Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta B. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] r., nr [...], ustalono skarżącym K. W. i S. K., jako rodzicom małoletniej M. A.W. (dalej: "córka skarżących" lub "córka’) odpłatność za jej pobyt w zakładzie opiekuńczo-leczniczym na łączną kwotę 19 720,64 zł., za okres od dnia 17 marca 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. Nadmienić przyjdzie, że córka skarżących urodziła się w dniu 11 marca 2005 r. w Szpitalu Miejskim w B. i została przewieziona do szpitala specjalistycznego, w którym przebywała do dnia [...] r. Następnie ze szpitala została odebrana przez Ośrodek Preadopcyjny w C.. Zgodnie z oświadczeniem jej rodziców ich córka nie przebywała z nimi w domu ani jednego dnia, jak też nigdy nie sprawowali nad nią żadnej opieki. Wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2005r. skarżący wyrazili zgodę na anonimową adopcję ich córki i poinformowali o tym organ I instancji w dniu 8 stycznia 2019 r. Uzasadniając wniosek podali, że ich córka przyszła na świat z dużymi problemami zdrowotnymi, dlatego nie są w stanie podjąć się jej utrzymania i wychowania.
Postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. pozbawiono skarżących wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką, a następnie postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] r. sygn. akt [...], postanowiono ją umieścić w zakładzie opiekuńczo-leczniczym.
Skarżący pismem z dnia 6 listopada 2019 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] r. W jego uzasadnieniu wskazali, że pozostawili córkę bezpośrednio po urodzeniu w szpitalu, co wyklucza wobec nich późniejsze ustalenie odpłatności za pobyt w zakładzie leczniczo-opiekuńczym.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji odmówił skarżącym wznowienia postępowania w sprawie odpłatności za pobyt ich córki w zakładzie opiekuńczo-wychowawczym.
Na skutek złożonego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "organ II instancji") postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i jego w uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z oświadczeniem skarżących dowiedzieli się oni o możliwości złożenia takiego wniosku po otrzymaniu decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności, zatem zachowali miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.
Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 123-125, art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 149 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), wznowił postępowania zakończone decyzją własną z dnia [...] r., podając przy tym, że opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej nie stosuje się do rodziców dziecka pozostawionego bezpośrednio po urodzeniu, oraz zaznaczył, że w chwili wydawania tej decyzji nie posiadał istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy informacji oraz stosownej dokumentacji medycznej córki skarżących.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 2,6-8 oraz art. 194 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 821, dalej: "ustawa"), art. 18 ust. 2-3 i 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1373) oraz uchwały nr XVIII/238/15 Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 23 listopada 2015 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, odmówił skarżącym odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt ich córki w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w okresie od dnia 17 marca 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie pozostawili małoletniej bezpośrednio po urodzeniu w szpitalu, tylko w dniu kwietniu 2015 r. złożyli oświadczenie o wyrażeniu zgody na umieszczenie córki w Interwencyjnym Ośrodku Preadopcyjnym w C..
Jednocześnie oświadczyli, że w przypadku podjęcia decyzji o zrzeczeniu się praw rodzicielskich stawią się w sądzie i przeprowadzą związane z tym formalności. Zdaniem organu I instancji, córka skarżących nie została umieszczona w zakładzie opiekuńczo-leczniczym bezpośrednio po urodzeniu, tj. w możliwie najkrótszym czasie od momentu potwierdzenia się przyczyny jej umieszczenia w zakładzie. Termin "bezpośrednio" oznacza, w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś/czymś lub krótko po czymś/kimś. Jest to termin węższy niż np. termin "bez zbędnej zwłoki", czy nawet "niezwłocznie".
W ocenie organu I instancji wyczerpanie dyspozycji art. 193 ust. 7 ustawy wymaga aby dziecko zostało pozostawione przez rodziców "bezpośrednio po urodzeniu", a więc najwcześniej jak to jest możliwe. Również faktu umieszczenia dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym nie można utożsamiać z wyrażeniem zgody na przysposobienie w trybie art. 119 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (obecnie: Dz.U. z 2020 r. poz. 1359). Wyrażenie zgody jest bowiem oświadczeniem woli (czynnością prawną), a oddanie dziecka jest czynnością faktyczną. Nie każde umieszczenie dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym wiąże się ze zrzeczeniem się praw rodzicielskich (wyrażeniem zgody na adopcję), czy jego odebraniem. Można zatem umieścić dziecko w zakładzie choćby na swój wniosek bądź w trybie interwencyjnym, a następnie zakładając posiadanie praw rodzicielskich przez rodziców, zmienić zdanie w tym zakresie.
