Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr [...] Burmistrz M. (dalej: "organ", "organ I instancji"), na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 17, art. 24 ust. 2, 2a i 4, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 z późn. zm., dalej: "u.ś.r."), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 22 czerwca 2022 r., odmówił J. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką A. D. (dalej: "osoba wymagająca opieki").
W uzasadnieniu organ przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, tj. treść art. 17 ust. 1 u.ś.r., a następnie wskazał, że osoba wymagająca opieki jest wdową, ma dwie córki, mieszka z wnukiem, który obecnie pracuje i nie jest w stanie zapewnić opieki babci. Z wywiadu przeprowadzonego przez pracownika socjalnego w dniu 12 lipca 2022r. wynika, że Strona nie jest w stanie należycie sprawować opieki nad niepełnosprawną matką i zachodzi duże prawdopodobieństwo marnotrawienia środków w przypadku przyznania świadczenia. W ocenie organu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym, wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a nie tylko zorganizowania zakupów, przygotowania posiłków lub prowadzenia domu. To również stan gotowości opiekuna do udzielenia wsparcia osobie niepełnosprawnej w każdym wymagającym tego momencie. Zatem istnieje duże prawdopodobieństwo, że Strona nie spełni w/w wymagań.
W powołaniu na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. organ wskazał również, osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności Nr [...] wydanym w dniu [...] r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R., z którego wynika, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała w dniu 6 lipca 2000 r. tj. po ukończeniu 25 roku życia. Powyższe stało się przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia.
Strona wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. z pominięciem skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13. W uzasadnieniu podkreśliła, iż wskazany przepis po wyroku Trybunału Konstytucyjnego uznającym niekonstytucyjność części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie przywołała również stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W odniesieniu do drugiego kryterium odmowy podała, iż obecnie sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką, rezygnując z pracy zarobkowej, co może mieć swoje potwierdzenie wśród najbliższych członków rodziny jak i sąsiadów osoby nad którą sprawowana jest opieka.
Czynności opiekuńcze są wykonywane całą dobę, nie tylko ograniczają się do zapewnienia zaopatrzenia w najpotrzebniejsze produkty spożywcze i apteczne ale również pielęgnacyjne. Zakwestionowała również ocenę dokonaną przez pracownika socjalnego podczas wywiadu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr SKO.PSŚ/41.5/2572/2022/13274 z dnia 16 września 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczas przeprowadzone w sprawie czynności, przywołał treść art. 17 ust. 1 u.ś.r., a następnie w powołaniu na orzecznictwo wyjaśnił, iż w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. W odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.
Niezależnie od tego w ocenie organu odwoławczego decyzja zasługiwała na utrzymanie w mocy. Organ odwoławczy zawrócił uwagę, że wnioskowane świadczenie powinno rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiało by się odbyć ze szkodą dla niej.
W ocenie organu zakres opieki sprawowanej przez Stronę oraz poszczególne czynności wykonywane przez nią nie są na tyle angażujące, aby nie mogła podjąć choćby częściowego zatrudnienia. Ograniczają się one bowiem jedynie do wspomagania matki w czynnościach życia codziennego: sprzątanie, gotowanie, mycie (higiena osobista), zakupy, opłaty media. Strona nie musi codziennie czy całodobowo wykonywać względem matki takich zabiegów opiekuńczych, które wymagałyby jej stałej obecności i nieustannego zaangażowania. Mogą być one bowiem realizowane także w warunkach zatrudnienia i nie wymagają rezygnacji z podejmowania pracy zarobkowej. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na wyniki wywiadu środowiskowego w zakresie, w którym wskazują, iż Strona nie jest w stanie należycie sprawować opieki z powodu uzależnienia od alkoholu i zachodzi duże prawdopodobieństwo, że nie będzie w stanie zapewnić prawidłowej opieki matce.
Kolegium stwierdziło, że działania organu I instancji były wystarczające, przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i są prawidłowo udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym, a uzasadnienie spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odniesieniu do odmowy przyznania świadczenia związanej z momentem postania niepełnosprawności Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r., natomiast co do odmowy uzasadnionej brakiem możliwości sprawowania należytej opieki i kwestii zmarnowania środków podkreśliła, że decyzja jest niesłuszna, krzywdząca, niesprawiedliwa, oparta na "argumentach dawnej przeszłości, a nie na teraźniejszości". Poddała, iż odkąd została wdową tj. [...] r. jej życie się zmieniło, nie nadużywa alkoholu, co może potwierdzić rodzina, jak również sąsiedzi mogą potwierdzić sprawowaną codziennie opiekę nad matką.
