Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 sierpnia 2013 r. ustanowiono dla skarżącej G. S. radcę prawnego z urzędu.
W piśmie procesowym z dnia 28 października 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie mu kosztów zastępstwa procesowego oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani też w części. Oprócz tego pełnomocnik zwrócił się o zwrot kosztów dojazdu do sądu, szacując je na łączną kwotę 217,31 zł.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego stąd też wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,2 zł.
Oceniając wniosek o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu do Sądu uznano, że jest on zasadny. Pełnomocnik strony ma kancelarię poza miejscowością, w której mieści się siedziba Sądu, a odległość między nimi wynosi ponad 60 kilometrów. Z akt wynika, że radca prawny S. K. dwukrotnie stawił się w Sądzie, w dniu 17 września 2013 r. w celu zapoznania się z aktami sprawy i w dniu 28 października 2013 r. na rozprawie. Przedstawione przez pełnomocnika zestawienie kilometrów potrzebnych na dojazd oraz kosztów z tym związanych nie budzi zastrzeżeń, a sam fakt obecności w Sądzie w obu, wymienionych wyżej dniach uznać należy za zasadny.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie oraz zwrot kosztów dojazdu, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.