Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 maja 2023 r. znak: SKO.PSŚ/41.5/1210/2023/9957/ŁK Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta W. (dalej "organ pierwszej instancji") z 27 marca 2023 r. znak sprawy: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
Organ pierwszej instancji odmówił J. K. (dalej "skarżący") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Podstawę prawną decyzji stanowiły w szczególności przepisy art. 17, art. 20, art. 23, art. 24, art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm.; dalej "u.ś.r.") oraz art. 104 i art. 130 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że niezdolność do samodzielnej egzystencji ojca skarżącego istnieje od 22 września 2022 r. Wobec tego nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r.
Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie zrezygnował z zatrudnienia aby uczestniczyć w czynnościach życia codziennego swojego ojca i służyć mu niezbędną pomocą, gdyż - jak wynika z dostarczonych świadectw pracy - skarżący wykonywał pracę zawodową do 3 marca 2011 r.
W odwołaniu od decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na tym, że organ pierwszej instancji różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w art. 17 ust. 1b u.ś.r. ze względu na moment powstania niepełnosprawności, pomimo, że przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Skarżący wskazał na naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. polegające na stwierdzeniu, że wnioskowane świadczenie nie przysługuje z uwagi na wiek powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skarżący zarzucił także obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegającą na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o wybiórcze, a nie kompleksowe ustalenia w zakresie wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że skarżący do grudnia 2022 r. pracował za granicą, do czasu kiedy stan zdrowia ojca się pogorszył. W grudniu 2022 r. zmuszony był do powrotu do Polski celem podjęcia opieki nad ojcem.
Organ odwoławczy decyzją z 19 maja 2023 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo powołał się na art. 17 ust. 1b u.ś.r. jako negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r., K 38/13.
Jednakże Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Z akt sprawy wynika, że skarżący ostatni raz pracował w Polsce około 12 lat temu. W aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających by skarżący wykonywał jakiekolwiek zatrudnienie za granicą. W przypadku skarżącego nie można zatem mówić o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej celem sprawowania opieki nad ojcem. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie zrezygnował z zatrudnienia, a zakres opieki jakiej wymaga jego ojciec nie jest tego rodzaju, żeby wykluczał podjęcie przez niego zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący nie musi całodobowo wykonywać względem ojca takich zabiegów opiekuńczych, które wymagałyby jego stałej obecności i nieustannego zaangażowania.
Mogą być one bowiem realizowane także w warunkach zatrudnienia i nie wymagają rezygnacji z podejmowania pracy zarobkowej. Z treści wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący przebywał kilka miesięcy w zakładzie karnym, w tym czasie jego ojciec funkcjonował samodzielnie lub przy wsparciu innych osób. Ojciec skarżącego może korzystać z pomocy w formie usług opiekuńczych MOPS w W. Tym samym świadczenie alimentacyjne nie musi polegać na fizycznym sprawowaniu opieki nad osobą jej wymagającą, lecz może polegać np. na finansowaniu usług opiekuńczych.
Skarżący, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Kolegium nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 108 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego, niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób stronniczy oraz nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji. Skarżącemu uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w aktach, tym samym doszło do naruszenia art. 10 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 12 § 1 k.p.a. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pomiędzy niepodejmowaniem przez niego zatrudnienia a koniecznością opieki nad ojcem nie zachodzi związek przyczynowy
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że opieka nad ojcem wyklucza podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Ojciec skarżącego wymaga pomocy w takich prozaicznych czynnościach jak prowadzenie i pomoc w toalecie. Wbrew twierdzeniom organu nie można z faktu podejmowania jedynie prac dorywczych czy nieudokumentowanej pracy za granicą wywodzić wniosku o braku związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym. Niezrozumiałym jest uznanie, że nie zaproponowano żadnych wniosków dowodowych celem wykazania, że skarżący pracował za granicą. Bezsprzecznie jednak skarżący obecnie nie podejmuje zatrudnienia w celu opieki nad niepełnosprawnym ojcem.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że skarżący złożył wniosek o zastosowanie tego trybu postępowania, zaś organ odwoławczy nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Sąd doszedł do przekonania, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.
Organ odwoławczy słusznie uznał, że w rozpoznawanej sprawie fakt zaistnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego mają bowiem obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została przez Trybunał Konstytucyjny uznana za niekonstytucyjny mocą wyroku z 21 października 2014 r. o sygn. akt. K 38/13 (opubl. w OTK-A 2014, nr 9, poz. 104).
Kolegium utrzymało jednak w mocy decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na brak spełnienia przesłanki pozytywnej z art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaniem przez skarżącego opieki nad niepełnosprawnym ojcem a rezygnacją przez skarżącego z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane m. in. osobie, na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmuje ona lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Podstawową przesłanką uprawniającą do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Uprawnienie do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje zarówno wówczas, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie faktycznie rezygnuje z wykonywanej dotychczas pracy, jak i gdy nie podejmuje ona zatrudnienia. Przy czym przepis art. 17 ust.1 pkt 4 u.ś.r. nie wymaga posiadania przez opiekuna zatrudnienia w okresie bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie o przyznanie świadczenia ani nie warunkuje przyznania świadczenia od okresu niepodejmowania pracy. Z regulacji tej jednak wynika, że w każdym przypadku rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia musi pozostawać w ścisłym i bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Konieczność opieki nad osobą niepełnosprawną musi stanowić wyłączną przyczynę niepodejmowania zatrudnienia lub rezygnacji z niego (por. wyroki NSA z 7 sierpnia 2019 r., I OSK 4023/18 oraz z 28 sierpnia 2019 r., I OSK 940/19; wyrok WSA w Krakowie z 26 maja 2020 r., III SA/Kr 346/20 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia nie może być spowodowane przyczynami leżącymi po stronie opiekuna osoby niepełnosprawnej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 sierpnia 2013 r., II SA/Go 516/13; wyrok NSA z 7 listopada 2009 r., I OSK 1549/19 – opubl. w CBOSA).
Jednocześnie podkreśla się, że niepodjęcie lub rezygnacja z zatrudnienia musi mieć charakter całkowity z uwagi na konieczność sprawowania opieki, która z założenia jest opieką stałą lub długotrwałą (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., I OSK 2454/11, opubl. w CBOSA). Zatem rozmiar świadczonej opieki musi być stały i na tyle duży, aby uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie precyzuje ani zakresu ani charakteru opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z uwagi na cel i istotę świadczenia pielęgnacyjnego przyjmuje się, że opieka powinna być osobista, stała bądź długotrwała i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić.
Odnosząc powyższe uwagi natury ogólnej do okoliczności faktycznych sprawy należy zauważyć, że organy obu instancji oparły ustalenia o braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania przez skarżącego opieki nad ojcem jedynie na przedłożonych przez skarżącego świadectwach pracy. Ze świadectw tych wynikało, że skarżący wykonywał pracę zawodową do 3 marca 2011 r. Organy pominęły jednak okoliczność, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji ojca skarżącego zostało wydane w październiku 2022 r. W orzeczeniu tym wskazano, że datą powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji jest 22 września 2022 r. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony przez skarżącego w styczniu 2023 r. Skarżący w toku wywiadu środowiskowego wskazał, że opiekę nad ojcem sprawuje od listopada 2022 r. Natomiast w odwołaniu od decyzji skarżący wyjaśnił, że w celach zarobkowych przebywał za granicą, jednakże w związku z pogorszeniem się stanu zdrowia ojca wrócił do Polski pod koniec grudnia 2022 r. aby się nim zająć.
W tych okolicznościach nie sposób zaakceptować stanowiska organów obu instancji, że świadectwa pracy wystawione ponad 10 lat wcześniej niż orzeczenie w stosunku do ojca skarżącego o niezdolności do samodzielnej egzystencji dowodzą braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem przez skarżącego opieki nad ojcem.
Organ odwoławczy nie poczynił wystarczających ustaleń w kwestii rezygnacji z zatrudnienia przez skarżącego zwłaszcza w kontekście złożonego przez skarżącego oświadczenia o wykonywaniu pracy zarobkowej za granicą. Jeżeli organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniu skarżącego i miał wątpliwości dotyczące przebiegu jego zatrudnienia powinien skierować do skarżącego wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub dokumentów. Poza tym organy obu instancji ograniczyły się do zbadania okoliczności faktycznych związanych z rezygnacją z zatrudnienia i pominęły kwestię, czy aktualnie skarżący nie podejmuje zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem.
