Uzasadnienie
Skarżący na drukach urzędowych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócili się o ustanowienie adwokata z urzędu. Z ich treści wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 110 m2. W skład ich majątku wchodzi również budynek gospodarczy i garaż. Oprócz tego zadeklarowali, że nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, natomiast wszelkie dochody przeznaczane są na dietę oraz lekarstwa.
Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawców do:
- - udokumentowania wysokości uzyskiwanych przez nich dochodów,
- - udokumentowania wydatków związanych z utrzymaniem się, to wydatków na lekarstwa, czynsz, opłaty za energię elektryczną, dostawy wody, gazu, wywóz śmieci, usługi telekomunikacyjne, zakup opału itp.
W odpowiedzi skarżący nadesłali kopie paragonów z aptek dokumentujących zakup lekarstw, kopie rachunków za zakup węgla, kopie rachunków za energię elektryczną oraz dostawy wody i odbiór ścieków, a także kopię dokumentów potwierdzających opłacanie składek ubezpieczeniowych. Ponadto nadesłane zostały kopie zeznań podatkowych za 2012 r.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze sytuację materialną wnioskodawców, a zwłaszcza wysokość oraz źródło ich dochodów uznano, że brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy.
Z nadesłanych dokumentów wynika, że bieżące koszty utrzymania się kształtują się na poziomie około 460 zł i obejmują opłaty za dostawę wody i odbiór ścieków, opłaty za dostawy prądu, opłaty za telefon oraz ubezpieczenie. Wydatki na lekarstwa, ustalone w oparciu o paragony z grudnia 2013 r. opiewały na kwotę 397 zł. Do tego doliczyć trzeba okresowo dokonywany zakup opału (węgla) w kwocie 1330 zł za 2 tony. Biorąc pod uwagę zadeklarowany we wniosku o przyznanie prawa pomocy dochód netto skarżących, a więc kwotę 3190 zł miesięcznie, a także wskazane wyżej koszty bieżącego utrzymania się, trudno przyjąć, że są oni osobami znajdującymi się w ciężkim położeniu materialnym, co uzasadniałoby przychylenie się do złożonego wniosku. Przyznanie prawa pomocy jest uwarunkowane przede wszystkim sytuacją materialną wnioskodawcy, która rzecz jasna nie może być analizowana w oderwaniu od jego sytuacji rodzinnej czy też osobistej.
Nie mniej jednak w rozpoznawanym przypadku wnioskodawcy dysponują dochodem pozwalającym zaspokoić swoje potrzeby życiowe i wygospodarować środki na opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Ich bieżące koszty utrzymania pochłaniają bowiem jedynie część uzyskiwanych dochodów, a pozostała do ich dyspozycji kwota umożliwia podjęcie tego rodzaju kroków.
Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.