Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 30 czerwca 2023 r. nr SKO.UL/41.7/198/2023/12324/AMak, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.), po rozpoznaniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w K. (dalej – [...]SM, Spółdzielnia), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej – organ I instancji, Prezydent Miasta) z dnia 8 grudnia 2022 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem A. Sp. z o.o. w W. (dalej – Spółka, Skarżąca), organ I instancji decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch kontenerowych budynków z pomieszczeniem technicznym i portiernią na działce 1 (km. 8, D.) w rejonie [...] w K. W odwołaniu z dnia 27 grudnia 2022 r. Spółdzielnia zanegowała decyzję Prezydenta Miasta wnosząc o jej uchylenie i wydanie odmowy ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach [...]SM wskazała na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Otóż - jej zdaniem – uzasadnienie decyzji jest ogólnikowe i nie wyjaśnia kluczowych kwestii, w tym m.in. sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, określenia parametrów i wskaźników dla nowej zabudowy.
Ponadto zauważono, że organ I instancji nie odniósł się do zastrzeżeń, które - w opinii Spółdzielni - stanowią przeszkodę dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W tym zakresie wskazano na postanowienie Sądu Rejonowego K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] wydane w ramach postępowania dotyczącego zasiedzenia służebności gruntowej. Orzeczeniem tym, jak wskazała Spółdzielnia, zakazano Spółce zagradzania nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] (działki 1 i 2), przez stawianie szlabanów, ogrodzeń, bram, murów, banerów, samochodów oraz innych rzeczy. Zaznaczono również, że pod sygn. [...] toczy się postępowanie o naruszenie prawa posiadania służebności na działce 3 i 1, w tym w związku z posadowieniem obiektu kontenerowego. [...]SM podkreśliło w dalszej kolejności, że inwestycja planowana jest na działce, która stanowi drogę pożarową do pawilonu handlowego położonego przy [...] w K. Konkludując Spółdzielnia uznała, że w tej sytuacji ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch kontenerów pozostaje w sprzeczności z orzeczeniem sądu powszechnego, które wiąże m.in. organy administracji, a ponadto zagraża bezpieczeństwu pożarowemu i narusza ład i sposób zagospodarowania przestrzennego.
Kolegium decyzją z dnia 14 lutego 2023 r. nr SKO.UL/41.7/13/2023/959/AMak uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 8 grudnia 2022 r. oraz przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przedstawiono przebieg postępowania, a następnie przywołano przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. W dalszej części decyzji Kolegium zaprezentowało pogląd, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana co do zasady dla inwestycji przyszłej (niezrealizowanej). Dla przedsięwzięcia istniejącego lub będącego w realizacji jest możliwe wydanie tego typu decyzji wyłącznie w przypadku zobowiązania inwestora do jej przedłożenia w ramach procesu legalizacji samowoli budowlanej. Tymczasem organ odwoławczy wobec sprzecznych informacji przekazywanych przez Spółdzielnię i Spółkę powziął wątpliwość co do tego, czy na działce nr 1 znajduje się zabudowa w postaci kontenera, czy też nie. Okoliczność ta – zdaniem Kolegium – ma istotne znaczenie dla sprawy i winna być wyjaśniona w toku dalszego postępowania.
Na decyzję Kolegium z dnia 14 lutego 2023 r. Spółka wniosła sprzeciw, który został uwzględniony przez WSA w Gliwicach. Mianowicie Sąd wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II SA/Gl 442/23 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach orzeczenia wyrażono pogląd, że nie zasiniały podstawy dla zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Według Sądu, postępowanie w przedmiocie rozbiórki obiektów budowalnych zlokalizowanych na działce nr 2 pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W świetle art. 63 ust. 2 u.p.z.p. podobnie oceniono postępowanie dotyczące zasiedzenia służebności gruntowej przechodu i przejazdu przez działki nr 2 i 1, gdyż ustalenie warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Obojętne dla sprawy – zdaniem Sądu - jest również to, że na działce nr 1 znajduje się rzecz ruchoma, czyli kontener, który został przetransportowany na tę działkę na platformie kołowej. Podkreślono, że w stosunku do tego obiektu nie zostało wszczęte jakiekolwiek postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej.
