Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści formularza wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małżonką, poza zajmowanym budynkiem mieszkalnym o pow. 150 m2 nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty potwierdzające wysokość dochodów osiąganych przez jego małżonkę oraz kopie dokumentacji księgowej prowadzonej na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego a także rachunki za media. Pomimo wezwania skarżący nie udokumentował wysokości wydatków przeznaczanych na zakup niezbędnych lekarstw.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Aby jednak oceny tej można było dokonać w sposób wszechstronny i rzetelny, koniecznym jest uzyskanie jak najpełniejszego obrazu sytuacji materialnej strony, czemu służy zarówno treść druku formularza PPF jak i możliwość wezwania o tzw. dodatkowe dokumenty źródłowe.
Mając na sytuację materialną skarżącego uznano, że zasadnym będzie przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z części wpisu od skargi, albowiem konieczność uiszczenia tej opłaty w pełnej wysokości mogłaby pogorszyć sytuację materialną strony.
W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że małżonka skarżącego uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 1234 zł, zaś sam skarżący, w miesiącu wrześniu osiągnął dochód w wysokości 3676 zł, natomiast w sierpniu 2935 zł netto miesięcznie – co potwierdzają nadesłane kopie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Bieżące wydatki w rodzinie wnioskodawcy kształtują się na poziomie około 515 zł miesięcznie (opłaty za dostawy energii elektrycznej, wody oraz odbiór odpadów). Skarżący w żaden sposób nie udokumentował kwot przeznaczanych na zakup niezbędnych lekarstw, ale gdyby nawet przyjąć jako wiarygodne jego oświadczenia w tym zakresie, to stałe wydatki wynosiłyby około 900. Oznacza to, że dyspozycji dwóch osób pozostaje około 2000 zł miesięcznie.
Mając na uwadze wysokość wymaganego w niniejszej sprawie wpisu od skargi – tj. kwotę 2000 zł uznano, że wnioskodawca bez uszczerbku w utrzymaniu swojej rodziny będzie w stanie ponieść wydatek stanowiący ¼ tej kwoty jak również pozostałe koszty sądowe. Sytuacja materialna strony nie może być zaliczona do szczególnie trudnych, co ewentualnie dawałoby podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku w całości.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.