metryki drogi z dnia [...]r. jako dowodu przebiegu ulicy [...]. Organowi I instancji zarzucił uniemożliwienie mu uczestnictwa w sprawie i cyt. "zaoczne" prowadzenie postępowania administracyjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazane sprawy do ponownego załatwienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego wskazując następnie, że z analizy dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, w tym zwłaszcza metryki drogi stanowiącej dokument urzędowy potwierdzający przebieg drogi, wynika, iż ulica [...] na wysokości działki T. P. i działki A. C. nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. a zatem postępowanie w sprawie rozpatrywanego ogrodzenia działki o nr ewid. "1" jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu przed organami nadzoru budowlanego.
Pismem z dnia [...]r. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję domagając się jej uchylenia. Decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności: art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 76 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie prawdy materialnej, poprzez pozbawienie strony możliwości składania wniosków dowodowych, poprzez uchylenie się od przeprowadzenia jakiegokolwiek przewidzianego prawem postępowania administracyjnego i poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W uzasadnieniu wskazał, że organy I i II instancji ponownie rozpoznając sprawę nie uzupełniły postępowania dowodowego zgodnie ze wskazaniem Sądu lecz oparły się jedynie na metryce drogi założonej w [...] r. jako jedynym dokumencie będącym w posiadaniu Urzędu Gminy P., w którym podane są parametry drogi, a także na informacji Wójta Gminy P., że Wojewoda [...] w sprawie ulicy [...] nie wydawał decyzji komunalizacyjnej.
Metryka opatrzona datą [...]r. oraz nieczytelnym podpisem, nie może stanowić jednak, zdaniem skarżącego, jedynego i niepodważalnego dowodu w rozumieniu przepisów art. 76 § 1 k.p.a. dotyczącego przebiegu ulicy [...]. Podstawowym wymogiem dokumentu urzędowego jest oznaczenie dokumentu odpowiednim numerem, datą, pieczęcią urzędową, a także podpisem osoby wystawiającej dokument z imienną pieczęcią podającą imię, nazwisko i stanowisko. Wymienionych wymogów, za wyjątkiem daty, nie posiada powołana metryka. Metryka w swej treści nie zawiera nazwy ulicy jakiej dotyczy, a także podaje parametry drogi nie odpowiadające ulicy [...] tak z roku jej sporządzenia ([...] r.) jak również i obecnie (parametry nie uległy zmianie).
Nadto oświadczenie z dnia [...]r. osoby sporządzającej ww. metrykę nie podaje adresu zamieszkania oświadczającego, nie posiada rygoru odpowiedzialności za fałszywe zeznania, a oświadczający pisze o sobie jak o innej osobie cyt.: "W okresie tym był pracownikiem Urzędu Gminy...". Ww. oświadczenie nie może stanowić niepodważalnego dowodu w sprawie. Stanowisko takie potwierdza także opinia prawna Radcy Prawnego Urzędu Gminy P.. Natomiast Informacja Wójta Gminy P., że Wojewoda [...] w sprawie ulicy [...] w J. nie wydawał decyzji komunalizacyjnej nie przesądza o braku podstaw do uzyskania przez Gminę P. własności tej drogi lecz świadczy jedynie o braku należnego zainteresowania ze strony Wójta Gminy P. uregulowaniem stanu własności drogi, co przejawia się w dotychczasowym niezłożeniu wniosku w tej sprawie do Wojewody [...]. W sprawie konieczności uregulowania tej kwestii stanowisko zajęła Rada Gminy P. w uchwale Nr [...] z dnia [...]r. zobowiązującej Wójta Gminy P. do wystąpienia do Wojewody [...] celem uzyskania decyzji o przejściu na własność Gminy P. gruntów zajętych pod gminną drogę na długości około 130 m tj. do końca istniejącej zabudowy na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Wniosek do Wojewody [...] w powyższej sprawie nie został jeszcze złożony przez Wójta Gminy P. Zdaniem skarżącego także sposób załatwienia ww. sprawy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. koliduje z podstawowymi zasadami prawa i postępowania administracyjnego, wyrażonymi w ww. normach k.p.a.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo [...]WINB wskazał m.in., że strona miała świadomość toczącego się przed tut. organem postępowania i mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do składania dowodów czy wniosków z czego nie skorzystała. Nadto metryka jest jedynym dokumentem urzędowym, zaświadczającym o przebiegu ul. [...] jako drogi publicznej (art.76 k.p.a.).
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 672/05 tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ustalono bowiem w oparciu o relację Wójta Gminy P., iż organ ten w dniu [...]r. złożył do Wojewody [...] wniosek w sprawie nabycia przez Gminę P. prawa własności nieruchomości, zajętych pod ulicę [...] w J. (w tym działki A. C.), lecz wniosek ten nie został jeszcze rozpoznany. W konsekwencji, mając na uwadze fakt, iż ustalenie statusu prawnego i przebiegu drogi – ulicy [...] w P. ma istotne znaczenie dla oceny legalności wykonanych robót budowlanych w świetle wytycznych, zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3369/01, a ponadto z uwagi na charakter deklaratoryjny decyzji – w razie uwzględnienia wniosku przez Wojewodę – Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się przesłanki uzasadniającej zawieszenie postępowania.
Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 2 lipca 2012 r. Z uwagi jednak na fakt, iż Sąd ustalił, że zakończyło się jedynie postępowanie komunalizacyjne dotyczące jednej z działek położonych przy ul. [...], nie stanowiącej przedmiotowej działki A. C., Sąd postanowieniem z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 834/12 ponownie zawiesił postępowanie.
Postępowanie to zostało podjęte postanowieniem z dnia 22 września 2014 r. po nadesłaniu przez organ ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę P. własności należącej do A. C. nieruchomości nr "4" wydzielonej w projekcie podziału z działki "5" albowiem teren ten w żadnej części nie wchodził w skład pasa drogowego drogi publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.
W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06. Okoliczności te w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zaakcentowania wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie.
Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podobnie jak orzekające w sprawie organy, związany jest ocenami i wskazaniami wyrażonymi przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3369/01, a tym samym nie może w odmienny sposób ocenić kwestii w wyroku tym przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie przyjmuje w ślad za ww. wyrokiem, iż podstawową kwestią w sprawie było ustalenie przez organy nadzoru budowlanego czy skarżący wznosząc ogrodzenie na swojej działce w zakwestionowanej części był zobowiązany do dokonania zgłoszenia zamiaru dokonania tej inwestycji, a tym samym czy wzniesienie bez zgłoszenia ogrodzenia nieruchomości nastąpiło od strony drogi publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że ogrodzenie zrealizowano bez zgłoszenia od strony drogi jako wydzielonego pasa terenu i zaliczonego do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, stanowi podstawę do wydania decyzji na gruncie Prawa budowlanego przez organ nadzoru budowlanego.
Sąd podkreślił wówczas w tej mierze, że z przywołanej przez organ II instancji i znajdującej się w aktach sprawy uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...]r. wynika, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych, którego to faktu nie neguje również A. C.. Jednakże, zdaniem strony, ulica [...] ma jedynie 100 m długości i kończy się około 10 m przed jego nieruchomością, a wobec tego nie zagrodził on drogi publicznej, a jedynie wykonał ogrodzenie na swojej nieruchomości, co nie wymagało zgłoszenia. W konsekwencji Sąd formułując w wyroku z 2004 r. wskazania stwierdził, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego I instancji winien uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie przebiegu ulicy [...] poprzez zasięgnięcie danych zarządcy tej drogi, wynikających z ewidencji. O ile zaś do tej pory ewidencji takiej nie założono w trybie przepisów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych, wyjaśnienia wymagać będzie kwestia, czy podjęta została uchwała Rady Gminy P., ustalająca przebieg dróg gminnych i czy aktem tym objęto ulicę Krótką, a wreszcie, czy Wojewoda [...] wydał decyzję stwierdzającą przejście własności części działki skarżącego na rzecz Gminy P. jako zajętej pod istniejącą drogę publiczną.
Odnosząc się do podnoszonych w sprawie argumentów Sąd zaakcentował nadto, że przez sam fakt utwardzenia nawierzchni żwirem, czyli poprzez wykonanie czynności faktycznych, nie mógł nastąpić skutek prawny w postaci przedłużenia drogi publicznej. Tożsame stanowisko należy wyrazić co do podnoszonych przez T. P. okoliczności w postaci wydania pozwoleń na budowę, planów realizacyjnych i wreszcie zameldowania pod adresem przy ul. [...]. Nawet nadanie ulicy nazwy nie rodzi bowiem skutku prawnego w postaci zakwalifikowania wydzielonego pasa terenu do odpowiedniej kategorii drogi publicznej, podobnie jak wydanie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Nie są to bowiem dokumenty urzędowe, zaświadczające o przebiegu drogi publicznej (art. 76 k.p.a.).
Sąd podkreślił też, że drogi wewnętrzne jako drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych - drogi wiejskie, mimo ogólnej dostępności, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych (art. 11 ustawy o drogach publicznych), nie stanowią zatem drogi, bądź innego miejsca o charakterze publicznym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W konsekwencji ww. wyroku z 2004 r. Sąd w obecnym składzie podjąć może jedynie ocenę formalnej i merytorycznej poprawności przeprowadzonego po raz kolejny postępowania odwoławczego w aspektach do tej pory nie przesądzonych oraz zgodności decyzji drugoinstancyjnej z kwestiami w ww. wyroku przesądzonymi.
Dokonując takiej oceny Sąd stwierdził, że organy zrealizowały wskazania zawarte w ww. wyroku, a wydane przez nie decyzje są formalnie i merytorycznie poprawne.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, stosownie do wskazań zawartych w przywołanym wyżej wyroku, organ I instancji ustalił bowiem, że zgodnie z metryką drogi założoną w [...] r. - będącą jedynym dokumentem w którym podane są parametry drogi - ul. [...] w J. przebiega od ulicy [...] na długości jedynie 100 mb, kończy się ślepo. Ustalił także, że Wojewoda [...] w sprawie ul. [...] nie wydawał decyzji komunalizacyjnej. Tym samym poprawnie uznał, że choć na mocy uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...]r. ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych to jednak uchwała ta dotyczyła jedynie drogi o rozmiarach wskazanych w metryce.