Kolegium uwzględniając wytyczne WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 24 kwietnia 2023 r., decyzją z dnia 30 czerwca 2023 r. nr SKO.UL/41.7/198/2023/12324/AMak uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 grudnia 2022 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy przede wszystkim stwierdził, że będąc związany wspomnianym wyrokiem odstępuje od wyjaśnienia, czy na działce nr 1 istnieje już jeden z kontenerów objętych wnioskiem Spółki. Przystępując do badania przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ odwoławczy uznał, że o ile Prezydent Miasta prawidłowo wyznaczył obszar analizowany, to nie dokonał ustaleń niezbędnych dla wykazania dobrego sąsiedztwa. Wskazał, że wbrew obowiązkowi nie wyznaczono linii zabudowy.
Natomiast w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy nie określono jego średniej wartości dla obszaru analizowanego, jak również nie udokumentowano stanowiska, że przedsięwzięcie to nie wpłynie znacząco na zwiększenie tego wskaźnika na tym terenie. Uchybienia – w opinii Kolegium – dotyczą również określenia szerokości elewacji frontowej. Brak jest bowiem m.in. informacji o średniej wartości tego parametru w obszarze analizowanym. Zwrócono uwagę w tej materii, że niezrozumiałe jest stwierdzenie organu, że parametr ten nie ulegnie zmianie, skoro postępowanie nie dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu, a budowy dwóch nowych obiektów. Identyczne uwagi wyartykułowano w kwestii stanowiska organu I instancji dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Nie stwierdzono natomiast naruszeń w pozostałym zakresie przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Konkludując Kolegium wyraziło stanowisko, że organ I instancji naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż nie przeprowadził w sposób prawidłowy analizy urbanistycznej, co uniemożliwia ocenę spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jednocześnie stwierdzono, że zakres braków wyklucza zastosowanie art. 136 § 1 k.p.a., tj. uzupełnienie materiału dowodowego w ramach postępowania odwoławczego.
W międzyczasie, tj. przed wydaniem wspomnianego wyroku z dnia 24 kwietnia 2023 r., po uzupełnieniu postępowania dowodowego Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr [...] ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazał w jej treści, że Spółka wyjaśniła, że na działce nr 1 nie znajduje się obecnie jakikolwiek obiekt, który podlegałby naniesieniu na mapę zasadniczą.
W odwołaniu z dnia 8 maja 2023 r. od decyzji organu I instancji z dnia 20 kwietnia 2023 r. Spółdzielnia powtórzyła argumentację prezentowaną w toku postępowania. Dodatkowo stanęła na stanowisku, iż Prezydent Miast niezasadnie przyjął, że obiekt znajdujący się na działce nr 2 (sąsiadującej bezpośrednio z działką nr 1) jest obiektem reklamowym. Podniesiono bowiem, że w sprawie o sygn. akt [...] pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że jest to pomieszczenie służące pracownikom ochrony.
Kolegium decyzją z dnia 7 lipca 2023 r. nr SKO.UL/41.7/192/2023/11974/AMak uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2023 r. Oprócz powtórzenia argumentacji zaprezentowanej już wcześniej w decyzji z dnia 30 czerwca 2023 r. zwrócono uwagę na potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z dnia 20 kwietnia 2023 r. Wskazano bowiem, że w niniejszej sprawie w pewnym momencie istniały dwa rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne, a ponieważ pierwsze z nich (z dnia 8 grudnia 2022 r.) zostało uchylone w trybie art. 138 § 2 k.p.a. to zachodzi potrzeba wydania decyzji kasatoryjnej w odniesieniu także do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2023 r. Podkreślono przy tym, że organ I instancji w niniejszej sprawie winien prowadzić jedno postępowanie.
W sprzeciwie z dnia 17 lipca 2023 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a dotyczącym decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2023 r., pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne w okolicznościach sprawy przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w sytuacji gdy sprawa została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 8 grudnia 2022 r., a dalsze postępowanie w sprawie dotknięte było nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Wobec tego zarzutu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że w dniu wydawania decyzji przez Kolegium, tj. 30 czerwca 2023 r. w obrocie prawnym były dwie decyzje organu I instancji z: 8 grudnia 2022 r. i 20 kwietnia 2023 r. W ocenie pełnomocnika, uchylenie przez Sąd decyzji Kolegium z dnia 14 lutego 2023 r. doprowadziło do tego, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia 8 grudnia 2022 r. stało się ostateczne. Brak było natomiast podstaw ku temu, aby Kolegium wydawało decyzję kasatoryjną z dnia 30 czerwca 2023 r. wskutek ponownego rozpatrzenia odwołania Spółdzielni.
