Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r., nr [...] w części dotyczącej kwoty wymierzonej Powiatowi P. kary pieniężnej za usunięcie drzewa (lipy drobnolistnej) bez wymaganego zezwolenia i w tym zakresie nałożyło karę w wysokości 280 181,76 zł, zaś w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 21 października 2014 r. Powiat P. złożył - za pośrednictwem organu odwoławczego - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania powołanych na wstępie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu strona skarżąca uzasadniając przedmiotowy wniosek podniosła, że jako jednostka sektora finansów publicznych działa w oparciu o budżet. Wskazała nadto, że Powiat liczył się z koniecznością zapłaty kary wynikającej z zaskarżonej decyzji i zaplanował na ten cel środki w rezerwie budżetowej. Jednocześnie wnioskodawca zwrócił uwagę na zbyt małe środki w stosunku do wydatków na realizacje własnych zadań ustawowych oraz na obniżenie dochodu w związku z malejącymi wpływami z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (na skutek pogorszenia sytuacji spółek górniczych), które spowodowały, że rezerwa przeznaczona została w całości na finansowanie zadań ustawowych Powiatu. Nadto wnioskodawca podkreślił, że kończy się rok budżetowy, a przy braku rezerw bez naruszenia finansowania swoich zadań nie jest w stanie wpłacić kary pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwaną "p.p.s.a", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym).
Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie, przy czym w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności.
Przystępując do rozpoznania wniosku wskazać należy, że wobec uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w części dotyczącej kwoty wymierzonej kary pieniężnej i w tym zakresie orzeczeniu przez tenże organ o nałożeniu kary w określonej wysokości przy jednoczesnym utrzymaniu w pozostałym zakresie decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy, Sąd uznał, że zawarty w skardze wniosek dotyczy decyzji organu II instancji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Przywołane w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, stanowią te, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2008 r., str. 216). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji w sprawie kary pieniężnej a zatem aktu, który podlega wykonaniu. Jego zastosowanie oznacza spowodowanie zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładający na wnioskodawcę określone obowiązki może być zrealizowany, w przypadku braku dobrowolnego jego wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej. Przy czym nie uregulowanie należności pieniężnej we wskazanym terminie, skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, co generuje dodatkowe koszty.
Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją ostateczną, a zatem nadaje się do wykonania w drodze przymusu administracyjnego. Organ może przystąpić do egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją nie bacząc na wynik postępowania sądowego. Mając zatem na względzie zarówno wysokość nałożonej kary pieniężnej, koszty ewentualnej egzekucji administracyjnej, jak również argument o braku posiadania środków na wskazany cel oraz fakt, że uiszczenie nałożonej kary pienieżnej skutkowałoby naruszeniem finansowania zadań własnych skarżącego Powiatu należało przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania niepowetowanej szkody, a powstałych skutków nie wynagrodziłby późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.