Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia (...) r., nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę dla W.K. pomieszczeń sklepu (...) i usług (...) wraz ze zmianą sposobu ich użytkowania na pomieszczenia (...) oraz salon (...) w budynku mieszkalnym, na działce nr (...), położonej w Z. przy ul. (...) W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I.K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu zawartym w piśmie z dnia (...) r. wskazała, iż podjęte na przedmiotowej nieruchomości prace budowlane zostały wykonane przed uzyskaniem przez inwestora w/w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponadto, ich charakter spowodował ingerencję w konstrukcję budynku. Z tych też powodów skarżąca wystąpiła do właściwych organów o przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność odmowy dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy planowanej inwestycji. Zaakcentowała również fakt, iż w sąsiedztwie zajmowanego przez nią lokalu mają swoją siedzibę już inne zakłady usługowe, co w sytuacji skarżącej, będącej osobą niepełnosprawną, przebywającą niemal cały dzień w domu, jest dodatkową uciążliwością.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym.
Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony tego postępowania. Dodatkowo, należy zauważyć, iż wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 tej ustawy, w związku z czym wytrzymanie wykonania takiej decyzji winno mieć charakter wyjątkowy. Prawo to stanowi po części realizację konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1026/05, Lex Polonica nr 409847).
Rozpatrując złożony wniosek należy mieć także na uwadze treść art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję.
Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż działając z urzędu, jak również biorąc pod rozwagę okoliczności przywołane przez skarżącą, Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.