Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. orzekł o wymeldowaniu K. G. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G. Powyższa decyzja została doręczona K. G. w dniu 7 kwietnia 2014 r. na adres Zakładu Karnego w G., w którym odbywał wówczas karę pozbawienia wolności.
W dniu 15 maja 2014 r. K. G. złożył w Urzędzie Miejskim w G. odwołanie od powyższej decyzji oraz odrębne pismo, zawierające wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.
Po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o odmowie jego uwzględnienia, zaś zaskarżonym postanowieniem z tej samej daty organ odwoławczy działając na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie przez K. G. terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]r.
Powołując się na fakt prawidłowego doręczenia decyzji w dniu [...] r. oraz treść art. 129 § 2 kpa, organ II instancji stwierdził, że odwołanie powinno zostać wniesione najpóźniej do dnia 21 kwietnia 2014 r.
Tymczasem odwołujący się K. G. sporządził i złożył odwołanie w dniu 15 maja 2014 r., a w sytuacji, gdy postanowieniem z dnia [...] r. odmówiono mu przywrócenia uchybionego terminu do jego wniesienia, zdaniem Wojewody, odwołanie to nie może być merytorycznie rozpatrzone jako złożone z uchybieniem terminu przewidzianego dla tego typu czynności.
W skardze na postanowienie o stwierdzenie uchybienia terminu K. G. zawarł argumentację i zarzuty pod adresem urzędników, nie zgadzając się z decyzją o wymeldowaniu.
Odrębną skargę tej samej treści złożył też na postanowienie Wojewody o odmowie przywrócenia uchybionego terminu (sygn. akt II SA/Gl 1349/14).
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i stanowisko.
Pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Odnosząc się do trudnej sytuacji osobistej i rodzinnej skarżącego oraz jego nieporadności, wniósł o uznanie dochowania przez niego terminu odwołania od decyzji o wymeldowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego, nie narusza prawa.
Z mocy art. 134 kpa, organ odwoławczy zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wstępnego celem ustalenia dopuszczalności odwołania i dochowania terminu do jego wniesienia. Warunkiem skuteczności czynności procesowej jest bowiem jej dopełnienie w ustawowym terminie. Termin do wniesienia odwołania zgodnie z art. 129 § 2 kpa, wynosi 14 dni i liczony jest od dnia doręczenia decyzji stronie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżącemu doręczono decyzję organu I instancji w dniu 7 kwietnia 2014 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania. W przypadku osób pozbawionych wolności, dochowanie terminu wymaga złożenia pisma przed upływem terminu w administracji zakładu karnego (art. 57 § 5 pkt 6 kpa). Jest też poza sporem, że skarżący złożył odwołanie bezpośrednio w siedzibie organu I instancji dopiero po opuszczeniu zakładu karnego w dniu 15 maja 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu.
Taki stan rzeczy obligował organ odwoławczy do rozpatrzenia w pierwszej kolejności tego wniosku na podstawie art. 58 kpa. W niniejszej sprawie organ dochował wymaganej kolejności, aczkolwiek w tym samym dniu wydał również zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu. Wydanie tego aktu w trybie art. 134 kpa, było konsekwencją odmowy przywrócenia terminu, który zgodnie z art. 129 § 2 kpa upłynął w dniu 21 kwietnia 2014 r.
Z mocy art. 59 § 2 kpa, postanowienie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest ostateczne. Oznacza to, że rodzi ono skutek prawny i stanowi podstawę do podjęcia kolejnej czynności w trybie art. 134 kpa. Dopóki zaś postanowienie o odmowie przywrócenia terminu pozostaje w obrocie prawnym, korzysta z zasady trwałości i wiąże organ, który je wydał. W niniejszej sprawie postanowienie to podlegało odrębnej kontroli i nieprawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1349/14, skarga K. G. na ten akt została również oddalona.
Wyjaśnić też przyjdzie, że wydanie postanowienia w trybie art. 134 kpa, nie następuje na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Zatem w niniejszej sprawie organ odwoławczy zobligowany był do stwierdzenia uchybienia terminu, niezależnie od sytuacji osobistej i rodzinnej skarżącego i jego zarzutów pod adresem decyzji organu I instancji o wymeldowaniu.
Upływ terminu jest okolicznością obiektywną i o ile uchybiony termin nie został przywrócony, wyklucza możliwość weryfikacji decyzji organu I instancji w trybie odwoławczym, gdyż skutkiem jest uzyskanie waloru ostateczności tej decyzji. Wreszcie, wyjaśnić należy, że sądowa kontrola aktów administracji sprawowana jest wyłącznie w aspekcie ich legalności, czyli zgodności z prawem. Zatem okoliczności podniesione w piśmie z dnia 15 marca 2015 r. nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi w drodze wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia jako odpowiadającego prawu.
Z tych względów nie stwierdzając naruszenia art. 134 kpa, ani też innego uchybienia regułom procedury administracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).