Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. "B"
Sp. z o.o. w B. wniosła do Sądu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 20 stycznia 2011 r. pełnomocnikowi skarżącej Spółki, ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym. Skarga natomiast została nadana na adres organu odwoławczego w dniu 3 marca 2011 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym wraz ze skargą "B" Sp. z o.o.
w B. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
We wniosku tym reprezentujący skarżącą Spółkę Prezes Zarządu – A.T. wskazał, że zaistniałe uchybienie było spowodowane jego nagłą chorobą, na którą zapadł w trakcie podróży służbowej do [...], na potwierdzenie czego dołączył on oryginał zaświadczenia lekarskiego we [...] wersji językowej, wystawionego w dniu [...] r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 marca 2011 r. wezwano skarżącą Spółkę do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadesłanie 6 jego odpisów celem doręczenia pozostałym stronom postępowania - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Brak ten został uzupełniony w wyznaczonym terminie.
Nadto na podstawie zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 9 maja 2011 r. "B" Sp. z o.o. w B została wezwana do nadesłania uwierzytelnionego tłumaczenia zaświadczenia z dnia [...] r. W dniu [...] r. nadesłano żądany dokument.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jednakże - zgodnie z treścią art. 86 § 1 tej ustawy - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i z uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.) w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, a w ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Na wstępie należy zauważyć, że strona skarżąca jest osobą prawną, którą zgodnie z przesłanym odpisem z dnia [...] r. z Krajowego Rejestru Sądowego reprezentuje prezes jednoosobowego zarządu.
Odnosząc się natomiast do kwestii spełnienia przesłanek zastosowania instytucji przywrócenia terminu wskazać trzeba po pierwsze, że wnosząc przedmiotowy wniosek dochowano - zdaniem Sądu - terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z dołączonego bowiem do wniosku zaświadczenia lekarskiego oraz z wyjaśnień złożonych przez Prezesa Zarządu wynika, że przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej z chwilą zakończenia zalecanego przez lekarza okresu leczenia A.T., tj. w dniu [...] r., a wniosek o przywrócenie terminu nadano dnia następnego. Uczyniono zadość również wymogowi formalnemu określonemu w art. 87 § 4 p.p.s.a., gdyż wraz z wnioskiem strona skarżąca dokonała czynności, której terminowi uchybiono. Analizując natomiast okoliczności podane we wniosku, wskazujące na brak winy po stronie osoby reprezentującej Spółkę, Sąd doszedł do przekonania, że Prezes Zarządu uprawdopodobnił, że niemożność terminowego wniesienia skargi zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez niego, a tym samym przez skarżącą Spółkę.
Nagła niedyspozycja prezesa zarządu, jednoosobowo zarządzającego spółką, będącego dodatkowo poza granicami kraju, spowodowała, że spółka będąca organizacją posiadającą co prawda osobowość prawną, ale działająca przez swoje organy, mogła mieć trudności w dokonywaniu czynności prawnych, nawet, jeśli w jej imieniu miała prawo działać inna osoba, niebędąca członkiem władz spółki. Sytuacja, w której kontakt z Prezesem Zarządu był niewątpliwie utrudniony mogła bowiem doprowadzić do niemożność podjęcia przez Spółkę wiążącej decyzji co do samego wniesienia skargi.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.