Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 października 2023 r. P. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2023 r., o sygn. akt II SA/Gl 1645/23.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że Sąd błędnie ustalił datę wszczęcia postępowania, tj. 27 sierpnia 2023 r., zarzucając przy tym błąd Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który jako datę wszczęcia postępowania wskazał dzień 4 lipca 2016 r. Skarżący wykrył nowy środek dowodowy w postaci oryginału swojego wniosku z dnia 7 kwietnia 2016. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. i ta data winna być jego zdaniem uznana za datę wszczęcia postępowania. Tymczasem Sąd uznał, że skoro przed dniem wejścia w życie nowelizacji prawa budowlanego nie została wydana decyzja o rozbiórce, to znajdują w sprawie zastosowanie przepisy dotyczące postępowania legalizacyjnego uproszczonego.
W piśmie z dnia 20 września 2023 r. skarżący oświadczył, że o podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 20 września 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z powodu braku ustawowych podstaw do wznowienia postępowania.
Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów nadzwyczajnych, ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Nie jest to zwykły środek odwoławczy (zaskarżenia), zaś przesłanki wznowienia postępowania sądowego zostały sformułowane w sposób odmienny od przesłanek skargi kasacyjnej.
Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, winna być wniesiona w terminie (art. 280 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - art. 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie postawy wznowienia winno polegać na dokładnym i precyzyjnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (zob. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 677).
Zgodnie z treścią art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego. Rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania sądowego nie opiera się bowiem na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący oświadczył, że Sąd przy wydaniu wyroku z dnia 9 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1645/22 nie wziął pod uwagę wniosku skarżącego z dnia 7 kwietnia 2016 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a tym samym przyjął błędną datę wszczęcia postępowania. Tego rodzaju okoliczność nie może być uznana przez Sąd jako wskazanie podstawy wznowienia. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Tymczasem skarżący powołał się na dowód, który znany był Sądowi, jak i organom administracji.
Zarówno w treści zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lutego 2023 r. wyraźnie przywołano treści pisma skarżącego z dnia 7 kwietnia 2016 r., w którym skarżący zwrócił się do PINB o zbadanie legalności robót budowlanych prowadzonych przez inwestorkę na podstawie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego stanowią zwyczajną polemikę z treścią wyroku i nie mieszczą się w żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym. Jeżeli skarżący miał wątpliwości co do prawidłowości wydanego przez Sąd orzeczenia to powinien zawrzeć je w skardze kasacyjnej od tego orzeczenia, której jak wynika z akt postępowania II SA/Gl 1645/22 – ostatecznie nie złożył. Tymczasem, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, w skardze o wznowienie postępowania nie można upatrywać substytutu postępowania kasacyjnego. Są to bowiem dwa odrębne względem siebie postępowania, a co za tym idzie, nie mogą być one inicjowane przez stronę zamiennie, bowiem służą zwalczaniu innych wadliwości orzeczenia sądowego, co znajduje wyraz w uregulowanych przez ustawodawcę podstawach kasacyjnych i wznowieniowych (tak m.in. WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25 maja 2018 r., sygn. II SAB/Łd 54/18, CBOSA).
W przedmiotowej sprawie należy też zauważyć, że złożona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a., a mianowicie nie sprecyzowano żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Jednakże w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia, kwestia ta pozostaje bez wpływu na sposób rozpoznania sprawy.
Z przedstawionych powyżej względów, uznając, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lutego 2023 r. nie jest dopuszczalna, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 276 p.p.s.a.