W ocenie Skarżącej niezasadnie odmówiono świadczenia w powołaniu na wywiad środowiskowy. Podała również, iż opieka nad matką była sprawowana przez ojca Strony, który zmarł [...] r. Po śmierci ojca Skarżąca musiała zająć się matką. Czynności opiekuńcze wykonywane są całą dobę, nie tylko ograniczają się do zapewnienia zaopatrzenia w najpotrzebniejsze produkty spożywcze i apteczne, ale również pielęgnacyjne. W ramach czynności opiekuńczych Skarżąca wymieniła pomoc w codziennych czynnościach: przygotowywanie posiłków, kąpiel, podawanie posiłków, ubranie, załatwianie bieżących spraw (opłaty za media, zakupy), podawanie leków, zapewnienie wsparcia emocjonalnego, utrzymanie porządku w domu (pranie, sprzątanie), przyklejanie plastrów przeciwbólowych, pomoc przy wstawaniu z łóżka, pomoc przy przemieszczaniu się i innych czynnościach dnia codziennego. Do skargi przedłożono zaświadczeni lekarskie osoby wymagającej opieki z dnia [...] r. (karta nr 3 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazana kontrola nie oznacza jednak przejęcia przez Sąd sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia.
W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej jest zgodne z prawem. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr SKO.PSŚ/41.5/2572/2022/13274 z dnia 16 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Burmistrza M. nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką.
Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w szczególności art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów (zob. B. Chludziński w: P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Lex el. 2021).
W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji wyjaśniając przyczynę odmowy wskazał, w oparciu o wyniki wywiadu środowiskowego, iż Skarżąca nie jest jednak w stanie należycie sprawować opieki nad niepełnosprawną matką, zachodzi duże prawdopodobieństwo marnotrawienia środków, a także wskazał na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, przywołując przy tym art. 17 ust. 1b u.ś.r. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie podzielił przyczyny odmowy przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia wskazanej przez organ I instancji a opartej o treść art. 17 ust. 1b u.ś.r.
W ocenie organu odwoławczego zakres opieki sprawowanej przez Stronę nie jest na tyle angażujący, aby Strona nie mogła podjąć zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, co uzasadniało, zdaniem organu odwoławczego, odmowę przyznania prawa do świadczenia.
W tym miejscu należy odnotować, że organ odwoławczy zasadnie w odniesieniu do art. 17 ust. 1b u.ś.r. wyjaśnił, że przyczyna odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać oparta na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny.
Przechodząc do podanej przez organ odwoławczy przyczyny odmowy, opartej w istocie o brak spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r., Sąd zważył co następuje.
Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 22 czerwca 2022 r. (karta nr 4 akt administracyjnych), osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności Nr [...] wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. w dniu [....] r. (ze wskazaniem: wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, orzeczenie wydano do [...] r., karta nr 3 akt administracyjnych), jest wdową, mieszka z wnukiem W. S., ma [...] lata, jest po operacji kręgosłupa (wszczepienie implantów 5 i 6 kręgu), która odbyła się w 2020 r., ma problemy z chodzeniem, porusza się jedynie w obrębie własnego mieszkania przy pomocy balkonika (wywiad, karta nr 8 akt administracyjnych).
Jak wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z dnia 12 lipca 2022 r. opiekę nad osobą niepełnosprawną sprawował dotychczas m.in. wnuk, który obecnie pracuje i nie jest w stanie zapewnić babci wystarczającej pomocy, osoba wymagająca opieki ma dwie córki: J. D., która pracuje w szpitalu w M. oraz J. S. – Skarżącą, która nie pracuje zarobkowo, jak wskazano w wywiadzie osoba wymagająca opieki "twierdzi, że córka przychodzi do niej codziennie i pomaga jej we wszystkich czynnościach dnia codziennego, należy nadmienić, że Strona uchodzi w środowisku za osobę nadużywającą alkoholu, zachodzi zatem duże prawdopodobieństwo, że nie będzie w stanie zapewnić prawidłowej opieki matce, a otrzymane środki zostaną zmarnotrawione tj. przeznaczone m.in. na zakup alkoholu" (karta nr 6-8 akt administracyjnych).