W ocenie organu odwoławczego zakres opieki jakiej wymaga ojciec skarżącego nie jest tego rodzaju, żeby wykluczał podjęcie przez skarżącego zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, że skarżący przebywał kilka miesięcy w zakładzie karnym, a w tym czasie jego ojciec funkcjonował samodzielnie lub przy wsparciu innych osób.
Ustalenia Kolegium co do zakresu faktycznie sprawowanej opieki skarżącego nad ojcem oparte zostały na ustaleniach pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy ze skarżącym. Jednakże wywiad środowiskowy został przeprowadzony pobieżnie i nie pozwala na wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Z wywiadu nie wynika jaka jest częstotliwość czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącego względem niepełnosprawnego ojca, tzn. ile czasu dziennie skarżący poświęca na czynności związane ze sprawowaniem opieki. Nie ustalono także jakie są rodzaje schorzeń ojca skarżącego i związane z tym jego indywidualne potrzeby, które mogą wpływać na sposób i zakres sprawowania opieki przez skarżącego. W sprawie nie zostało także wyjaśnione czy schorzenia i dolegliwości ojca skarżącego uniemożliwiają mu samodzielne funkcjonowanie w domu podczas potencjalnego pobytu w pracy skarżącego, czy też stan zdrowia ojca skarżącego wyklucza możliwość pozostawiania go samego w domu.
Brak jest ustaleń czy skarżący jako opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swojego ojca, przez co należy rozumieć nie tylko samo faktyczne sprawowanie opieki, ale również gotowość niesienia mu pomocy w dzień i w nocy. Odnośnie pobytu skarżącego w zakładzie karnym brak jest informacji jakiego okresu dotyczy ta okoliczność i czy w tym okresie ojciec skarżącego ze względu na stan zdrowia wymagał stałej opieki, a jeśli tak to kto tę opiekę sprawował.
Wskazane wyżej okoliczności jako istotne w sprawie powinny być prawidłowo wyjaśnione i nie budzić wątpliwości. Organy nie zebrały jednak w tym przedmiocie wystarczającego materiału dowodowego (w tym wyjaśnień samego skarżącego i jego ojca) i nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta powiązana jest z zasadą postępowania dowodowego, wyrażoną w art. 77 § 1 k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo zbiera materiał dowodowy z własnej inicjatywy, jeżeli uważa to za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów mających wspierać stanowisko strony.
Nie oznacza to jednak, że organ, w związku z twierdzeniami i zarzutami podnoszonymi przez stronę, nie ma obowiązku zgromadzenia takich dowodów, które pozwolą na zweryfikowanie ich prawdziwości. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy niezależnie od inicjatywy dowodowej strony. W konsekwencji, nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2020 r., II OSK 1241/20, opubl. w CBOSA). Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ winien ponadto działać w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), a także należycie i wyczerpującego informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.).
Wobec powyższego w ocenie Sądu negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły przedwcześnie. Organy nie podjęły z urzędu koniecznych czynności wyjaśniających, zmierzających do ustalenia kluczowych dla sprawy okoliczności, tj. związku przyczynowego między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaniem opieki nad ojcem.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zatem zakresie Sąd uznał zarzuty skargi za zasadne.
Jako pozbawiony podstaw Sąd uznał zarzut naruszenia art. 108 k.p.a., gdyż organy nie stosowały ww. regulacji. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. należy wskazać, że może on odnieść skutek tylko wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby naruszenie przez Kolegium zasady czynnego udziału strony w postępowaniu odwoławczym na skutek braku zawiadomienia skarżącego z art. 10 k.p.a. mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący nie wykazał nawet jakiej czynności procesowej nie mógł dokonać i jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić.
Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji ustali stan faktyczny sprawy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku i dokona jego oceny w kontekście spełnienia przesłanek ustawowych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie podejmie stosowną decyzję, którą należycie, z uwzględnieniem treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadni.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).