Ponadto, według pełnomocnika Spółki, w momencie wniesienia sprzeciwu organ I instancji nie był uprawniony do prowadzenia postępowania i wydania kolejnej w sprawie decyzji z dnia 20 kwietnia 2023 r. Z tych też przyczyn, w opinii pełnomocnika, SKO powinno stwierdzić: 1) na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2023 r., 2) na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania Spółdzielni, 3) umorzyć postępowanie w części, w jakiej prowadzone było na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2023 r.
W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Nadmienić należy, że Spółka wniosła również sprzeciw od decyzji Kolegium z dnia 7 lipca 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że w myśl art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.
Sąd podkreśla, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu I instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę merytorycznie.
Ponadto już z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne z art. 138 § 2 k.p.a. jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki NSA: z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2958/14, Lex nr 2142416; z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II OSK 65/15, Lex nr 2177618).
Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga odniesienia się do treści art. 138 § 2 k.p.a. W świetle tego przepisu organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dla wykładni art. 138 § 2 k.p.a. istotne znaczenie ma art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Analiza norm procesowych wynikających z powyższych przepisów k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może skorzystać z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienia do skasowania decyzji organu I instancji tylko w sytuacji, w której organ ten, stosując środki wskazane w art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".
Jak wskazuje się w orzecznictwie, sądowa ocena decyzji kasatoryjnej dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest oceną przesądzającą o meritum sprawy. Sąd bada jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 43/19, Lex nr 2627240).
Badając kwestię zasadności wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej podnieść przyjdzie, że wskazano w niej przede wszystkim na niedostatki dowodowe postępowania pierwszoinstancyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym nie dokonał ustaleń pozwalających na przyjęcie wystąpienia tzw. "dobrego sąsiedztwa", które warunkuje wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji, a także kształtuje parametry i wskaźniki przyszłego przedsięwzięcia. W tym zakresie wskazano, że Prezydent Miasta nie przeprowadził analizy dotyczącej: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Brak jest bowiem wyjaśnienia, jak kształtują się te elementy na wyznaczonym obszarze, a tylko taka wiedza pozwala na wykazanie prawidłowości przyjętych parametrów i wskaźników dla nowej zabudowy.
Wspomniane uchybienia wiązane są z nieprawidłowościami analizy, która przeprowadzana jest dla ustalenia, czy spełniona została zasada "dobrego sąsiedztwa", a więc, czy planowana inwestycja wpisuje się w zastany ład przestrzenny. W ramach tych zabiegów dokonuje się badania, czy w najbliższym sąsiedztwie występuje zabudowa, która pozwala na określenie parametrów i wskaźników dla nowego obiektu i który musi być pod względem funkcji zgodny z funkcją już występującą na danym obszarze lub też o funkcji, która będzie uzupełnieniem funkcji podstawowej i nie będzie z nią kolidowała. Ustaleń tych dokonuje się w ramach przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wykładnia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje, że dla ustalenia warunków zabudowy koniecznym jest spełnienie łącznie wszystkich warunków wymienionych w tym przepisie. Ponieważ Kolegium dostrzegło uchybienia jedynie w obrębie przesłanki z pkt 1, to dalsze rozważania będą jej dotyczyć.
Wspomniany art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy koniecznym jest spełnienie warunku polegającego na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Dopełnieniem tej regulacji jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm. – dalej rozporządzenie).
Treść § 4, § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że wyznaczenie linii zabudowy, czy też określenie intensywności zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jak również szerokości elewacji frontowej poprzedzone musi być ustaleniami dotyczącymi tego, jak parametry i wskaźniki kształtują się w odniesieniu do poszczególnych obiektów i nieruchomości znajdujących się w obszarze wyznaczonym na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Dane te – w myśl wymienionych uregulowań – dopiero pozwalają na określenie warunków dla nowej zabudowy, tj. zgodnie z podstawowymi regułami, bądź też jako odstępstwo od tej reguły, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze wyznaczonym na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p.