W konsekwencji w pełni podzielić należy przekonanie organów, iż z analizy dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, iż ulica na wysokości działki A. C. nie jest już drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r., a zatem postępowanie w sprawie rozpatrywanego ogrodzenia działki o nr ewid. "1" jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu przed organami nadzoru budowlanego.
Dodatkowym dowodem potwierdzającym ustalenia organów jest fakt wydania przez Wojewodę [...] ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę P. własności należącej wg księgi wieczystej do A. C. nieruchomości nr "4" wydzielonej w projekcie podziału z działki "5" albowiem teren ten w żadnej części nie wchodził w skład pasa drogowego drogi publicznej.
W konsekwencji powyższych ustaleń i analizy całokształtu materiału dowodowego dokonaną przez organ II instancji ocenę, iż PINB w poprawnie umorzył postępowanie w sprawie ocenić należy, zdaniem Sądu, jako w pełni prawidłową. W myśl bowiem art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01).
W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.
Tym samym skoro w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż kwestionowane przez skarżącego roboty nie stanowiły ogrodzenia od strony drogi publicznej a jedynie nie wymagające zgłoszenia ogrodzenie międzysąsiedzkie to prowadzone przez PINB postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej organ zobligowany był umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Prawidłowo zatem organ II instancji utrzymał zaskarżone doń rozstrzygnięcie w mocy. Trafnie nadto wskazał, w ślad za wyrokiem z 2004 r., że przez sam fakt utwardzenia nawierzchni żwirem, czyli poprzez wykonanie czynności faktycznych, nie mógł nastąpić skutek prawny w postaci przedłużenia drogi publicznej. Nawet nadanie ulicy nazwy nie rodzi skutku prawnego w postaci zakwalifikowania wydzielonego pasa terenu do odpowiedniej kategorii drogi publicznej podobnie jak wydanie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę.
W efekcie zarzuty podniesione przez T. P. w skardze nie mogły zostać uwzględnione. Wbrew twierdzeniom skarżącego wskazana w metryce drogi długość ulicy [...] (jedynie 100 m) i fakt, iż działka A. C. nie mieści się w jej pasie nie budzą obecnie wątpliwości, a tym samym ogrodzenie działki w zakwestionowanej części nie zostało usytuowane od strony drogi publicznej, a w konsekwencji, stosownie do ocen zawartych w wyroku z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3369/01, jego realizacja nie stanowiła samowoli budowlanej. Nie znalazły tym samym potwierdzenia zarzuty skarżącego co do niewyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a., art. 75 §1 i § 2 k.p.a., art. 76 §1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a.). Także kwestionowanie przez skarżącego prawdziwości i prawidłowości metryki drogi nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Podzielić należy w tej mierze sformułowaną w odpowiedzi na skargę ocenę organu, iż metryka (której zgodność z oryginałem została poświadczona) została przekazana przez zarządcę drogi tj. Wójta Gminy P. pismem z dnia [...]r. potwierdzającym, iż dotyczy ona ul. [...].
Metryka ta stanowi dokument urzędowy, zaświadczający o przebiegu ul. [...] jako drogi publicznej (art.76 k.p.a.). Mając zatem na uwadze to, iż uchwała o zaliczeniu drogi do kategorii dróg publicznych mogła dotyczyć jedynie drogi zidentyfikowanej co do jej przebiegu, a więc w oparciu o dane zawarte w ewidencji właściwego organu administracji, trafnie orzekające w sprawie organy wywiodły, iż Wojewódzka Rada Narodowa w C. uchwałą nr [...] z dnia [...]r. zaliczyła ulicę [...] do kategorii dróg lokalnych na podstawie znajdującej się w aktach metryki. Forma sporządzenia tej metryki nie może dyskredytować wagi zawartych w niej danych co do długości ulicy.
Dziwi nadto twierdzenie skarżącego, który nie tylko brał udział w trwającym od roku [...] postępowaniu lecz którego wszczęcia przez organ był wręcz inicjatorem, iż w pozbawiony został prawa do wypowiadania się i przedstawiania dowodów. W każdej bowiem chwili strona mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do składania dowodów czy wniosków.
Nadto ustosunkowując się do pisma skarżącego z dnia [...]r. kwestionującego podjęcie przez Sąd zawieszonego postepowania, albowiem zdaniem skarżącego obowiązkiem Sądu było oczekiwać na zakończenie wszystkich spraw rozstrzygających ewentualne nabycie przez Gminę P. położonych przy ul. [...] nieruchomości, nie zaś jedynie postępowania odnoszącego się do działki A. C., Sąd wyjaśnia, że dane zawarte w metryce drogi i potwierdzająca dokonane przez organy w kontrolowanych decyzjach ustalenia treść ostatecznej decyzji Wojewody odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę P. własności należącej do A. C. nieruchomości nr "4" (wydzielonej w projekcie podziału z działki "5") albowiem teren ten w żadnej części nie wchodził w skład pasa drogowego drogi publicznej, stanowią dowody w pełni wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.