Każdorazowo jednak koszty pobytu dziecka w zakładzie ponoszą solidarnie rodzice dziecka. Przyjąć także należy, że termin "bezpośrednio" nie może być utożsamiany z terminem sześciotygodniowym na wyrażenie zgody na przysposobienie dziecka. Przywołane twierdzenia poparto stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2296/18, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej: "CBOS").
Pismem z dnia 19 czerwca 2020 r. skarżący złożyli odwołanie, w którym zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie art. 193 ust. 1 ustawy w związku z art. 18 ust. 2-3 i 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez uznanie, iż na nich ciąży obowiązek regulowania opłaty za pobyt małoletniej córki w zakładzie opiekuńczo-leczniczym. Zaznaczyli, że brak jest podstaw prawnych do ustalenia opłaty, bowiem zakład nie wchodzi w zakres pieczy zastępczej, a oni pozostawili córkę bezpośrednio po urodzeniu, co stanowi przesłankę odstąpienia od opłaty. W przypadku uznania, że opłata winna być przez nich uregulowana również w przypadku pobytu ich córki w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, to organ I instancji naruszył art. 193 ust.7 ustawy, poprzez błędną jego interpretację.
Organ II instancji decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] r. oraz umorzył postępowanie w całości. W uzasadnieniu wskazał, że skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja ustalająca odpłatność skarżących za pobyt ich córki w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, za okres od dnia 17 marca 2015r. do dnia 29 lutego 2016 r., to tym samym zostało przesądzone, że nie spełniły się przesłanki uprawniające do odstąpienia od tej odpłatności, dlatego powadzenie ponownie postępowania w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.
Pismem z dnia 2 września 2020 r. skarżący złożyli skargę na powyższą decyzję, w której domagali się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie art. 193 ust. 1 i 7 oraz art. 194 ust. 1-3 ustawy w związku z art. 18 ust. 2-3 i 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz uchwały nr XVIII/238/15 Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 23 listopada 2015r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części (...), poprzez ich wadliwe zastosowanie, bowiem zakład opiekuńczo-leczniczy nie wchodzi w zakres pieczy zastępczej, o której mowa w ustawie, a także naruszenie art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 149 § 1 i 2, art. 145 § 1 i art. 151 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie brak jest podstaw do rozpatrzenia kwestii odstąpienia od ustalenia odpłatności.
Zdaniem skarżących, organ winien rozpoznać sprawę co do istoty (ustalenia odpłatności), a wcześniej dokonać weryfikacji zasadności odstąpienia od ustalenia tejże opłaty, dopiero później wydać merytoryczną decyzję. Dodatkowo, zarzucili organowi I i II instancji naruszenie art. 6-8 w związku z art. 11 i 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji, polegające na przywołaniu regulacji prawnej, bez jej wyjaśnienia, jak również bez właściwego, szczegółowego i precyzyjnego odniesienia się do merytorycznych twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że skoro organ II instancji twierdzi, że postępowanie wszczęte ich wnioskiem podlega umorzeniu, albowiem w obrocie pozostała decyzja organu I instancji z dnia [...] r., to niniejsze postępowanie powinno być zawieszone, do czasu rozstrzygnięcia ich odrębnego wniosku wszczynającego postępowanie o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji.
W odpowiedzi na skargę z dnia 2 października 2020 r. organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że na dzień jej wydania była w toku sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r., dlatego organ I instancji w niniejszej sprawie orzekał w trybie zwykłym a nie wznowieniowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych.
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga jest zasadna.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy: ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz k.p.a.
Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, tj. wydania decyzji o wznowieniu lub odmowie wznowienia na podstawie zbadania warunków formalnych takiego wniosku oraz wydania decyzji merytorycznej.
Pierwotnie organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, jednakże na skutek decyzji kasacyjnej organu II instancji, wznowiono postępowanie administracyjne, gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nieznane organowi, który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).
Skarżący dowiedzieli się o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] r. oraz złożyli stosowny wniosek w tym zakresie zachowując przewidziany przepisami prawa termin.
Tymczasem kwestia stwierdzenia nieważności decyzji ma pierwszeństwo przez postępowaniem w przedmiocie wznowienia postępowania. Stąd też, argumentacja organu II instancji zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nie została wyeliminowana z obrotu w ramach stwierdzenia nieważności, to niniejsze postępowanie wszczęte wnioskiem skarżących o wznowienie postępowania należało umorzyć, nie znajduje uzasadnienia.
Istotnie jest, że w dniu 7 sierpnia 2020 r., czyli w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przed tut. Sądem toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt córki skarżących w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, a prawomocny wyrok w tej sprawie zapadł w dniu 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 96/20 (CBOS).