Decyzja organu I instancji oraz jej załączniki, jak trafnie zauważyło to Kolegium, nie zawierają jakichkolwiek informacji dotyczących wskaźników i parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Stąd wyklucza to możliwość kontroli prawidłowości twierdzeń organu I instancji dotyczących tej kwestii. Co więcej, pomimo obowiązku nie wyznaczono: linii zabudowy (§ 4 rozporządzenia), wskaźnika intensywności zabudowy (§ 5 rozporządzenia), szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia) i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozporządzenia). Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że cześć graficzna analizy wbrew wymaganiom wynikającym z § 9 ust. 4 rozporządzenia nie zawiera nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.
Pełnomocnik Spółki nie neguje owych nieprawidłowości. W sprzeciwie koncentruje się natomiast na wykazaniu, że decyzja organu I instancji z dnia 8 grudnia 2022 r., którą ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, ma charakter ostateczny. Wywiódł to z faktu uchylenia przez tut. Sąd decyzji Kolegium z dnia 14 lutego 2023 r. Jego zdaniem, organ II instancji w tej sytuacji nie był uprawniony do ponownego rozpatrzenia odwołania Spółdzielni od wspomnianej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 grudnia 2022 r. i w dalszej kolejności do jej wyeliminowania.
Odnosząc się do tego stanowiska stwierdzić należy, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Otóż jak już wcześniej wyjaśniano - stosownie do art. 64e p.p.s.a. - rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W zależności od wyniku przeprowadzonej kontroli sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.) lub oddala sprzeciw, w przypadku jego niezasadności (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Uwzględnienie sprzeciwu i co za tym idzie uchylenie decyzji organu II instancji nie oznacza jednak zakończenia postępowania administracyjnego. Wskazuje to jedynie, że podnoszone przez organ odwoławczy okoliczności nie uzasadniały wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Dlatego też organ II instancji w takiej sytuacji nie tyle może, co jest zobligowany (stosownie do zasady dwuinstancyjności – art. 16 k.p.a. i funkcji odwołania – art. 127 § 1 k.p.a.) do przeprowadzenia kolejnej kontroli decyzji organu I instancji przez ponowne rozpatrzenie sprawy.
Poza tym podmiot, który zakwestionował rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w formie odwołania ma prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie w trybie odwoławczym ponownie rozpoznana. Uprawnienia tego nie znosi wyrok sądu administracyjnego wydany w oparciu o art. 151a § 1 p.p.s.a., którym uchyla kontrolowaną decyzję kasatoryjną. Następstwem takiego orzeczenia jest więc powrót sprawy do etapu postępowania odwoławczego, które winno się zakończyć decyzją zawierającą jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 138 § 1 i 2 k.p.a.
Przenosząc to na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2023 r. uchylił decyzję Kolegium z dnia 14 lutego 2023 r., co obligowało SKO do ponownego rozpoznania sprawy wobec wniesionego odwołania przez Spółdzielnię. Skoro postępowanie instancyjne nie zostało zakończone, to niezasadnym jest przypisywanie decyzji organu I instancji przymiotu ostateczności. W myśl bowiem art. 16 § 1 k.p.a. decyzje ostateczne to te, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodać w tym miejscu należy, że późniejsza decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2023 r. i decyzja Kolegium z dnia 30 czerwca 2023 r. pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia 8 grudnia 2023 r. było wcześniejsze w stosunku do wspomnianych aktów. Dlatego też w stosunku do nich w odrębnym postępowaniu należy przeprowadzić rozważania co do potrzeby wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Podsumowując, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy wydając decyzję kasatoryjną nie naruszył przesłanek ustawowych z art. 138 § 2 k.p.a. Po pierwsze, organ ten wskazał, na konieczne do ustalenia okoliczności. Po drugie, wykazał, że sprawa w nie została wyjaśniona w wystarczającym zakresie. Po trzecie, nie przesądził w żaden sposób o treści ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, zauważając uchybienia nie dające się konwalidować na etapie odwoławczym.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.
Zgodnie natomiast z art. 64d § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym.