Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) dalej: "k.p.a.", art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "ŚWINB"), po rozpatrzeniu zażalenia R. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: "PINB") z dnia [...] r., znak: [...], którym nałożono na skarżącego karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku szkoły im. [...], zlokalizowanego w Z. przy ul. [...] na działce o numerze 1, 2, 3, 4, 5 w wysokości 30 000 zł., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 21 września 2018 r. zwrócił się do PINB o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku szkoły im. [...] – parteru wraz z przyległym terenem (pomieszczeń od 1.19G do pomieszczenia 1.44G z wyłączeniem pomieszczeń 1.32G, 1.33G, 1.34G, 1.37G). We wniosku wskazano, m.in. że budynek ten posadowiony jest w Z. al [...] na dz. nr 1,2, 3, 4, 5.
PINB, po przeprowadzeniu kontroli zakończonej budowy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] udzielił skarżącemu pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń, wskazanych we wniosku, pod warunkiem wydzielenia terenu budowy, w sposób trwały, od części obiektu objętej pozwoleniem na użytkowanie.
Na skutek odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, ŚWINB decyzją z dnia [...] r. znak: [...] uchylił w całości powyższą decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W dniu 27 lutego 2019 r. PINB w Z. otrzymał anonimowe pismo opatrzone tytułem: "Zawiadomienie o użytkowaniu budynku szkoły w Z. bez podstawy prawnej", z którego wynika, że pomimo uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, skarżący nadal wynajmuje jego część na potrzeby prowadzenia szkoły.
W związku z powyższym zawiadomieniem w dniu 13 marca 2019 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę doraźną budynku szkoły, sporządzając z niej protokół, zawierający dokumentację fotograficzną. Stwierdzono w nim fakt użytkowania tego budynku.
W dniu [...] r. PINB wydał postanowienie, w którym, działając na podstawie art. 123 k.p.a oraz art. 57 ust. 7 w związku z art. 54, art. 55 oraz art. 59f i 59g prawa budowlanego, nałożył na skarżącego karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku szkoły im. [...] zlokalizowanej w Z., al [...] na działkach nr 1, 2,3, 4, 5 w wysokości 30 000 zł.
Uzasadniając powyższe postanowienie PINB wskazał, że uzyskana anonimowo informacja o prowadzeniu przez skarżącego zajęć szkolnych bez pozwolenia na użytkowanie znalazła potwierdzenie na stronie internetowej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum im. [...], [...] w Z. ([...] Ponadto fakt ten został potwierdzony doraźną kontrolą przeprowadzoną przez PINB w dniu 13 marca 2019 r. W związku z tym organ uznał za bezsporne użytkowanie obiektu w bieżącym roku szkolnym.
Uzasadniając wysokość nałożonej kary PINB wyjaśnił, że stosuje się do niej odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Nałożona kara stanowi iloczyn:
- - stawki opłaty S wynoszącej 500 zł.,
- - współczynnika kategorii obiektu budowlanego K wynoszącego 4,0, gdyż obiekt został zaliczony przez PINB do kategorii IX,
- - współczynnik wielkości obiektu W wynoszącego 1,5.
Współczynnik W został wyznaczony w oparciu o kubaturę budynku wynoszącą, według zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku, 2998,8 m3. Kubatura ta mieści się w przedziale 2500 – 5000 m3, dla którego współczynnik W wynosi 1,5.
Kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego obliczona na podstawie w/w iloczynu i współczynników, według PINB wynosi: (S x K x W) x 10 = (500 zł x 4 x 1,5) x 10 = 3000 x 10 = 30 000 zł.
W zażaleniu na powyższe postanowienie radca prawny, reprezentujący skarżącego, zakwestionował kubaturę budynku, przyjętą do wyliczenia współczynnika wielkości obiektu tj. współczynnik W. Według zażalenia kubatura ta wynosi 2193 m3. Jest to kubatura części budynku oddawanej do użytkowania. Dlatego współczynnik W przyjęty do wyliczenia wysokości kary powinien wynosić 1, a nie 1,5, jak błędnie przyjął organ I instancji. Współczynnik W na poziomie 1 stosuje się bowiem przy kubaturze poniżej 2500 m3.
Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w zawiadomieniu o zakończeniu budowy stanowiącym załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie wpisano co prawda wielkość kubatury wynoszącą 2998,80 m3. Jednak dotyczyło to dwóch kondygnacji. Tymczasem w toku kontroli przeprowadzonej przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie doprecyzowano, że do odbioru zgłaszana jest jedynie część parteru, a druga kondygnacja nie jest oddawana. Ponadto w zawiadomieniu o zakończeniu budowy została przez skarżącego wskazana kubatura brutto, a właściwą do obliczeń na potrzeby prawa budowlanego powinna być kubatura netto.
Powyższe zażalenie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącego skutku, gdyż, opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., ŚWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji przedstawił w skrócie dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył art. 57 ust. 7, art. 59f, art. 59g ustawy Prawo budowlane.
Według ŚWIBN organ I instancji zastosował właściwy współczynnik wielkości obiektu, opierając się na zawiadomieniu o zakończeniu budowy budynku z dnia 21 września 2018 r. Kubatura przedmiotowego budynku wynosi według tego dokumentu 2998,80 m3.
W ramach uzasadnienia ŚWINB przytoczył swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] r. (znak: [...]) wydanej przez ten organ w odrębnym postępowaniu, dotyczącym przedmiotowego budynku, zgodnie z którym "(...) niedopuszczalne jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie jedynie części budynku w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę obejmuje jeszcze inne części tegoż obiektu, bądź tym bardziej cały budynek Jak wynika z akt sprawy zamierzenie budowlane w niniejszej sprawie dotyczyło budowy szkoły im. [...] wraz z zapleczem [...] oraz przyłączami w Z. przy al. [...] na działkach o nr ewid. 4, 5, 3, 2, 1, 6." Jednocześnie ŚWINB przypomniał, że decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego konsumuje niejako pozwolenie na budowę. W związku z tym udzielenie pozwolenia na użytkowanie części budynku uniemożliwia w przyszłości oddanie do użytkowania pozostałej części budynku.
ŚWINB zwrócił też uwagę na to, że w treści samego zawiadomienia o zakończeniu budowy znajduje się zapis: "zakończyłem budowę (zgodnie z treścią pozwolenia na budowę) (...)". Z tego względu ŚWINB nie mógł się przychylić się do stanowiska skarżącego, jakoby PINB powinien był przyjąć w obliczeniach wysokości kary kubaturę netto jedynie oddanej do użytkowania części budynku - parter, wynoszącą (według kierownika budowy) 2193 m3.
W oparciu o art. 59f prawa budowlanego, przy uwzględnieniu z art. 57 ust. 7 tej ustawy, ŚWINB przedstawił własne wyliczenie wysokości kary, tożsame z wyliczeniem zawartym w decyzji organu I instancji. Na tej podstawie ŚWINB uznał, że organ prawidłowo wyliczył wysokość kary nałożonej na skarżącego z tytułu nielegalnego użytkowania budynku.
W skardze na powyższe postanowienie radca prawny, reprezentujący skarżącego, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez:
- - zaniechanie wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego,
- - nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego oraz przyjęcie, że postanowienie PINB zostało sporządzone prawidłowo, mimo iż organ I instancji oparł rozstrzygnięcie na oświadczeniu kierownika budowy, niezgodnym z rzeczywistym stanem faktycznym oraz prawnym, tj. w którym przyjęto, że kubatura budynku oddawanego do użytkowania jest większa niż kubatura w rzeczywistości oddawana do użytkowania, a także gdzie przyjęto do rozliczeń kubaturę brutto, a nie netto;
- - utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w którym nie przeprowadzono rzetelnego postępowania wyjaśniającego, a także utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia, zawierającego liczne uchybienia przepisom materialnym i proceduralnym, a w konsekwencji wydanie postanowienia na podstawie niekompletnego i niewyjaśnionego stanu faktycznego oraz dowolną, a nie swobodną, ocenę dowodów, również pominięcie dowodów i twierdzeń skarżącego,
- - błędną ocenę dowodów, polegająca na przyjęciu, że kubatura oddanej do użytkowania części budynku wynosi 2998,80 m3, a z zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 21 września 2018 r. wynika, że budynek oddawany do użytkowania ma dwie kondygnacje, podczas gdy w rzeczywistości oddawana do użytkowania jest jedynie jedna część;
- - oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniu kierownika budowy, które było sporządzone niezgodnie ze stanem faktycznym oraz prawnym, gdyż wziął on pod uwagę do obliczeń również części budynku nieoddawane do użytkowania, a także wziął on do obliczeń kubaturę brutto a nie netto budynku;
- 2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający powinność pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;
- 3. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego, przyjęcie jako swoje oświadczenia kierownika budowy, który wskazał większą powierzchnię, dotyczącą budowy niż faktycznie oddawana do użytkowania we wniosku, bez gruntownej analizy prawidłowości oświadczenia, przy posiadaniu również innych dowodów złożonych do wniosku o pozwolenie na użytkowanie i postępowaniu wszczętym wskutek złożenia tego wniosku - m. in. projektów budowlanych, itp., a wskutek tego zaniechanie dokładnego ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy;
- 4. art. 10 k.p.a. przez jego całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, które w konsekwencji pozbawiło skarżącą stronę czynnego udziału w każdym stadium przedmiotowego postępowania, a w szczególności nie umożliwiło jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, na podstawie których wydano zaskarżone postanowienie;
- 5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i zaniechanie rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów podnoszonych przez skarżącego;
- 6. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, mimo że organ I instancji wydał decyzję niezgodnie z prawem;
Pełnomocnik skarżącego zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1. naruszenie art 59f ust. 1 Prawa budowlanego oraz załącznika do ustawy - prawo budowlane - polegający na błędnej wykładni, że w sprawie przy naliczaniu kary - ustalaniu współczynnika wielkości obiektu należy brać pod uwagę kubaturę brutto, podczas, gdy do obliczenia należało brać kubaturę netto budynku, ponadto kubatura powinna dotyczyć wyłącznie części oddawanej do użytkowania, a nie pozostałej części budynku, a także poprzez przyjęcie, że należy obciążyć karą za użytkowanie budynku całego, a nie faktycznie użytkowanego, a także przyjęcie do wyliczenia współczynnika 1,5 (dla kubatury powyżej 2500m3) zamiast współczynnika 1 (dla kubatury poniżej 2500 m3);
2. naruszenie art. 59 ust. 3 oraz art. 59 ust. 4 prawa budowlanego - poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że nie można oddać do użytkowania części budynku; a w związku z tym, skoro przepisy zezwalają na częściowe oddanie budynku do użytkowania, kara powinna dotyczyć części oddanej do użytkowania we wniosku - spełniającej funkcjonalnie odrębną całość;
W skardze zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że kubatura netto oddawanej do użytkowania części budynku wynosi 2998,80m3.
W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2335 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także, czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, dalej "prawo budowlane"). Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Art. 59f ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (S), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (K) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (W).
Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2 pr. bud.). Prawo budowlane formułuje ogólną zasadę, że do użytkowania obiektu budowlanego, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu organu o zakończeniu budowy, zgodnie z art. 54 prawa bud.; wyjątek od tej zasady stanowi art. 55 ustawy, który wskazuje przypadki budowy obiektów budowlanych wymagających przed przystąpieniem do ich użytkowania uzyskania pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji administracyjnej. Kara wymierzona na podstawie art. 57 ust. 7 prawa budowlanego jest wyrazem administracyjnego represjonowania prawnie niepożądanych zachowań inwestorów, którzy z pominięciem przepisów prawa budowlanego przystępują do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie było wymagane pozwolenie na budowę.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy wymierzając karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku organ zastosował, przy ustaleniu jej wysokości, prawidłowy współczynnik wielkości obiektu budowlanego. Organ powiatowy, a następnie wojewódzki, przyjął ten współczynnik na poziomie 1,5 tj. współczynnik dla budynków, dla których kubatura przekracza 2500 m3. Natomiast według skarżącego należało zastosować współczynnik wynoszący 1,0 tj. współczynnik przewidziany dla budynków o kubaturze mniejszej niż 2500 m3. W świetle zarzutów skargi, a wcześniej zażalenia, strona skarżąca nie kwestionuje samego zaistnienia podstaw do nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku, w tym pozostałych współczynników i wielkości wziętych pod uwagę przy obliczeniu wysokości nakładanej kary. Przyjąć więc należy, że według strony skarżącej wysokości kary powinna wynosić 20.000 zł., a nie 30.000 zł., jak rozstrzygnęły organy obu instancji.
Jak wynika z wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu skargi, budowę spornego budynku realizuje trzech inwestorów: skarżący i K. B. - pozostający we współwłasności – realizują budynek podzielony na dwie części. Natomiast trzeci inwestor tj. "A" w Z. – realizuje niezależnie trzecią części. Budynek jest przy tym zaprojektowany w taki sposób, że stanowi 3 części, przy czym każda z nich stanowi funkcjonalnie samodzielną całość, możliwą do użytkowania, niezależnie od pozostałych inwestorów. Zarysowany powyżej spór dotyczy wielkości kubatury wyłącznie tej części budynku, którą realizował skarżący.
Tym samym zawarte w zawiadomieniu o zakończeniu budowy budynku dane techniczne budynku, w tym sporna kubatura, wynosząca 2.998,80 m3 dotyczy tylko tej części, którą realizował skarżący. Zawiadomienie to nie obejmuje części budynku realizowanej przez drugiego współwłaściciela, ani też stanowiącej odrębną własność części realizowanej przez "A". Kubatura tamtych części nie jest objęta obecną sprawą i nie dotyczy ich wymierzona kara. W związku z tym stanowisko skarżącego sprowadza się do tego, że we wskazanej w zawiadomieniu przez kierownika budowy kubaturze części budynku realizowanej przez skarżącego, ujęte zostały wszystkie pomieszczenia wchodzące w skład jego części budynku podczas, gdy powinna być pominięta kubatura piętra tej części budynku.
Rozstrzygając zarysowany powyżej spór, zdaniem Sądu, na potrzeby wyliczenia współczynnika (W) należało wziąć pod uwagę kubaturę całej części budynku realizowanej przez skarżącego, włączając do tego także kubaturę piętra wchodzego w skład zrealizowanej przez skarżącego części budynku. To tej właśnie "całej" części budynku dotyczyło wskazanie kierownika budowy, zawarte w zawiadomieniu o zakończeniu robót budowlanych tj. 2.998,80 m3. Według skarżącego było one jednak błędne, gdyż obejmowało piętro, ponadto kierownik podał kubaturę brutto, podczas gdy powinien podać kubaturę netto.
W ocenie Sądu ustalając wielkość współczynnika (W) organy prawidłowo wzięły pod uwagę kubaturę całej części realizowanej przez skarżącego i słusznie nie odliczyły z tej kubatury piętra, co do którego skarżący nie przystąpił do użytkowania. Rozstrzyga o tym wprost treść art. 57 ust. 7 prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że okolicznością obligującą organ do wymierzenia kary jest przystąpienie do użytkowania zarówno całego obiektu budowlanego, jak i jego części. Natomiast w przypadku zaistnienia jednej z tych podstaw kara wymierzana jest "z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego", skąd wynika, że dla wymiaru kary tj. ustalenia jej wysokości, bez znaczenia pozostaje to, czy rozpoczęcie użytkowania dotyczyło tylko części budynku. Za takim podejściem przemawia także brzmienie art. 59f ust. 1 prawa budowlanego, do którego odsyła art. 57 ust. 7 tej ustawy. W przepisie tym jest mowa o współczynniku wielkości obiektu budowlanego, a nie współczynniku wielkość części obiektu budowlanego.
Zgodnie z art. 59f ust. 3 współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy. W załączniku tym mowa jest też wyłącznie o współczynniku wielkości obiektu, a nie o współczynniku wielkości części obiektu. Obliczenie wysokości kary wyłącznie od kubatury części budynku z pominięciem piętra, oznaczałoby przyjęcie innego sposobu obliczania wysokości tej kary, który nie wynika z przepisów ustawy. Skoro mające zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa budowlanego, określają precyzyjnie sposób obliczania wysokości kary z tytułu nielegalnego użytkowania, a w szczególności wiążą jej wysokość z wielkością obiektu budowlanego, to w drodze wykładni tych przepisów sąd administracyjny nie może przyjąć innego sposobu obliczania tej kary w sytuacji, gdy nielegalne użytkowanie rozpoczęto tylko w stosunku do parteru budynku i nie dotyczyło ono całego budynku. (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2559/11).
