Uzasadnienie
J. J., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, bezrobotną, bez prawa do zasiłku. W skład jego majątku wchodzi lokal mieszkalny położony w G. o pow. 42,78 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 0,56 ha położona w Gminie D. – zajęta przez komornika. Skarżący czerpie środki na utrzymanie ze zbierania surowców wtórnych. W rozpoznawanej sprawie skarżący, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2013 r. został zwolniony w całości z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Z tego względu rozpoznając obecny wniosek odniesiono się tylko do żądania ustanowienia adwokata z urzędu. Przy ocenie sytuacji materialnej strony oparto się na informacjach płynących z dokumentów nadesłanych przy poprzednim wniosku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść tego rodzaju wydatków bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim lub rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną skarżącego z uwzględnieniem treści przywołanych wyżej przepisów uznano, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości.
Uwzględnienie wniosku J. J. uzasadnione było przede wszystkim okolicznościami dotyczącymi uzyskiwanego przez stronę dochodu (a w istocie jego braku) oraz faktem istnienia zadłużenia względem dostawcy energii elektrycznej. Uznać trzeba, że wnioskodawca uprawdopodobnił w sposób dostateczny, że jego sytuacja materialna jest trudna, o czym świadczy również uzyskanie przez stronę dodatku mieszkaniowego. Wnioskodawca, poza posiadanym lokalem mieszkalnym właściwie nie posiada żadnego majątku (nieruchomość położona w D. podlega zajęciu komorniczemu), którego zbycie bądź tez obciążenie mogłoby przynieść określony dochód. W opisywanej sytuacji nie znaleziono również podstaw do zakwestionowania wiarygodności oświadczeń strony odnośnie źródła utrzymania, a informacja ta jest uwiarygodniona poprzez przedłożenie kopii decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy. Tego rodzaju świadczenie przyznawanej jest osobom o bardzo niskich dochodach (por. art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U nr 71, poz. 734 ze zm.) co potwierdza tezę o trudnym położeniu materialnym wnioskodawcy.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.