Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. orzekł nakaz rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu budowlanego w S. przy ul G. (działki 1;
2) będącego w budowie. Adresatem tej decyzji był F. B. zam. w R. ul. [...] (nazywany w dalszej części uzasadnienia również "skarżącym"). Na skutek odwołania złożonego przez F. B. sprawę rozpatrywał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., który decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał skarżoną decyzję w mocy. Nakaz rozbiórki stał się ostateczny.
W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku PINB w W. dnia [...] r. wysłał upomnienie nr [...], wzywając F. B. do realizacji obowiązku nałożonego decyzją nr [...].
W związku z brakiem reakcji skarżącego, organ I instancji dnia [...]r. wystawił tytuł wykonawczy (druk TYT-3). Jednak oględziny przeprowadzone dnia [...] r. potwierdziły, iż F. B. nadal uchyla się od realizacji obowiązku rozbiórki.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] PINB w W. wymierzył skarżącemu grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 126 182,24 zł. Jako podstawę swego rozstrzygnięcia przyjął art. 119 § 2, 121 § 4 i 5, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015). Przy ustaleniu ceny metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego uwzględnił Komunikat Prezesa GUS z dnia 20 maja 2014 r. (Dz. Urz. GUS z 2014 r. poz. 22).
Zażalenie na to postanowienie w imieniu F. B. złożyła adwokat P. N. Poza stwierdzeniem, iż grzywna została nałożona nieprawidłowo, nie podniosła jednak żadnych argumentów potwierdzających tę tezę.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał skarżone postanowienie w mocy. W jego ocenie zarówno postępowanie organu I instancji, jak i podjęte rozstrzygnięcie odpowiadają przepisom prawa.
Na powyższe postanowienie skargę do tutejszego Sądu złożył F. B. osobiście. Wniósł o "uchylenie i umorzenie" grzywny. Podniósł, iż już dwa lata temu złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego projekt budowlany budynku, co do którego orzeczono rozbiórkę.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na początku należy zważyć, iż w tym postępowaniu Sąd dokonuje oceny prawidłowości postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki orzeczonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Zatem poza zakresem orzekania pozostaje problem legalności budynku wzniesionego przez skarżącego na nieruchomości w S. przy ul G. (działki 1; 2). Ta kwestia została uprzednio rozstrzygnięta w dwóch instancjach przez organy nadzoru budowlanego, a F. B. nie złożył skargi na te rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. W tym zakresie zarzut rozpatrywanej skargi, polegający na okoliczności, iż po wydaniu nakazu rozbiórki inwestor przedłożył projekt budowlany, nie ma tu znaczenia.
W świetle art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.
W przypadku, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa a jej wysokość stanowi (w przypadku rozbiórki budynku lub jego części) iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.
W rozpatrywanej sprawie organ administracji upomnieniem z dnia [...] r. nr [...] wezwał F. B. do dobrowolnego wykonania obowiązku rozbiórki budynku. Brak reakcji skarżącego spowodował, że został wystawiony tytuł wykonawczy. Niezależnie od tego, dnia [...] r. zostały przeprowadzone oględziny, w których mimo wezwania, F. B. nie wziął udziału. Dopiero wówczas organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie o nałożeniu grzywny. W ocenie Sądu podjęte rozstrzygnięcie spełnia wymagania przewidziane w art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyli postanowienie zawiera przewidziane prawem elementy jak i dołączono do niego tytuł wykonawczy. Nie budzi również wątpliwości wysokość ustalonej grzywny.
Powyższe okoliczności wskazują, iż podniesiony w skardze zarzut nie był zasadny. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.