Mając na uwadze powyższe organ I instancji, jak i organ II instancji wadliwie zastosowały przepisy postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie wznowieniowe powinno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Gl 96/20.
Na mocy art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2). Zatem jest zobowiązany do wydania decyzji o ściśle określonej treści. Zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca decyzja organu I instancji nie zostały wydane w trybie wznowieniowym, ale w trybie zwykłym.
Nie ulega wątpliwości, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego. Odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest podyktowane zatem wadliwością czynności poprzedzających wydaniem rozstrzygnięcia. Ponadto, ponowne rozstrzygnięcie istoty sprawy administracyjnej w postępowaniu wznowieniowym powinno uwzględniać zasadę aktualności, a także obejmować tę sprawę w jej całokształcie, tak jakby w ogóle nie była wcześniej rozstrzygana (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 657/20, CBOS).
W tym miejscu należy przypomnieć, że w tut. Sądzie toczyły się następujące sprawy ze skarg skarżących:
- - w przedmiocie odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w której wydano wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 93/19 uchylający zaskarżoną decyzję, tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r., nr [...];
- - w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, w której wydano wyrok z dnia 20 lipca 2020r. sygn. akt II SA/Gl 130/20, uchylający zaskarżoną decyzję, tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...];
- - w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w której wydano wyrok z dnia 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 96/20, uchylający zaskarżona decyzję, tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...].
Mając na uwadze powyższe organ I instancji zobowiązany będzie w nowej decyzji uwzględnić wskazania wynikające z opisanych prawomocnych wyroków tut. Sądu.
Na mocy art. 193 ust. 1 i 7 ustawy miesięcznej opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej nie stosuje się do rodziców dziecka pozostawionego bezpośrednio po urodzeniu.
Zgodnie z art. 18 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka do ukończenia 18. roku życia, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26. roku życia, przebywającego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej, który udziela świadczeń całodobowych, ustala się w wysokości odpowiadającej 200% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej. W przypadku dziecka pozbawionego opieki i wychowania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej przez sąd opłata ta wynosi nie mniej niż 200% najniższej emerytury (ust. 2); opłatę, o której mowa w ust. 2 zdanie drugie, w przypadku dziecka pozbawionego opieki i wychowania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej przez sąd, ponosi powiat właściwy ze względu na miejsce urodzenia dziecka.
Jeżeli nie można ustalić powiatu właściwego ze względu na miejsce urodzenia dziecka, właściwy do ponoszenia opłaty jest powiat miejsca siedziby sądu, który orzekł o umieszczeniu dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej (ust. 3). Jest to regulacja niezależna od art. 193 ust. 7 ustawy. Ponadto, nawet gdyby uznać, że dziecko znajduje się w pieczy zastępczej, to i tak opłata taką nie obciąża się rodziców dziecka pozostawionego bezpośrednio po urodzeniu. Warto także odnieść się do znaczenia "bezpośrednio po urodzeniu" ujętego w art. 193 ust. 7 ustawy. Organ I instancji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2296/18 (CBOS), jedynie w zakresie jednej tezy, zupełnie pomijając drugą dotyczącą właśnie powyższego sformułowania.
Sąd w wyroku tym wskazał, że "bezpośrednio" oznacza w możliwie najkrótszym czasie od momentu potwierdzenia się przyczyny umieszczenia dziecka w placówce. Taka właśnie szczególna sytuacja miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy i stała się przedmiotem wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie decyzji organu I instancji z dnia 21 czerwca 2017 r.
Zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w przypadku gdy opłatę, o której mowa w ust. 2 zdanie drugie, poniósł powiat, rodzice dziecka umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej obowiązani są do zwrotu powiatowi kwoty poniesionej opłaty. Przepisy art. 193 ust. 2 i 6-8, art. 194 i art. 195 ustawy stosuje się odpowiednio.
W świetle powyższego wywodu, zarzut skargi dotyczący naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasady informowania znajdują odzwierciedlenie w ustalonym stanie faktycznym. Bez wątpienia skarżący dokumenty świadczące o pozostawieniu córki bezpośrednio po urodzeniu w szpitalu, przedłożyli dopiero w toku postępowania administracyjnego, a nie na jego początku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni treść art. 153 p.p.s.a. oraz zastosuje się do wskazań, co do dalszego postępowania, które wynikają wprost z powyższych rozważań.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 z późn. zm.) z uwagi na zaistnienie sytuacji szczególnej związanej z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i związanym z tym zagrożeniem dla życia i zdrowia stron oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.