Za przyjęciem kubatury całej spornej części budynku przemawia również to, że wyłączenie, którego domaga się skarżący, dotyczyć ma piętra, które nie posiada charakteru samodzielnego w tym znaczeniu, że komunikacja z nim odbywa się za pomocą schodów znajdujących wewnątrz budynku, które prowadzą z korytarza (pomieszczenie nr 1.38) znajdującego się w centralnej części budynku. Parter i sporne piętro budynku stanowią jedną, zwartą pod względem funkcjonalnym całość. Natomiast poza sporem jest kwestia, dotycząca kubatury pomieszczeń 1.32G, 1.33G, 1.34G i 1.37G, które, jak wynika z załączonego do skargi rzutu parteru, nie wchodzą już w skład części realizowanej przez skarżącego lecz przynależą do części realizowanej przez drugiego inwestora.
Zatem już z samej zasady nie stanowiły one przedmiotu zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku. Nie sposób bowiem zakładać, że zawiadomienie to dotyczyć by miało niektórych pomieszczeń z drugiej części budynku, realizowanej przez innego inwestora i niezakończonej w dacie zawiadomienia o zakończeniu budowy.
W ocenie Sądu, dla potrzeb ustalenia współczynnika wielkości budynku brak jest podstaw do tego, aby wprowadzać rozróżnienie pomiędzy kubaturą netto i brutto. W tym zakresie Sąd podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone m.in. w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt. II SA/Wr 418/17, zgodnie z którym przepis art. 59f prawa budowlanego należy wykładać w ten sposób, że użyte w nim słowo kubatura oznacza łączną pojemność wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego. Ponadto jako wskazał NSA w wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 1323/13) pojęcie "kubatury" należy rozumieć tak jak w języku powszechnym (ogólnym), przyjmując, że słowo kubatura oznacza łączną pojemność wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego.
W ocenie Sądu, brak jest jednocześnie podstaw prawnych do tego, aby w odniesieniu do pojęcia kubatury w sprawie stosować Polskie Normy, a zwłaszcza robić to w taki sposób, aby na tle zależności pomiędzy poszczególnymi rodzajami kubatur, wynikającymi z Polskich Norm, przyjmować w realiach rozpoznawanej sprawy, jako obowiązującą, definicję kubatury netto. Przywołane w skardze orzeczenia NSA dotyczą odmiennych stanów faktycznych, a Polskie Normy odnoszone są w nich do pojęcia powierzchni zabudowy, czego nie można w żaden sposób przekładać na grunt obecnej sprawy.
W kontekście zarzutu naruszenia art. 59 ust. 3 oraz 59 ust. 4 prawa budowlanego wskazać należy, że przepisy te nie stanowiły podstawy materialnoprawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji. Natomiast przywołanie tych przepisów przez organ odwoławczy, jako argumentu przemawiającego za zasadnością rozstrzygnięcia wydanego przez ten organ, było, w ocenie Sądu, zabiegiem zbytecznym, gdyż wystarczającą podstawę prawną do zastosowania kwestionowanego współczynnika wielkości budynku stanowią przywołane i omówione powyżej przepisy prawa budowlanego. W tym kontekście za zasadne uznać należy zastrzeżenia skarżącego dotyczące braków uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego. Jednak braki te nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż wysokość nałożonej kary pieniężnej jest prawidłowa.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia art. 7, 8, 10, 11, 77, 80, 107 par. 1 i 3 k.p.a. oraz 138 par. 2 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, oraz art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był bowiem wystarczający do stwierdzenia, że wysokość wymierzonej kary została ustalona prawidłowo od kubatury całego obiektu (samodzielnej części budynku) obejmującej również piętro budynku.
Nie stwierdzając zatem naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadniał przepis art. 119 pkt 3 cyt. ustawy.