Do czynności wykonywanych przez Skarżącą w ramach sprawowanej opieki należy: "sprzątanie, gotowanie, mycie (higiena osobista), zakupy, opłaty media" (oświadczenie Skarżącej z dnia 9 czerwca 2022 r. karta nr 2 akt administracyjnych). W odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżąca wskazała, iż "czynności opiekuńcze są wykonywane całą dobę, nie tylko ograniczają się do zapewnienia zaopatrzenia w najpotrzebniejsze produkty spożywcze i apteczne, ale również pielęgnacyjne" (str. 2 odwołania), co zostało powtórzone w uzasadnieniu skargi. Nadto w skardze Skarżąca wymieniła również pomoc w codziennych czynnościach: przygotowywanie posiłków, kąpiel, podawanie posiłków, ubranie, załatwianie bieżących spraw (opłaty za media, zakupy), podawanie leków, zapewnienie wsparcia emocjonalnego, utrzymanie porządku w domu (pranie, sprzątanie), przyklejanie plastrów przeciwbólowych, pomoc przy wstawaniu z łóżka, pomoc przy przemieszczaniu się i innych czynnościach dnia codziennego (str. 2 skargi).
W ocenie Sądu, w sprawie nie została spełniona przesłanka stanowiąca istotę przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia. Mianowicie zgodnie z brzmieniem przywołanego wyżej art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba wymieniona w tym przepisie nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Niewątpliwie konieczny pozostaje bezpośredni związek pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem.
Sprawowana opieka w sposób oczywisty winna stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2022 r. II SA/Gl 456/22). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2012 r., I OSK 2454/11, z dnia 23 października 2020 r. I OSK 1148/20).
Zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami osoba wymagająca opieki – matka Skarżącej porusza się samodzielnie w obrębie mieszkania przy pomocy balkonika (karta nr 6-8 akt administracyjnych). Natomiast wskazane czynności opiekuńcze, których wykonywanie przez Skarżącą nie jest poddane pod wątpliwość, stanowią zasadniczo czynności związane z codziennym prowadzeniem każdego gospodarstwa domowego (m.in. przygotowywanie posiłków, załatwianie bieżących spraw, utrzymanie porządku w domu), wpisują się w czynności opiekuńcze stanowiące pomoc dla osób bliskich jej wymagającej, nie absorbują na tyle aby należało zapewnić osobie wymagającej opieki ciągłą obecność, i w ocenie Sądu nie mogą usprawiedliwiać niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Czynności opiekuńcze zawarte zarówno w ramach wywiadu środowiskowego (karta 8 akt administracyjnych), jak również w osobistym oświadczeniu Skarżącej z dnia 9 czerwca 2022 r. (karta nr 2 akt administracyjnych), a także w treści odwołania (karta nr 15 akt administracyjnych) oraz uzasadnienia skargi, nie pozwalają na przyjęcie, że niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez Skarżącą nastąpiła w celu sprawowania opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.
Nie bez znaczenia pozostaje, że osoba wymagająca opieki zamieszkuje z dorosłym wnukiem, który jak wynika z wywiadu sprawował dotychczas opiekę nad babcią, a obecnie z uwagi na pracę nie jest w stanie zapewnić wystarczającej opieki, co nie oznacza, że całkowicie tej opieki zaprzestał.
W ustalonym w sprawie stanie faktycznym brak w ocenie Sądu bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą a sprawowaną opieką nad matką.
Zasadnie zatem organ odwoławczy przyjął, że sprawowana opieka, nie wyklucza podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
W konsekwencji nie została spełniona pozytywna przesłanka przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Okoliczność zauważona w wywiadzie co do nadużywania alkoholu, a następnie zakwestionowana przez Skarżącą skardze, pozostaje zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Zwrócić należy również uwagę, iż obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki spoczywa na każdej z córek i może być realizowany nie tylko przez osobistą opiekę nad matką, lecz również może przybrać wymiar finansowy.
Zarzuty skargi należało uznać za chybione. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r. Zaskarżona decyzja nie została oparta o wskazaną regulację, co wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji. Z przyczyn szczegółowo podanych powyżej nie doszło również do naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r.
Odnotowania wymaga, iż organ w żaden sposób nie zanegował stanu zdrowia osoby wymagającej opieki, konieczności udzielania jej pomocy i opieki oraz czynności sprawowanych przez Skarżącą w ramach tej opieki. Jednakże samo stwierdzenie konieczności pomocy lub opieki osobie niepełnosprawnej nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej tego rodzaju opiekę.
Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie oceny zaistnienia w sprawie przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanego świadczenia oraz nie wymagał w ocenie Sądu uzupełnienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
W odniesieniu natomiast do załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego wyjaśnienia wymaga, iż Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Możliwości dowodowe Sądu są bardzo ograniczone. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.