Uzasadnienie
Przepis art. 156 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) stanowi, iż Sąd ma możliwość sprostowania z urzędu niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek zawartych w wyroku. Na mocy art. 166 P.p.s.a. do postanowień sądu stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.
Z kolei do postanowień referendarza sądowego, na mocy art. 258 § 3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu.
W niniejszej sprawie skarżący zwrócili się o sprostowanie wydanych postanowień ze względu na to, że orzeczono w zakresie szerszym (również w kwestii ustanowienia adwokata z urzędu) aniżeli było to ich rzeczywistą intencją (w istocie, jak wyjaśnili, chodziło im tylko o zwolnienie od kosztów sądowych).
Odwołując się do dorobku judykatury, wskazać trzeba, że sprostowanie orzeczenia jest instytucja, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu (w tym przypadku referendarza sądowego – por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II OZ 665/13 – Lex nr 1364265). Sprostowaniu nie podlegają zaś te elementy orzeczenia, które determinują treść rozstrzygnięcia, a więc innymi słowy, które spowodowałyby zmianę orzeczenia. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący uważają, że doszło do omyłki pisarskiej polegającej na błędnym przyjęciu zakresu złożonego przez nich wniosku.
Tego rodzaju uchybienie, o ile rzecz jasna miałoby miejsce, nie może podlegać sprostowaniu, albowiem wspomniane orzeczenia referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2014 r. całkowicie straciłyby sens – powstałaby sprzeczność pomiędzy sprostowanymi rozstrzygnięciami a ich uzasadnieniami. Stąd też, o ile skarżący kwestionowali ustalenia dotyczące rzeczywistego zakresu złożonych przez nich wniosków, mogli skorzystać z przysługującego im prawa do wniesienia sprzeciwu, a nie ubiegać się o sprostowanie. W tym bowiem trybie nadanie postanowieniom żądanej przez strony treści nie jest możliwe.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. i art. 258 § 3 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.