Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. T. zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu. Z informacji zawartych w druku formularza oraz w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wnioskodawca jest osobą osadzoną w zakładzie karnym, gdzie nie jest zatrudniony i nie dysponuje żadnym majątkiem. W budynku mieszkalnym, w którym jest zameldowany mieszka jego matka.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Skarżący przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. W tego rodzaju sytuacji w grę wchodzi w zasadzie wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną, jednakże nie każdy zakład karny prowadzi tego rodzaju przedsiębiorstwo. Co do zasady więc, przyjęto, że strona nie posiada aktualnie stałego źródła dochodu. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił jednak, że nie dysponuje żadnym majątkiem, którego zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie wydatków związanych z ustanowieniem fachowego pełnomocnika. Ogólnikowe sformułowania zawarte w druku PPF nie dają dostatecznej podstawy do zaakceptowania podanych informacji. M. T. nie podał również wysokości dochodów uzyskiwanych przez swoją matkę a także poziomu przeciętnych wydatków, co skutecznie uniemożliwia ustalenie, czy rzeczywiście nie może liczyć na wsparcie członków swojej rodziny.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.